Αύγουστος του 1999.
Το “Γεώργιος Εξπρές” με φόντο την Αγία Αικατερίνη.
Το πλοίο εκτελεί ενδοκυκλαδικά δρομολόγια με έδρα τη Σύρα.
Έπειτα από 39 μήνες παρολισμού το πλοίο έλυνε, επιτέλους, τους κάβους εκείνο το παγωμένο πρωϊνό της Δευτέρας στις 8 Φεβρουαρίου 1999.
Το πιο ζεστό χειμωνιάτικο πρωϊνό.
Ο μακροχρόνιος παροπλισμός είχε ξεκινήσει στις 10 Οκτωβίου του 1995.
Από εκείνη την χειμωνιάτικη μέρα του Φλεβάρη το πλοίο θα φώναζε ξανά “ΠΑΡΩΝ” στα ακτοπλοΐκά μας δρώμενα για 20 ακόμα μήνες.
Σίγουρα δεν μεγαλεία είχαν οριστικά περάσει.
Το “Γεώργιος Εξπρές” δεν ήταν το βασιλοβάπορο της Παροναξίας.
Έμοιζε με ηθοποιό που αφού έπαιξε σε μεγάλες και λαμπερές θεατρικές σκηνές έρχεται η στιγμή
να παίξει και σε σκηνές λιγότερο φωτεινές και φημισμένες.
Όμως, χίλιες φορές καλύτερα στα ενδοκυκλαδικά παρά σε ξεχασμένα αγκυροβόλια.
Από τον Ιούλιο του 1983, και για όλα τα επόμενα καλοκαίρια, το πλοίο ανεβοκατέβαινε γεμάτο επιβάτες και οχήματα.
Η γραμμή ήταν Πειραιάς-Πάρος-Νάξος-Ίος-Σαντορίνη.
Μία-δυο φορές την εβδομάδα περνούσε από τη Σύρα, τη Σίκινο και τη Φολέγανδρο.
Η άφιξη στην Καλδέρα έμοιαζε πάντα με το αποκορύφωμα μιας υπέροχης θεατρικής παράστασης.
Μαγάλα ονόματα της Ακτοπλοΐας μας το καπετάνεψαν.
Πολύς κόσμος έφαγε εδώ “γλυκό ψωμί”, παρόλο που οι συνθήκες ενδιαίτησης του πληρώματος υστερούσαν σημαντικά.
Πολλοί επιβάτες το αγάπησαν με πάθος.
Και εκεί που το μέλλον του ήταν αβέβαιο, βρέθηκε η επιδοτούμενη γραμμή των ενδοκυκλαδικών που εγκατέλειψε το “Εξπρές Πάρος”, το πρώην “Κεφαλληνία”.
Συμπτωματικά και τα δύο πλοία ήταν γεννημένα το 1965.
Το πλοίο ταξίδεψε από τον Φεβρουάριο του 1999 μέχρι τον Οκτώβριο του 2000.
Το ναυάγιο του “Εξπρές Σαμίνα” καθόρισε τη μοίρα πολλών παλιών πλοίων.
Το “Γεώργιος Εξπρές” βρέθηκε ξανά παροπλισμένο στη Δραπετσώνα, αρχικά, και στην Ελευσίνα στη συνέχεια.
Το τέλος του ήρθε τον Μάρτιο του 2009.
Αλλά, η αλήθεια είναι ότι τέτοια πλοία δεν έχουν ποτέ τέλος.
Τα πλοία του μύθου ταξιδεύουν για πάντα στις θάλασσες των ονείρων.
Με τον καπετάν-Κούλη Ματσροκόλια και τον καπετάν-Αντώνη τον Κρητικό δαμάζει τα κύματα και φθάνει πάντα στην Καλδέρα τη στιγμή που το πρώτο φως σπάει το σκοτάδι.
Η πιο μαγική στιγμή της ημέρας.
Το λυκαυγές των ονείρων μας.
