ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ Γ. ΔΙΑΡΕΜΕ (15/7/2023).
Αγαπητέ Νίκο, αγαπητέ μου φίλε!
Ο αποχαιρετισμός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δύσκολος κι ας ξέρουμε ότι ο “κύκλος” όλων μας έχει πάντα την ίδια κατάληξη.
Όταν ο εκλειπών είναι συγγενικό ή προσφιλές πρόσωπο ο πόνος είναι μεγάλος.
Για μένα ήσουν προσφιλές πρόσωπο, ένας καλός φίλος, έτσι με αποκαλούσες έτσι αισθανόσουν και έτσι σε αποκαλούσα και αισθανόμουν κι εγώ!!!
Κάθε φορά που συναντιόμασταν δεν ήξερες πώς να μας περιποιηθείς, καθόμαστε με τις ώρες και συζητούσαμε διάφορα θέματα, είτε δουλειάς είτε για κατορθώματα των περασμένων χρόνων, σοβαρά ή και αστεία, για γλέντια του παλιού καιρού, για ποιητικά των παλιών τραγουδιστων και τόσα άλλα….
Ήσουν, να μου επιτραπεί να πώ, ο αρχιμάστορας της πέτρας!! είτε της ξερολιθιάς είτε της χτιστής με υλικά!!
Θυμάμαι όταν μου έχτιζες ένα τοίχο στο σπίτι μου σε παρατηρούσα επι ώρα και κάποια στιγμή σου λέω:
– Νίκο, πες μου σε παρακαλώ πώς καταφέρνεις και με μιά ματιά που ρίχνεις στον τοίχο, σκύβεις παίρνεις μια πέτρα και την βάζεις στη θέση της χωρίς να τη μετακινήσεις έστω λίγο;
Και η απάντησή σου ήταν:
– Ανάργυρε, εσύ άμα συναρμολογείς ένα μηχάνημα δέν ξέρεις πού πάει το κάθε εξάρτημα;
Αυτός ήσουν μάστορα!!
Έφυγες τώρα αφήνοντας πίσω σου ένα κενό, που εν μέρει το αναπληρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια σου, αλλά εσύ θα τους λείπεις, εσύ θα μάς λείπεις……
Άμε στο καλό φίλε και εμείς όσο είμαστε εδώ στη ζωή θα σε θυμόμαστε και να ξέρεις οτι για μάς δεν έφυγες! Θα είσαι εδώ ανάμεσά μας, θα σε θυμίζουν όλα γύρω μας και θα “φύγεις” μόνο όταν σε ξεχάσει και ο τελευταίος…….
Φίλε!, μ’ έλεγες πάντοτε,
σαν φίλος θα μιλήσω
και με βαθιά συγκίνηση
θα σ’ αποχαιρετήσω.
Νίκο, δέν είμαι εγώ αυτός
να πώ για το ποιός ήσουν
αφήνεις πίσω έργα σου
για να το μαρτυρήσουν.
Της πέτρας πρωτομάστορας!!!,
της γής περιβολάρης
σ’ όλους να δίνεις ήθελες
τίποτα για να πάρεις!!!
Οι πέτρες που έχτισες “μιλούν”
δείχνουν τη μαστοριά σου,
την τέχνη σου στο χτίσιμο,
την άριστη δουλειά σου!
Σ’ όλη τη Σίφνο δούλεψες
“ζωγράφιζε”… η δουλειά σου,
τοίχοι, σπίτια πετρόχτιστα
“γράφουνε”… τ’ όνομά σου!!
Μού ‘λεγες, πως για τα παιδιά
και τα εγγόνια επίσης
αγάντα ήκανες πολύ
για να τους βοηθήσεις.
Μα και τους φίλους ήθελες
πάντα να τους τιμήσεις
κι απο τα προϊόντα σου
να δώσεις, να χαρίσεις!!!
Τυρί, μυζήθρα και λοιπά
αγροτικά προϊόντα
με την καρδιά σου χάριζες!!
αυτά… είχες προσόντα!!!
Κανείς!!! δεν ήρθε σπίτι σου
που να μήν τον “φιλέψεις”
χωρίς κανένα αντάλλαγμα
ή χάρη να γυρέψεις!!
Γιώργο, Σοφία, Αγγελική
νά ‘χετε την ευχή του
και μην ξεχνάτε πως για σάς
κόπιασε στη ζωή του!!
Πόνεσες που έχασες νωρίς
την άξια συντροφό σου
έχασες, μού λεγες συχνά,
το άλλο το μισό σου!!!
Φίλε μου ώρα σου καλή
κι ανάπαυση η ψυχή σου
να έχει εκεί που θα βρεθείς
με το Καλιό… μαζί σου!!!
Καλό ταξίδι!!
Ο φίλος σου
Ανάργυρος Κ. Κουλούρης
