ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΤΟΝ ΣΚΛΑΒΑΙΝΑ

Ζούμε σε παράξενες εποχές.
Ζούμε σε αλλοπρόσαλες εποχές.
Ζούμε σε δύσκολες εποχές.


Για την Ελλάδα οι δύσκολες εποχές ποτέ δεν έλειψαν.
Αλλά πάντα υπήρχε η ελπίδα ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Όμως, στις σημερινές συνθήκες είναι δύσκολο πολύ να ανθίσει η ελπίδα…

Η “Εφημερίδα των Συντακτών” στο φύλο του Σαββάτου (28-29 Απριλίου 2018) έκανε ένα αφιέρωμα ψυχής στον Στέλιο τον Σκλάβαινα, ένα Σιφνιωτόπουλο που τουφεκίστηκε την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με 199 ακόμα Πατριώτες-Κομμουνιστές.
“Οι 200 της Καισαριανής και ο αγνοημένος ήρωας” 

Ας γυρίσουμε νοερά αρκετά χρόνια πριν ….
Κυριακή 30 Απριλίου 1944…
Στο Χαΐδάρι


Η απόφαση είναι ειλημμένη από τις Αρχές Κατοχής:
“Την Πρωτομαγιά θα τουφεκιστούν διακόσιοι Κομμουνιστές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής”.

Ο διαβολικός Γερμανός διοικητής του Στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ, έχει διαλέξει τους διακόσιους που θα στήθούν στον τοίχο για να τουφεκιστούν.
Είναι όλοι τους διαλεγμένοι, ένας-ένας.
Αγωνιστές, Πατριώτες, Άνθρωποι.
Ακροναυπλιώτες
Φυλακισμένοι για χρόνια λόγω των ιδεών τους.
Ανάμεσά τους είναι και ο Στέλιος ο Σκλάβαινας από τη Σίφνο.
Θα εκτελεστούν όλοι τους, ανά εικοσάδες.
Οι πιο δειλοί της Ευρώπης εκτέλεσαν τους πιο γενναίους.


Όπως θα γράψει ο ποιητής Νίκος Καββαδίας για τους 200 της Καισαριανής στο ποίημά του “Federico Garcia Lorka”: 

Από νωρίς ξεκίνησε τον αγώνα της βιοπάλης.

Δούλεψε ως τυπογράφος και εντάχθηκε στις δυνάμεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Πάλεψε, αγωνίστηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Στους αγώνες των εργατών ήταν πάντα στο πλευρό τους.

Στις μεγάλες απεργίες των εργατών της Γαλλικής Εταιρείας στο Λαύριο ήταν αρωγός και εμψυχωτής.

Μαζί με τον Νίκο το Ζαχαριάδη υπήρξαν από τους πιο δημοφιλείς αγωνιστές.

Όταν ξεκίνησαν οι φυλακίσεις και οι εκτοπισμοί δεν είχαν τελειωμό.

Πύλος -Ακροναυπλιά – Λάρισα -Χαϊδάρι -Καισαριανή.

Φυλακίσεις επί φυλακίσεων …

 

 

 

   Στη φυλακή έχασε τα πάντα, αλλά ποτέ την πίστη του.

Η υγεία του καταστράφηκε.

Η γυναίκα του τον άφησε.

Ακόμα και το ίδιο το Κόμμα φάνηκε να τον ξεγράφει μετά τη δήλωσημετανοίας που υπέργραψε τον Δεκέμβριο του 1938.

Όμως όλη αυτή η “περίοδος ηρεμίας μετά τη μετανοία” κράτησε λίγο.

Σύντομα ξανάρχισαν οι φυλακίσεις.

Για το Καθεστώς ήταν πάντα πολύ επικίνδυνος.

 

 

Το τέλος για τον Στέλιο τον Σκλάβαινα θα τον βρει την Πρωτομαγιά του 1944.

Η τελευταία νύχτα θα είναι μια απίστευτη νύχτα.

Πώς είναι να πεθαίνεις στα τριάντα επτά σου, δίχως καλά-καλά να προλάβει να χαρεί τη ζωή του.

Μόνο τους αγώνες έζησε.

Αυτή ήταν η μοίρα των ανθρώπων που έταξαν τη ζωή τους στον Αγώνα.

 

Ο Σουκατζίδης ήταν διερμηνέας του διοικητή στο στρατόπεδο του Χαΐδαρίου.
Όταν διάβασε πως ανάμεσα στους διακόσιους που θα εκτελούνταν στην Καισαριανή προς στιγμήν τα έχασε.
Ο διοικητής πρότεινε στον Σουκατζίδη να σωθεί και να θυσιαστεί κάποιος άλλος στη θέση του.
Ο Ναπολέων δεν δέχτηκε και έμεινε για πάντα αθάνατος.

Αντίθετα ο Στέλιος ο Σκλάβαινας σχεδόν λησμονήθηκε.
Για διάφορους λόγους η μνήμη του δεν τιμήθηκε όσο θα του άξιζε.

Η Αδελφότητα Σιφνίων “Ο Άγιος Συμεών” τίμησε τη μνήμη του σε δύο εκδηλώσεις.
Αλλά σίγουρα σε έναν τέτοιο άνθρωπο θα άξιζαν πολύ περισσότερα.
Σε μία κοινωνία που από καιρό έχει χάσει την πυξίδα και τον μπούσουλα ζωές όπως αυτή του Σκλάβαινα θα μπορούσαν να αποτελούν υπόδειγμα για το πόσο σημαντική είναι η πίστη στη ζωή.


Στη σημερινή εποχή οι πιο πολλοί παραμένουμε ανερμάτιστοι.
Τι ακριβώς έχουν να μας πουν ο Σουκατζίδης, ο Σκλάβαινας και οι άλλοι 198 της Καισαριανής.
Πόσοι νέοι γνωρίζουν σήμερα τι εστί “Στέλιος Σκλάβαινας” 

Πηγή: “Εφημερίδα Συντακτών” (Φύλο του Σαββάτου 28-29 Απριλίου 2018)