Στιγμιότυπα από τη ζωή ενός αγαπημένου πλοίου, του “Γεώργιος Εξπρές” που προσέγγισε πολλές φορές στολιμάνι των Καμαρών.
Ήταν το τέταρτο πλοίο της Εταιρείας του Κωνσταντίνου Βεντούρη μετά το “Άγιος Γεώργιος” (“Ξιφίας”) το 1976, το “Παναγία Τήνου” το 1979 και το “Κίμωλος” το 1980.
Το “Γεώργιος Εξπρές” κατέβηκε στην Ελλάδα μαζί με το “Μπάρι Εξπρές” αγορασμένα το 1983 με σκοπό να επανδρώσουν γραμμές στο Αιαγαίο και το Ιόνιο/Αδριατική αντίστοιχα.
Τα δύο βέλγικα αδέλφια έγραψαν μεγάλη ιστορία για τους Βεντούρηδες.
Πλοία γρήγορα, ναυτικά στον καιρό, επιδέξια στη μανούβρα και με καλή χωρητικότητα.
Τα πλοία αυτά συνέβαλλαν καθοριστικά στην καθιέρωση των Βεντούρηδων στην απαιτητική γραμμή της Παροναξίας (το “Γεώργιος Εξπρές”), ενώ το “Μπάρι Εξπρές” άνοιξε τη γραμμή του Μπάρι το 1984.
Σήμερα η παρουσία της οικογένειας Βεντούρη στο Μπάρι και την Αδριατική παραμένει ακόμα ισχυρή.
Στο Αιγαίο το θρυλικό σινιάλο, η δανέζικη κορώνα με το “Β”, έσβησε στις αρχές του 2015 όταν το “Παναγία Τήνου” (το πρώην “Άγιος Γεώργιος”) παροπλίστηκε στο λιμάνι τους Πειραιά βιώνοντας έναν δεύτερο οδυνηρό παροπλισμό έπειτα από τον πρώτο που συνέβη το 1995.
Πρώτο ξεκίνησε δρομολόγια το “Γεώργιος Εξπρές” στα τέλη Ιουλίου 1983.
Το πρώτο του δρομολόγιο ήταν για Κύθνο-Σέριφο-Σίφνο-Κίμωλο-Μήλο σε προσωρινή αντικατάσταση του “Κίμωλος” που είχε υποστεί βλάβη.
Στην παραπάνω φωτογραφία το βλέπουμε δεμένο στο λιμάνι των Καμαρών το 1983 (πιθανόν) με την πλαϊνή σκάλα ακόμα στη θέση της.
Η φωτογραφία αυτή προέρχεται από το Πρακτορείο της Μαριάννας Κατσουλάκη στην Απολλωνία της Σίφνου.
Η οικογένεια Κατσουλάκη πρακτόρευσε για χρόνια τα πλοία των Βεντούρηδων.
Αρχικά ο Φραγκίσκος (“το Φρα”) και στη συνέχεια η Μαριάννα Κατσουλάκη.
Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε το πλοίο δεμένο στην Αιγιάλη της Αμοργού τον Αύγουστο του 1995.
To “Γεώργιος Εξπρές” έχει περάσει από το 1987 στην πλοιοκτησία της Ventouris Sea Lines του Ευάγγελου Βεντούρη.
Τελευταίος πλοίαρχος πριν από τον παροπλισμό ήταν ο καπετάν-Γιώργης ο Κολυδάς, από την Άνδρο.
Τα χρόνια έχουν περάσει και οι παλιές μεγάλες δόξες έχουν δώσει τη θέση τους στην αβεβαιότητα και το φόβο.
Δύο μήνες αργότερα, στις 10 Οκτωβρίου 1995, όλα τα πλοία της Ventouris Sea Lines θα δέσουν μπροστά από τον Ηλεκτρικό Σταθμό του Πειραιά λόγω οικονομικών υποχρεώσεων της εταιρείας.
Στο κλείσιμο της εταιρείας έπαιξε πιθανόν ρόλο και το πολιτικό κλίμα της εποχής που δεν ευνοούσε τη συγκεκριμένη εταιρεία.
Τα πολιτικά παιχνίδια ποτέ δεν έλειψαν διαχρονικά από την ελληνική ακτοπλοΐα.
Στον Πειραιά το 1998
Ανοιξιάτικο πρωϊνό του 1998 στο λιμάνι του Πειραιά.
Το «Γεώργιος Εξπρές», το θρυλικό “Roi Baudouin”, επιστρέφει στο Κεντρικό Λιμάνι για να αναλάβει και πάλι δράση.
Παρέμεινε παροπλισμένο από τις 10 Οκτωβρίου 1995.
Αρχικά στο λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια στη Σαλαμίνα και στο Νέο Ικόνιο του Περάματος.
Εκείνο το πρωϊνό είχαν περάσει πάνω από 30 μήνες από το τελευταίο ταξίδι τον Οκτώβριο του 1995.
Και τώρα μια ελπίδα φαίνεται ξανά στον ορίζοντα.
Το «Γεώργιος Εξπρές» φαίνεται να είναι, επιτέλους, έτοιμο να λύσει τους κάβους και να σαλπάρει ξανά για τα νησιά του Αιγαίου.
Όμως, το όνειρο δεν θα γίνει πραγματικότητα εκείνο το καλοκαίρι του 1998.
Για μια ακόμα φορά θα αποδειχθεί πόσο σοφός είναι ο στίχος
«Τα όνειρα και οι χαρές παρκάρουνε λαθραία».
Θα χρειαστεί να περάσουν ακόμα μερικοί μήνες και να φτάσουμε μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 1999, όταν τελικά το «Γεώργιος Εξπρές» θα βάλει ρότα για τη Σύρο.
Αυτή τη φορά, καπετάνιος του πλοίου ανέλαβε ο καπετάν-Συμεών Μάρκου με πρώτο μηχανικό τον μαστρο-Ανδρέα Σαμιωτάκη.
Για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια θα εκτελεί ενδοκυκλαδικά δρομολόγια με έδρα τη Σύρα.
Το περίφημο “Γεώργιος Εξπρές” φθάνει στις Καμάρες εκτελώντας ενδοκυκλαδικό δρομολόγιο από τη Σύρο για Πάρο-Σέριφο-Σίφνο-Κίμωλο-Μήλο.
Το πλοίο, έπειτα από 39 μήνες παροπλισμού, ξεκίνησε ξανά δρομολόγια στις αρχές Φεβρουαρίου 1999.
Για δύο χρόνια εξυπηρέτησε με συνέπεια τα νησιά των Κυκλάδων.
Θα ταξιδέψει μέχρι τον Οκτώβριο του 2000, όταν και θα δέσει οριστικά πληρώνοντας και αυτό το τίμημα του ναυαγίου του «Εξπρές Σαμίνα» στις Πόρτες της Πάρου, όπως και πολλά ακόμα παλιά πλοία.
«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»…
Τον Οκτώβριο του 2000 έδεσε οριστικά.
Από εκεί και πέρα και για τα επόμενα οκτώ χρόνια παροπλίστηκε, αρχικά, στο Κερατσίνι και στη συνέχεια στην Ελευσίνα.
Τον Μάρτιο του 2009, έλυσε τους κάβους του για ένα τελευταίο ταξίδι μέχρι την Τουρκία
Εδώ είναι δύσκολο να πει κανείς κάτι.
Βρισκόμαστε στον Κόλπο της Ελευσίνας τον Αύγουστο του 2006.
Το “Γεώργιος Εξπρές” παραμένει παροπλισμένο κοντά στα Ναυπηγεία Σάββα, δυτικά της Ελευσίνας, κοντά στον Αρχαιολογικό Χώρο.
Το πλοίο θα παραμείνει εδώ μέχρι τις 23 Μαρτίου του 2009, όταν θα αναχωρήσει για το τελευταίο του ταξίδι.
Πήγαμε έως την παραλία αυτή της Ελευσίνας τρεις-τέσσερις φορές. Πήγαμε να πούμε ένα “γειά” ή ένα “αντίο” στο καράβι.
Πάντα με εκείνα τα ανάμεικτα συναισθήματα.
Από τη μια χαρά να το αντικρύζεις, από την άλλη λύπη να το βλέπεις σε αυτήν την κατάσταση.
Η εγκατάλειψη, η παρακμή, η φθορά.
Το πλοίο, όμως, ποτέ δεν το έβαλε κάτω.
Πάντα μας υποδεχόταν με τρόπο εγκάρδιο και ζεστό.
Το παράξενο είναι ότι το πλοίο σε εκείνες τις σύντομες επισκέψεις μας είπε περισσότερα από όσα μας είχε εκμυστηρευθεί τα χρόνια που ταξιδεύαμε μαζί του.
Μίλησε για πίκρες και απορίες, μίλησε για χαμένα όνειρα, μίλησε για όμορφα νησιά, μίλησε για εκείνη την Καλδέρα που του έκλεβε την καρδιά όταν έφθανε για χρόνια το χάραμα, ή αλλιώς την ώρα του λυκαυγούς.
Το λυκαυγές της Καλδέρας έμοιαζε να απέχει τόσο πολύ από το λυκόφως της Ελευσίνας.
Και, όμως, το πλοίο μας είπε ξεκάθαρα ότι κρατά τις όμορφες στιγμές που έζησε τα 14 χρόνια στην ανοιχτή θάλασσα και όχι τα όσα βίωσε τα 12 χρόνια του παροπλισμού.
Από τα τέλη Ιουλίου του 1983 έως τις 23 Μαρτίου 2009, μεσολάβησαν 26 χρόνια.
Ελευσίνια Μυστήρια, Ακμή και Παρακμή, Απορία γιατί να φύγει ενώ μπορούσε ακόμα να προσφέρει.
Αλλά πάνω από όλα Περηφάνεια ενός αξέχαστου βέλγικου σκαριού που αγαπήθηκε πολύ στα χρόνια που φιλοξενήθηκε στα νερά μας.
