Η Τίτα από τα Εξάμπελα μίσεψε για το μεγάλο ταξίδι.
Μέσα σε όλη αυτή την τρέλα και την παγωμάρα που προκαλεί η πανδημία του κορονοϊού, η Τίτα έλυσε τους κάβους και έφυγε για μακριά.
Είναι πολύ δύσκολο να χάνεις τους δικούς σου ανθρώπους.
Για τα παιδιά της, την Αγγελική και τον Αντώνη, η απώλεια της μάνας αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό.
Πόσο μάλλον σε μια τέτοια εποχή που ακόμα και στις κηδείες δεν μπορείς να παρευρεθείς λόγω των μέτρων που έχουν ληφθεί.
Βουβός πόνος, συνθήκες σκληρές, απάνθρωπες που δεν σε αφήνουν ούτε τον πόνο σου να εκφράσεις την ώρα του τελευταίου ασπασμού.
Να είναι καλά τα παιδιά της, τα αδέλφια της, οι συγγενείς και οι φίλοι της να τη θυμούνται με αγάπη και νοσταλγία.
Ένας άνθρωπος τόσο ευγενικός, τόσο όμορφος, τόσο απλός.
Τα Εξάμπελα και ο Αρτεμώνας θα την σκέφτονται συχνά
Η Τίτα και τα αδελφιά της
Πριν από λίγους μήνες είχε λύσει πρώτος τους κάβους που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αμερική.
Ο Δημήτρης ο Χασούρης έφυγε το 1952 για την Αμερική.
Τον ακολούθησε στην μακρινή ήπειρο η Μαρία, αφού τελείωσε το σχολείο, και ο Κώστας, αφού τελείωσε τη Σιβιτανίδειο Σχολή.
Τρία αδέλφια βρέθηκαν να ζουν μακριά από τη Σίφνο, στην Αμερική.
Ήταν πολύ δύσκολες εκείνες οι εποχές για την Ελλάδα.
Στη Σίφνο παρέμειναν η Κατίνα και η Τίτα.
Πέντε αδέλφια αγαπημένα.
Η Τίτα έφυγε λίγους μήνες μετά το Δημήτρη.
Άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Σίφνο μιας άλλης εποχής.
Ακόμα και μετά τον ξενιτεμό τα αδέλφια παρέμειναν σε όλη τους τη ζωή δεμένα στενά μεταξύ τους.
Ο παππούς τους είχε τελειώσει το Σχολαρχείο.
Για την παλιά Σίφνο ήταν μεγάλη υπόθεση να έχει τελειώσει κανείς το Σχολαρχείο.
Όλα τα παιδιά πήραν πολλά από αυτούς τους παλιούς αγνούς, ευγενικούς ανθρώπους.
H Τίτα παντρεύτηκε στον Αρτεμώνα. Ο άνδρας της ήταν ναυτικός. Κάποια στιγμή ήρθαν και έμειναν στον Πειραιά. Μια ζωή ανάμεσα στα Εξάμπελα,τον Αρτεμώνα και τον Πειραιά.
Μια αξέχαστη εκδρομή στη Μήλο
Τους ανθρώπους σαν την Τίτα θα πρέπει να τους θυμόμαστε χαρούμενους και γελαστούς.
Ας θυμηθούμε μια όμορφη μέρα πριν από πολλά χρόνια.
Μια παλιά ξεχασμένη φωτογραφία που βρήκε σε κάποιο ντουλάπι η μητέρα μου, το Σμαρώ του Αντωνάκη από τα Εξάμπελα.
Μια φωτογραφία που εξήντα χρόνια μετά έχει τη δύναμη να ξορκίζει τη λήθη φέρνοντας από το παρελθόν εικόνες οικείες και αγαπημένες της σιφναϊκής ζωής της δεκαετίας του ’50.
Μια φωτογραφία από αυτές που όλοι λίγο-πολύ κρύβουμε σε κάποιο ντουλάπι.
Σίφνος, 7 Ιουνίου 1956.
Η εκδρομή στη Μήλο αποτελεί το μεγάλο γεγονός για όλους όσους έχουν την τύχη να συμμετέχουν.
Είναι μια εκδρομή που έχει οργανωθεί από τον γιατρό της Σίφνου, το Σωτήρη Τριαντάφυλλο, ως επιβράβευση σε όσους συμμετείχαν στα μαθήματα ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ, στα πλαίσια της Αεράμυνας.
Τα μαθήματα γίνονταν δύο φορές της εβδομάδα, κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, στο Δημοτικό Σχολείο του Αρτεμώνα.
Η μεγάλη μέρα φτάνει.
Ξημερώματα της Κυριακής, 7 Ιουνίου 1956.
Το πλοίο «ΙΟΝΙΟΝ» των αδελφών Τυπάλδου φθάνει στις Καμάρες της Σίφνου.
Η επιβίβαση της χαρούμενης συντροφιάς γίνεται με τις γνωστές λάντζες.
Για τη Μήλο εκδράμουν, μεταξύ άλλων, ο παπάς Σαραντινός με την κόρη του Πολυξένη, η Μαρία Τρούλου, η Τίτα του Χασούρη, το Σμαρώ του Αντωνάκη του Μάρκου και άλλοι πολλοί.
Η Αγγελική Ζαμαρία, η κόρη της Τίτας, αναγνώρισε στη φωτογραφία τη θεία της, την Κατίνα με τα γυαλιά (την αδελφή της Τίτας) και την Κατερίνα Σταυριανού, μετέπειτα Ποδενέ.
Στη Μήλο θα επισκεφτούν τις Κατακόμβες, την Τρυπητή και την Πλάκα.
Θα είναι για όλους μια αξέχαστη μέρα.
Εκείνη την εποχή ευκαιρίες σαν αυτήν δεν δίνονταν συχνά.
Το απόγευμα το πλοίο θα πάρει το δρόμο της επιστροφής από τη Μήλο.
Η φωτογραφία που θα βγάλουν στη γέφυρα αποτυπώνει με τρόπο μοναδικό τη χαρούμενη διάθεση όλων.
Η ξύλινη γέφυρα του «ΙΟΝΙΟΝ», ο καπετάνιος, ο ύπαρχος, οι εκδρομείς.
Σχέσεις μιας άλλης εποχής.
Ανάμεσα στα πρόσωπα διακρίνουμε τον καπετάν-Κώστα Σάρδη από την Κίμωλο, τον ύπαρχο του πλοίου.
Ο Κώστας ο Σάρδης είναι ο πατέρας του καπετάν-Νίκου Σάρδη, πλοιάρχου για χρόνια του «Άγιος Γεώργιος» και του «Εξπρές Αφροδίτη».
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια.
Αρκετά από τα πρόσωπα έχουν από καιρό φύγει.
Η Τίτα με τα γυαλιά του ηλίου δείχνει τόσο όμορφη και χαρούμενη.
Έτσι θα πρέπει να θυμόμαστε τέτοιους ανθρώπους.
Καλό ταξίδι, Τίτα …
