Επιστροφή στη Σίφνο του 1965, ή ίσως και λίγο νωρίτερα, μέσα από μια εξαιρετική φωτογραφία από το Αρχείο του Στέφανου Κόμη.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το πρατήριο της ΕΚΟ της οικογένειας Κόμη, στο δρόμο από την Απολλωνία προς την Καταβατή, τα Εξάμπελα και τον Πλατύ Γυαλό.
Εδώ βλέπουμε ότι και αυτός δρόμος, όσο έφτανε εκείνος ο δρόμος που υπήρχε τότε, ήταν χωματόδρομος.
Το λεωφορείο είναι ένα και μοναδικό.
Ο πρώτος που έφερε λεωφορείο στη Σίφνο ήταν ο Μανώλης ο Κόμης, ο πατέρας του Στέφανου Κόμη.
Στην πορεία το λεωφορείο πέρασε στον Φραγκούλη τον Ψαθά από τη Μήλο, ο οποίος στη συνέχεια το αντικατέστησε με άλλο μεγαλύτερο.
Και αυτό το δεύτερο λεωφορείο είχε εκείνη τη χαρακτηριστική μηχανή που προεξείχε του λεωφορείου.
Ήταν μια κίνηση σημαντική για εκείνη την εποχή.
Ένα μεγάλο ρίσκο.
Ο δρόμος ουσιαστικά ήταν ένας και μοναδικός.
Αρτεμώνας-Απολλωνία-Καμάρες.
Η κίνηση πολύ μικρή.
Ο τουρισμός ήταν ακόμα μια άγνωστη λέξη.
Στις Καμάρες τα πλοία έμεναν αρόδου και οι λάντζες αναλάμβαναν το δύσκολο έργο της μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων.
Τα πλοία ήταν το “Μιαούλης”, το “Κανάρης”, το “Μαριλένα”, το “Μυρτιδιώτισσα”, το “Ευαγγελίστρια”.
Οριακά πρέπει να ερχόταν το “Λήμνος” των αδελφών Τυπάλδου και το “Φίλιππος” του Καβουνίδη.
Τίποτα δεν έμοιαζε με το σήμερα.
Ήταν μια ηρωϊκή εποχή.
Όσοι ασχολήθηκαν με τον “τουρισμό” έβαλαν το λιθαράκι τους για ό,τι επακολούθησε.
Το λεωφορείο αυτό στάθηκε ο μπροστάρης για τα λεωφορεία της Σίφνου.
Ένα πραγματικό “Λεωφορείον Ο Πόθος”….
