Μια παλιά φωτογραφία που έχει τη δύναμη να μας γυρίζει πολλά πολλά χρόνια πίσω.
Στα Ξάμπελα της ιταλικής κατοχής.
Κάπου στα 1942….
Όρθια από αρστερά η θεία η Ροδόπη, η μόνη από τα πρόσωπα της φωτογραφίας που μίσεψε από τούτον τον κόσμο.
Η θεία η Ροδόπη, το Ροδό, η γυναίκα του θείου του Στρατή του Μυτιληναίου.
Γεννημένη στα 1932 στη φωτογραφία πρέπει να είναι κοντά στα δέκα.
Όρθια στη μέση το Φλουρί του Μπενάκη και δίπλα της στα δεξιά η αδελφή της, η Αιμιλία.
Το Φλουρί και το Μηλιώ.
Δικοί μας άνθρωποι, αγαπημένοι.
Πάντα με τον καλό το λόγο.
Εδώ και πενήντα χρόνια που ζω δεν υπάρχει ούτε ένα καλοκαίρι που να μην μας έφεραν αυγά και μυζήθρα.
Συνήθως τα αφήνουν πάνω στη πόρτα της Παναγιάς.
Μια ιεροτελεστία που κρατάει δίχως να επηρεάζεται από τον χρόνο.
Στα αριστερά όρθιος ο αγαπημένος θείος, ο Γιώργος ο Μάρκου, ο Γιώργος της Σταυρούλας.
Γεννημένος το 1936 πρέπει να είναι στη φωτογραφία γύρω στα έξι.
Στα πόδια του ο θείος ο Μανώλης Μάρκου, της θείας Ευαγγελίας από την Τζιά.
Και στο κέντρο καθιστή είναι η μητέρα μου, το Σμαρώ του Αντωνάκη.
Είναι κάπου δύο χρονών στη φωτογραφία.
Το βλέμμα παραμένει πάντα το ίδιο, από δύο ετών στη φωτογραφία μέχρι ογδόντα ετών σήμερα.
Ό,τι και να πούμε θα είναι πολύ λίγο.
Πρόσωπα πολυαγαπημένα, πρόσωπα λατρεμένα.
Και μια φωτογραφία τραβηγμένη σε μια δύσκολη εποχή.
Στην Ιταλική Κατοχή που δεν ήταν καθόλου ήπια όπως κάποιοι λένε κατά καιρούς.
Ήταν πιο ήπια σε σχέση με τους Γερμανούς που τους διαδέχτηκαν τον Σεπτέμβρη του 1943, αλλά όταν τα πράγματα αγρίευαν το ξύλο έπεφτε άφθονο.
Οι μνήμες της Κατοχής σιγά-σιγά χάνονται.
Για αυτό πρέπει να τις καταγράψουμε όσο προλαβαίνουμε.
Κείμενο:Αντώνης Λαζαρής
