Μια παλιά φωτογραφία που μας γυρίζει για τα καλά πίσω στο χρόνο και το χώρο.
Ο Θερισμός στην παλιά Σίφνο.
Κάπου πενήνητα χρόνια πριν…
Στα δεξιά βλέπουμε με το δρεπάνι στο χέρι τον παππού μου, το Αντωνάκι του Μάρκου.
Δίπλα του με το καπέλο πρέπει να είναι ο θείος ο Κωνσταντής Τρούλος, από την Καταβατή.
Με τα στάχυα στα χέρια βλέπουμε παραδίπλα τον Νίκο τον Τρούλο, το γιο του θείου του Κωνσταντή.
Και στα αριστερά τον θείο-Γιάννη, το Γιάννη το Μάρκου του Αντωνάκι και του κυρά-Μαρώ.
Στο θερισμό βοηθούσε η μία οικογένεια την άλλη.
Το σόϊ της γιαγιάς ήταν από την Καταβατή.
Συχνά οι συγγενείς έρχονταν προς βοήθεια σε κάθε ανάγκη.
Θερισμός, αλώνισμα, τρύγος, μάζεμα ελιών, λιοτρίβι, οικοδομικές εργασίες.
Στον καθημερινό αγώνα ο ένας ήταν δίπλα στον άλλο.
Ξωμάχοι στον αγώνα της ζωής.
Αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το μοναστήρι που βλέπουμε στο βάθος, πιθανόν να καταλήξουμε ότι είναι τα Φυρόγια.
Με κάθε επιφύλαξη.
Μάλλον, όμως, πρόκειται για τα Φυρόγια πριν από την αναστύλωσή του μοναστηριού από τον Αμφιλόχιο Χρυσολωρά.
Λένε πολλοί πως η Σίφνος δεν άλλαξε πολύ σε σχέση με τα άλλα νησιά.
Ίσως και να είναι αλήθεια.
Ίσως και να μην είναι αλήθεια.
Η Σίφνος άλλαξε πολύ.
Και το τοπίο άλλαξε, αλλά και οι άνθρωποι.
Ο τρόπος ζωής, οι συνήθειες, οι ασχολίες.
Η Σίφνος που χάθηκε …..
Και το τοπίο στα Φυρόγια άλλαξε πάρα πολύ.
Από εδώ περνούσε το μονοπάτι για το Βαθύ.
Η κατασκευή του δρόμου του Βαθιού σάρωσε στο πέρασμά του τα πάντα.
Μονοπάτια και δέντρα, τοπία και εικόνες.
Σήμερα το μέρος δεν θυμίζει σε τίποτα το τοπίο εκείνης της εποχής.
Το μέρος μετατράπηκε σε συγκοινωνικό κόμβο…..
Και εκείνα τα δέντρα τα ψηλά θυσιάστηκαν για το δρόμο.
Σαν την Ιφιγένεια στην Αυλίδα.
Κάποιοι λένε ότι αυτή είναι η εξέλιξη και ότι ο κόσμος προχωρά προς τα εμπρός.
Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι με καλύτερο σχεδιασμό κάτι θα μπορούσε να έχει σωθεί.
Νοσταλγία για τα παλιά …..
