Η Σίφνος έχει αλλάξει πολύ στο πέρασμα του χρόνου.
Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘70 και μετά στο νησί σταδιακά άρχισαν τα πράγματα να αλλάζουν.
Στην αρχή δειλά-δειλά.
Από τη δεκαετία του ‘90 και μετά οι ρυθμοί της μετάλλαξης επιταχύνθηκαν.
Τι απομένει από την παλιά Σίφνο;
Η απάντηση είναι δύσκολη, πέρα από τα σπίτια, τις εκκλησίες, τα μοναστήρια, τους δρόμους, τα μονοπάτια, τη βλάστηση.
Ας μείνουμε για λίγο σε κάτι πραγματικά σπουδαίο που τείνει με τα χρόνια να εξαφανιστεί…
Ας σταθούμε στον Σιφνιό Ξωμάχο, στον άνθρωπο που παλεύει νύχτα-μέρα με τη σιφναϊκή γη περιμένοντας υπομονετικά να συλλέξει τους λιγοστούς, αλλά τόσο ζουμερούς καρπούς της.
Στον άνθρωπο που όλη την εβδομάδα μένει στη θεμωνιά του και κάθε Σάββατο κατεβαίνει στο χωριό.
Μια πολύ δύσκολη ζωή που δεν είναι εύκολο να την αντέξει κανείς.
Υπάρχουν ξωμάχοι σήμερα στη Σίφνο;
Και, βέβαια υπάρχουν.
Πέρα από τους λίγους βοσκούς που αγωνίζονται να τα φέρουν βόλτα στα βουνά υπαρχουν και λίγοι ακόμα που συνεχίζουν να ζυμώνουν με τον ιδρώτα τους τη σιφναϊκή γη έχοντας παράλληλα και λίγα ζωντανά.
Ας σταθούμε για λίγο σε έναν από αυτούς τους πανάξιους ανθρώπους.
Στον Μιχάλη τον Ατσόνιο, από τους λίγους πλέον αγροκτηνοτρόφους της Σίφνου.
Στο Τρουλάκι είναι το δικό του το Βασίλειο.
Δύσκολη δουλειά, κοπιαστική όσο λίγες.
Κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού και με το ξεροβόρι του χειμώνα να τον χτυπά στο πρόσωπο αυτός συνεχίζει μια μεγάλη παράδοση που δεν λέει να σβήσει.
Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν την Κιβωτό για την πραγματική Σίφνο.
Πέρα από του τουρισμού την ανοχή υπάρχουν ακόμα και οι Ξωμάχοι της Σίφνου.
Το φετινό καλοκαίρι είναι τόσο διαφορετικό.
Μήπως θα πρέπει να επαναεκτιμηθεί κατά πόσον ο τουρισμός μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί τη μονοκαλλιέργεια της Σίφνου και των νησιών.
Δύσκολα ερωτήματα μέσα στο ελληνικό καλοκαίρι.
Στις φωτογραφίες ο Μιχάλης περιμένει το ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ για να στείλει αμπελοφάσουλα στην Φολέγανδρο
