Το πλοίο έφτασε στο λιμάνι.
Σφύριξε τρεις φορές.
Λίγοι το περίμεναν στο λιμάνι των Καμαρών της Σίφνου.
Οι σφυριξιές του ήταν δυνατές, αλλά στο βάθος έκρυβαν μια βαθιά θλίψη.
Το πλοίο δεν είχε, πια, πολλά ψωμιά.
Και το γνώριζε καλά.
Η εταιρεία του βιαζόταν να το ξεφορτωθεί.
Κάποιος του το είχε ψιθυρίσει εκεί κάτω στο μηχανοστάσιο: “Θα σε στείλουν για παλιοσίδερα”.
Η αδικία το έπνιγε το πλοίο.
Λίγοι, πια, πίστευαν σε αυτό.
Πάνε τα παλιά μεγαλεία και οι δόξες.
Όλο σε δευτερεύουσες γραμμές το έστελναν. Το αποκαλούσαν μάλιστα υποτιμητικά “αμοιβό πλοίο”.
Τι πάει να πει αμοιβό, όταν στη ζωή σου έχεις προσφέρει τόσα πολλά;
Θυμόταν με νοσταλγία τον παλιό καλό καιρό.
Τότε που με το όνομα “Δήμητρα” έκλεβε για τα καλά τις καρδιές των επιβατών και των νησιωτών.
Αργότερα πουλήθηκε σε μια άλλη εταιρεία και πήρε το όνομα “Ναϊάς Εξπρές”.
Και εδώ καλά ήταν.
Οι περιπέτειες και οι αγωνίες, βέβαια, ποτέ δεν έλειψαν.
Μια φορά κόντεψε να συγκρουστεί με ένα άλλο πλοίο μέσα στο λιμάνι της Πάρου.
Εκείνο το βράδυ κάτι έσπασε μέσα του.
Η αδικία το έπνιγε.
Τα λάθη αλλωνών τα έριξαν στο ίδιο.
Με τον καιρό τα πράγματα ηρέμησαν ξανά.
Μέχρι τα τέλη του 1999 όλα έμοιαζαν να είναι καλά.
Όμως, τη νέα χιλιετία τη φοβόταν για τα καλά.
Σύντομα πέρασε σε άλλη εταιρεία παίρνοντας νέο όνομα.
Τώρα το είπαν “Εξπρές Άδωνις”.
Από την αρχή κάτι δεν του άρεσε.
Όλο και περισσότερο ένιωθε ότι το κοιτούν με μισό μάτι.
Το ίδιο ένιωθε μέσα του όπως το λιοντάρι, έτοιμο να παλέψει με τα κύματα και τις άγριες θάλασσες.
Και, όμως, κάτι δεν πήγαινε καλά.
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα.
Το καλοκαίρι του 2005 έφυγε άδοξα και πρόωρα.
Τα πλοία έχουν ψυχή και πονάνε όπως και οι άνθρωποι.
Από πολλούς, μάλιστα, ανθρώπους πονάνε πολύ περισσότερο …..
