Τις τελευταίες μέρες ο Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης συναντήθηκε με τον πρόεδρο της ONEX Πάνο Ξενοκώστα και διεπίστωσε τη θετική πορεία «αποκρατικοποίησης» του ναυπηγείου του Νεωρίου. Είναι προφανές ότι ο κ. Γεωργιάδης στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του, πολύ καλά έκανε και συναντήθηκε με το νέο ιδιοκτήτη του Νεωρίου. Είναι όμως άλλο τόσο προφανές, ότι είναι τόσο μεγάλη η ιδεοληψία του με τις ιδιωτικοποιήσεις, που έσπευσε να χαρακτηρίσει τη νέα φάση του ναυπηγείου ως πορεία αποκρατικοποίησης…..
Κατανόησε λοιπόν έστω και αργά, ότι εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο το ναυπηγείο βρίσκεται σε επανεκκίνηση, χάρις στις προσπάθειες των εργαζομένων, των τοπικών φορέων της Σύρου, την προσφορά του νέου ιδιοκτήτη, αλλά και την πολιτική βούληση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που κατάφερε με επίπονες προσπάθειες να ξαναβάλει συνολικά τη ναυπηγοεπισκευή της χώρας μπροστά.
Τον καλωσορίζουμε λοιπόν στην πραγματικότητα που άφησε πίσω της η «χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης», που σε ένα ακόμα τομέα της οικονομίας, στον τομέα της ναυπηγοεπισκευής, παρέλαβε στο τέλος του 2014 κυριολεκτικά καμμένη γη και τα τρία βασικά ναυπηγεία της χώρας (Σκαραμαγκάς, Ελευσίνα, Νεώριο), καθώς και την ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, κυριολεκτικά υπό κατάρρευση. Ένας τομέας, της ναυπηγοεπισκευής, που για τη χώρα μας με τη ναυτιλία της να κατέχει δεσπόζουσα θέση παγκοσμίως, αποτελεί εξ ορισμού συγκριτικό πλεονέκτημα.
Η συζήτηση για την μέχρι πρότινος κατάρρευση των ναυπηγείων, προφανώς είναι πολυπαραγοντική, όμως είναι σαφές ότι, για πολλά χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ούτε επεξεργάστηκαν κλαδική πολιτική, ούτε φρόντισαν να υπάρξουν λύσεις με προοπτική. Αντίθετα προέβησαν σε συμφωνίες όχι μόνο αμφισβητούμενες αλλά και σκανδαλώδεις σε ότι αφορά τα συμφέροντα του δημοσίου.
Σε ότι δε αφορά πιο συγκεκριμένα το Νεώριο, η μεν αποκρατικοποίηση έγινε το 1994, όταν το κρατικό ναυπηγείο πέρασε στην ιδιοκτησία του Ταβουλάρη – άρα ο κ. Γεωργιάδης βρήκε ιδιωτικοποιημένο και όχι κρατικό ναυπηγείο – η δε κατάσταση που βρήκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μόλις ανέλαβε το 2015, ήταν ένα ναυπηγείο με χρέη δεκάδων εκατομμυρίων στους εργαζόμενους, στην εφορία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στις τράπεζες. Και φυσικά δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών (ΚΕΑΟ) θυμήθηκε ακριβώς τα χρέη και προχώρησε σε κατάσχεση των λογαριασμών των στελεχών της διοίκησης του ναυπηγείου, μόλις 10 μέρες μετά από τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ενώ ακριβώς την προηγούμενη περίοδο με τροπολογίες της τότε κυβέρνησης το 2013, χαρίστηκαν χρέη εκατομμυρίων προς το ΙΚΑ, σε βάρος φυσικά του δημοσίου συμφέροντος.
Η κατάσταση βεβαίως σήμερα του Νεωρίου, που γνωρίζει τώρα ο κ. Γεωργιάδης δεν έχει καμία σχέση ούτε με το ναυπηγείο που επιβίωνε με κρατικές ενέσεις μέσω του Υπουργείου Άμυνας και τα προγράμματα επισκευών των δεξαμενών του πολεμικού ναυτικού, ούτε βεβαίως με το έρημο ναυπηγείο χωρίς πλοία, χωρίς ηλεκτροδότηση και με απλήρωτους εργαζόμενους. Σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με την τελική φάση της συμφωνίας εξυγίανσης που επικυρώθηκε με δικαστική απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου το Δεκέμβριο του 2018, η οποία διασφαλίζει τόσο το συμφέρον της προοπτικής του ναυπηγείου και των εργαζομένων, όσο και τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου και η οποία δεν χαρίζει δεκάδες εκατομμύρια σε ιδιώτες.
Χαιρόμαστε λοιπόν που ο κ. Γεωργιάδης προσγειώθηκε σε μια πραγματικότητα που σε τίποτα δεν θυμίζει την καμμένη γη που άφησε πίσω του και στη ναυπηγοεπισκευή η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου στην οποία συμμετείχε.
