Ένα άσχημο μαντάτο μας ήρθε χθες.
Ο καπετάν-Γιώργης ο Λουκατάρης «σαλπάρησε» για το τελευταίο του μεγάλο ταξίδι.
Επιβιβάστηκε στο καΐκι του και ξανοίχτηκε μακριά από την ακτή.
Έφυγε για να συναντήσει το Κατέ του.
Τι μπορεί, άραγε, κανείς να πει για ανθρώπους που πάλεψαν τόσο πολύ στη ζωή τους και κατάφεραν να φτάσουν εκεί που έφτασαν.
Άνθρωποι-υπεράνθρωποι, άνθρωποι της θάλασσας, άνθρωποι σκληροί που είχαν σε όλη τους τη ζωή «φίλους τους βοριάδες, τους θαλασσινούς καιρούς».
Ο καπετάν-Γιώργης του Πλατύ Γυαλού, ο καπετάν-Γιώργης της θάλασσας.
Πολύ σπάνια τον έβλεπε κανείς στο χωριό.
Μόνο τις μεγάλες γιορτές.
Εκεί στο καΐκι, στη θάλασσα, να καλάρει και να κονταροχτυπιέται με τους καιρούς.
Εκτός από τα καΐκια ασχολήθηκαν για ένα διάστημα και με τα μικρά επιβατηγά πλοία.
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 ξεκίνησαν με το Δάφνη για να συνδέσουν τον Πλατύ Γυαλό με την Πάρο.
Κάποιες Κυριακές έρχονταν και στο Βαθύ.
Στη συνέχεια ξανοίχτηκαν με το «Μαργαρίτα» στη γραμμή Καμάρες-Παροικιά.
Αξέχαστες εποχές.
Ο καπετάν-Γιώργης στο τιμόνι και το «Μαργαρίτα» να τα βαζει με τα κύματα στο μπουγάζι Πάρου-Σίφνου.
Ο καπετάν-Γιώργης και ο αδελφός του ο Μιχάλης.
Το Κατέ, η γυναίκα του καπετάν-Γιώργη, ήταν αδελφή του Ιούλιου, του Στε, του Αριστείδη και της Μαργαρίτας Αθυμαρίτη.
Ένας άλλος κόσμος ανθρώπων.
Πάλεψαν σκληρά να ορθοπλωρήσουν, είχαν αρχές και αξίες που τήρησαν σε όλη τους τη ζωή.
Μετά το μισεμό του καπετάν-Γιώργη και της Κατές απομένουν τα παιδιά, η Μαρία και ο Γιαννούλης, άξιοι συνεχιστές της οικογένειας.
Και ο νεότερος διάδοχος της οικογένειας.
Από εκεί ψηλά οι γονείς τους θα τους καμαρώνουν για όλα όσα κάνουν στη ζωή τους.
Και θα χαίρεται η ψυχή τους.
Θερμά συλληπητήρια σε όλη την οικογένεια.
Καλό ταξίδι στον καπετάν-Γιώργη.
Ευχαριστούμε τα παιδιά του Μαρία και Γιαννούλη Λουκατάρη για την παραχώρηση των φωτογραφιών
