Η λήθη δεν ταιριάζει
στο «Νταλιάνα», στο «Μιλένα», στο «Μαρίνα»
και σε όσους τα ταξίδεψαν
Καλό ταξίδι για τον καπετάν-Νίκο Ραυτόπουλο
Ο καπετάν- Νίκος Ραυτόπουλος έλυσε τους κάβους και ξεκίνισε το δικό του μεγάλο ταξίδι στη μεγάλη πλατειά θάλασσα που θα καταλήξουμε κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι.
Εμείς δεν είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον καπετάν-Νίκο Ραφτόπουλο.
Γνωρίσαμε, όμως, και ταξιδέψαμε με τα πλοία που καπετάνεψε.
Τις λίγες πληροφορίες που αναφέρουμε μας τις έδωσε ο καλός φίλος Στέλιος Πασσάκος, ο οποίος ταξίδεψε μαζί του στο «Νταλιάνα» και στο «Μιλένα».
Ο Στέλιος ο Πασσάκος είναι αδελφός του Παναγιώτη του Πασσάκου, ο οποίος έγραψε μεγάλη ιστορία στο «Μήλος Εξπρές». Ήταν ο καλύτερος αρχιθαλαμηπόλος της ακτοπλοΐας μας, μορφή πραγματική.
Έφυγε και αυτός πολύ νωρίς.
Ο καπετάν-Νίκος Ραυτόπουλος ξεκίνησε στην ακτοπλοΐα από τη Ραφήνα με το «Καπετάν Αλέξανδρος» του Μίμη του Αγούδημου.
Στη συνέχεια συνέχισε σαν καπετάνιος στην GA Ferries του καπετάν-Γεράσιμου Αγούδημου με το «Μιλένα», το «Νταλιάνα» και το «Μαρίνα».
Μετά το «Μαρίνα» συνέχισε στο γραφείο ως Αρχιπλοίαρχος στην εταιρεία. Ήταν βέρος Κεφαλλονίτης, καθαρά «Αγουδημικός».
Ο καπετάν-Ισίδωρος Λιγνός μας είχε πει πριν από μερικά χρόνια:
«Μέσα, όμως, από όλα αυτά μάθαμε πολλά. Αρχιπλοίαρχοι στην εταιρεία ήταν ο καπετάν-Θανάσης Μπατζιος και ο καπετάν Νίκος Ραυτόπουλος.
Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καπετάν-Μάκη
Αγούδημο, στον καπετάν-Θανάση Μπάτζιο,στον καπετάν Νίκο
Ραυτόπουλο και στον καπετάν-Λευτέρη Καρυστινό»
Στα λόγια του συνοψίζεται το «ευχαριστώ» και το «καλό ταξίδι» όλων όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά.
Ας τον αποχαιρετίσουμε με λίγους στίχους του συμπατριώτη του ποιητή και ναυτικού, Νίκου Καββαδία
Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
«Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!»
Κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει.
Να πεις σ’ όλους τους φίλους χαιρετίσματα,
κι αν τύχει ν’ απαντήσεις την Ελένη,
πως μ’ ένα φορτηγό -πες της- μπαρκάρισα
και τώρα πια να μη με περιμένει…
Αλήθεια! Ο Χάρος ήθελα να ‘ρχότανε
σαν ένας καπετάνιος να με πάρει
χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του
κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει.
Σεπτέμβριος του 2011
Το ηρωϊκό «Νταλιάνα» ξεκινά για το τελευταίο του ταξίδι.
Η τελευταία πράξη για τα πλοία της GA Ferries.
Το ένα πλοίο μετά το άλλο ξεκινά για να ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Πόσοι και πόσοι επιβάτες ταξίδεψαν με αυτά τα πλοία.
Πόσοι και πόσοι νησιώτες εξυπηρετήθηκαν με τα πλοία αυτά.
Πλοία-εργάτες, ταγμένα να ταξιδεύουν σε κάθε νησί του Αρχιπελάγους, από
το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες
τους.
Τα πλοία της μεγάλης προσφοράς στην άγονο Γραμμή:
«Νταλιάνα», «Μιλένα», «Ρομίλντα», «Δημητρούλα», «Ροδάνθη», «Μαρίνα».
Το μυαλό γυρίζει ασυναίσθητα πίσω στα 1988, όταν το «Νταλιάνα» και το
«Μιλένα» έμπαιναν για πρώτη φορά στην ακτοπλοΐα μας. Πλοία
πολυτελέστατα για εκείνη την εποχή έμπαιναν στον ανταγωνιστικό κόσμο της
ακτοπλοΐας μας έχοντας να επιδείξουν καινοτομίες σημαντικές. Μεγάλα και
άνετα γκαράζ, πολυτελείς εσωτερικούς χώρους, άνεση στο ταξίδεμα.
Το «Νταλιάνα» βρέθηκε να παλεύει στην γραμμή της Παροναξίας και
Σαντορίνης με ότι καλύτερο υπήρχε τότε. Αγωνίστηκε σκληρά, πέτυχε, αλλά
σιγά-σιγά βρέθηκε σε άλλες γραμμές που, ίσως, ήταν πιο ταιριαστές για το
πλοίο.
Έγραψε μεγάλη ιστορία στη μεγάλη γραμμή Πειραιάς-Μήλος-Σαντορίνη-
Ηράκλειο-Κάσος-Κάρπαθος-Διαφάνι-Χάλκη-Ρόδος. Εξυπηρέτησε τη γραμμή
με τρόπο υποδειγματικό.
Πέρασε από τη γραμμή-κορμό της Δωδεκανήσου.
Αντικατέστησε αρκετές φορές το «Μιλένα» στη γραμμή της Σάμου-Ικαρίας.
Αργότερα βρέθηκε να ταξιδεύει στη γραμμή Αλεξανδρούπολη-Λήμνος-
Μυτιλήνη-Σάμος-Πάτμος-Κως-Ρόδος.
Πέρασε από τη γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων συνδέοντας μάλιστα τα νησιά
με τη Σύρα (συνδυασμός ενδοκυκλαδικού και δρομολογίου από τον Πειραιά,
μια καινοτομία καθαρά Αγουδημική).
Σύνδεσε την Κρήτη με τη Θεσσαλονίκη, διαπλέοντας όλο το Αιγαίο.
Κάπου γύρω στο 2004 φάνηκαν τα ψωμιά του στο Αιγαίο να τελειώνουν.
Έτσι βρέθηκε να ταξιδεύει στην Αδριατική στη γραμμή Πάτρας-
Ηγουμενίτσας-Μπρίντεζι το καλοκαίρι του 2005.
Εκεί ακούστηκε ότι το πλοίο θα πουληθεί.
Όμως, το πλοίο επέστρεψε και πάλι στον Πειραιά για να αναλάβει δύσκολες
αποστολές στην Άγονη Γραμμή.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ταχύτητά του όλο και έπεφτε.
Αλλά η ψυχή του ήταν πάντα πολύ δυνατή.
Τα πληρώματά του έφαγαν στο πλοίο γλυκό ψωμί για πολλά χρόνια.
Στο τέλος όλοι έμειναν με μια μεγάλη πίκρα και ένα τεράστιο γιατί.
Γιατί να του επιφυλάξουν αυτό το ατιμωτικό τέλος του παροπλισμού;
Γιατί να μην τιμήσουν τα πληρώματά του όσο τους άξιζε;
Γιατί να μην τιμήσουν το ίδιο το πλοίο;
Στο τέλος απέμεινε βουβό να περιμένει το τέλος δίπλα στο «Ρομίλντα», το
«Ροδάνθη» και το «Μαρίνα». Σύντροφοι παντοτεινοί μέχρι το τέλος.
Το πλοίο έλυσε τους κάβους και κινήθηκε προς τον Προλιμένα με τη βοήθεια
των ρυμουλκών.
Αν η χώρα αυτή είχε πραγματική ναυτοσύνη θα έπρεπε εκείνη την ώρα τα
πλοία να σφυρίζουν τιμητικά προς τιμήν ενός μεγάλου πλοίου-αγωνιστή.
Θα έπρεπε το πλοίο να μην φτάσει στο σημείο να φύγει σαν τον κλέφτη
προκριμένου να έρθουν τα πολυτελή και αστραφτερά κρουαζιερόπλοια.
Πολλά θα έπρεπε να είναι διαφορετικά.
Και πάνω από όλα θα έπρεπε να υπάρχει ο απαραίτητος σεβασμός και προς
τα πληρώματα και προς τα πλοία.
