Ο χρόνος κυλάει γρήγορα.
Η ζωή περνάει από μπροστά μας σαν σκηνές μιας κινηματογραφικής ταινίας.
Πότε είμασταν μικροί και παίζαμε στα βράχια της Χρυσοπηγής.
Πότε κάναμε παιδιά και παίζουν αυτά στα βράχια της Χρυσοπηγής.
Πότε τη σειρά θα την πάρουν τα παιδιά των παιδιών μας.
Η ζωή κυλάει σαν ποτάμι ορμητικό.
Η Θεία η Ροδόπη και ο Θείος ο Γιάννης είναι πρόσωπα αναπόσπαστα συνδεδεμένα με την παιδική μας ηλικία, την εφηβική μας ηλικία, την ενήλικη ζωή μας.
Ήταν πάντα εκεί σε όλες μας τις χαρές.
Υπέροχα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή μας.
Τέτοιες ημέρες η Θεία η Ροδόπη σαλπάρησε για το μεγάλο ταξίδι.
Ο Θείος ο Γιάννης είχε βιαστεί να φύγει μερικά χρόνια πριν.
Οκτώ παιδιά μιας μεγάλης οικογένειας από τα Εξάμπελα.
Το Αντωνάκι του Μάρκου και το κυρά-Μαρώ, το γένος Τρούλου, οι γονείς τους.
Οκτώ παιδιά που γεννήθηκαν από το 1928 έως το 1942.
Ο Γιάννης ήταν ο πρώτος.
Και ο Παναγιώτης ο Μάρκου ο Βενιαμίν της οικογένειας.
Η οικογένεια πέρασε μεγάλες δυσκολίες.
Ειδικά στην Κατοχή τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.
Τους έσωσε το κτήμα στον Πήγαδο απλωμένο σε πολλά λουριά.
Ο Πήγαδος, η Κατοχή, οι Ιταλοί, οι Γερμανοί …
Μετά τον πόλεμο η οικογένεια άρχισε να συρρικνώνεται λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης.
Οι συνθήκες στη Σίφνο ήταν δύσκολες.
Η ζωή στα χωράφια και στα τσικαλαριά ήταν πολύ σκληρή.
Από τα οκτώ παιδιά έφυγαν τα έξι για την Αθήνα, το Λονδίνο και τις μακρινές θάλασσες του Νότου.
Οι μόνοι που πέρασαν όλη τους τη ζωή στη Σίφνο ήταν ο Γιάννης και η Ροδόπη.
Στην Λαγκάδα και στον Πήγαδο δούλεψαν πολύ, αλλά η σιφναϊκή γη
τους αντάμειψε.
Η Ροδόπη έζησε ευτυχισμένη δίπλα στο Στρα, τον Στρατή το Μυτιληναίο, που βιάστηκε να φύγει τον Αύγουστο του 1999.
Ο Γιάννης είχε μαζί του τη θεία τη Μαρία που βιάστηκε ακόμα πιο πολύ να φύγει, τον Μάϊο του 1995.
Οι άνθρωποι αυτοί πέρασαν όλη τους τη ζωή στη Σίφνο.
Η Σίφνος είναι αυτοί οι άνθρωποι.
Απλοί, μετρημένοι, γνήσιοι.
Αυτοί οι παλιοί άνθρωποι έκαναν τη Σίφνο αυτό το υπέροχο που είναι.
Τα τελευταία χρόνια πολλά έχουν αλλάξει στο νησί μας.
Το πνεύμα των παλιών κρατεί καλά ακόμα.
Στο μέλλον αυτή η Σίφνος που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε δεν θα υπάρχει.
Μακάρι να μπορέσει να διατηρηθεί κάτι από το πνεύμα αυτών των ανθρώπων.
