Η τελεόραση…
Κάποιοι θα θυμηθούν και κάποιοι θα μάθουν πως ήτανε να είσαι παιδί (κουλούκι) στη Σίφνο το εβδομήντα τόσο.
Ήταν αρχές της δεκαετίας του 70 (1971 θαρρώ) που ηγοράσαμε τη δικιά μας τηλεόραση. Μια Ferguson εγγλέζικη θυμάμαι από του Γιώργου του Σούλη το μαγατζί στο Σταυρί. Την ήφερε με το γάδαρο ο πατέρας μου στου Βρόντα, στον Αρτεμώνα, ματζί με κάτι κέρατα που μας είπανε ότι τα λένε κεραίες. Τότες ήπρεπε να χεις δυο κεραίες. Μια για το 5 και μια για το 11. Αυτά ήτανε τα μοναδικά κανάγκια που υπήρχανε τότε. Το 5 ήτανε του στρατού (ΥΕΝΕΔ) και το άλλο της κυβέρνησης (ΕΙΡΤ). Αφού τσε βολέψανε στο δώμα τις κεραίες (για το 11 θυμούμαι ήπρεπε να είναι γυρισμένη στην Πάρο) και ηταλαιπωρήθηκανε μέχρι να βρούνε τα κανάγκια – γύρνα το κουμπί αό πα γύρνα το από κει – καμιά φορά είδαμε το 11. Αυτό το ρημάδι το 5 μόνου χιόνια είχε και που και που ηκουούντανε και κάτι φωνές, στο βάθος.
Πιο γλήορα, πριν πάρουμε στο σπίτι μας τηλεόραση (τότε τηνε λέαμε τελεόραση) για να δούμε λιάκι ηπηαίναμε στη γειτόνησσα μας την Παρασκευή (που έχει το Από της Πατσούτας από το Βαθύ). Το μόνο που θυμούμε από τότε είναι μια διαφήμιση που είχε το τραγούδι: Του άντρα του πολλά βαρύ μην του μιλάτε το πρωί.. ε θυμούμε μπάρεμου ίντα ηδιαφήμιτζε. Θυμούμε ακόμα και τον «Αγνωστο πόλεμο», ένα σήριαλ που ήπαιτζε στο 5, μα το ακούαμε μόνου. Και ηβλέπαμε τα χιόνια.
Στο σπίτι μας από τα πρώτα που θυμούμε να βλέπουμε ήτανε ο «Άνθρωπος δίχως πρόσωπο» που ήτανε τρομακτικό (θρίλερ τα λένε σήμερα) και το χε το 11 που είχε και εικόνα και φωνή. Να μας επήαινε μόλις η θα ‘κούσουμε τη μουσική του, εμάς τις μικροί. Τότε εν είχε πρόγραμμα μέρα-νύχτα όπως τώρα. Στην αρχή ήτανε μόνου από αργά το απόγεμα μέχρι τα μεσάνυχτα θαρρώ και ύστερα είχε και δυο τρεις ώρες το μεσημέρι.
Εμείς τα παιδάκια ηβλέπαμε τα παιδικά προγράμματα που είχε εκείνη την εποχή. Από ελληνικά ηβλέπαμε το Μπαρμπαμητούση, τον Καραγκιόζη και κάτι άλλα κουκλοθέατρα που δεν θυμούμαι πως τα λέανε. Αλλά τα αγαπημένα μας ήτανε το ξένα κινούμενα σχέδια (μικι μάους τα λέαμε όλα) αλλά και παιδικές σειρές με ηθοποιοί. Ο Γούντι ο τρυποκάρυδος, η Σκιπυ (με ένα καγκουρό από την Αυστραλία), η Λάση (με ένα μαγκιαρό σκύλο) η Μάγια (με ένα ελέφαντα από την Ινδία) ο Ποπάυ (που ήτρωε σπανάκι και ηκάπνιτζε πίπα) και φυσικά Μίκυ Μάους (το κανονικό με τον ποντικό). Όσο ηπαιρνούσανε τα χρόνια ηρχίσανε κι άλλα που μας αρέσανε, Οικογένεια Ουόλτονς, Το μικρό σπίτι στο λιβάδι, Το τζίνι και η Τζίνη, Ιπτάμενη καλόγρια, Ζορό και Κουνγκ Φου. Εμείς είχαμε πια μετακομίσει στις Καμάρες και ηπιαίναμε με τον αδερφό μου το Θόδωρα εκεί στο σκογιό. 14 παιδάκια και οι έξι τάξεις με δάσκαλο το Μιχάλη το Μαγκάκη από την Κάλυμνο. Η “συμμορία” μας ήτανε: εγώ, ο Σταύρος του Νικολού, τ Αντό του Μπουλή, ο αδερφός μου ο Θόδωρας, το Γιο του Ξυρζέ, ο Γιάννης ο Κορακής (τα καλοκαίρια είμαστε πιοτθέροι, αφού ηρχούντανε οι Παπαγγελέτθοι, το Χρη του Τάκη και άλλοι). Άμα ηβλέπαμε Ζορό ηβγαίναμε όξο ηκόβγαμε από ένα κλαδί ο καθένας άλλος αρμυρίκι, άλλος φυλλάδα και άλλος αληαριά και ηκινούσαμε τις ξιφομαχίες. Αφού εν ηβγάλαμε καένα μάτθι, πάλι καλά. Άμα ηβλέπαμε ντοκυμαντέρ με ζώα και πουγκιά, ηπηαίναμε και ηκρυβγούμαστε μέσα στα βρούλα και τα καλάμια πέρα στη λίμνη και ηπαρακολουθούσαμε ίντα κάνουνε οι βατράχοι, οι χελώνες, οι καλαμοκανάδες και οι βατραχοπινάδες. Και άμα είχε Λάση (αυτός ο σκύλος ήκανε όλο κατορθώματα) ηπαίρναμε το σκύλο του πατέρα μου και οι πιο πολλοί ηκρυβγούμαστε κάπου, ένας ηνέβαινε απάνω σε ένα αρμυρίκι και ήκανε πως ήπεφτε χάμω και ησπούσε τα ποδάρια του. Ο σκύλος ήπρεπε να πάει να ειδοποιήσει τις άλλοι τις κρυμμένοι να πάνε να τονε σώσουνε το γκρεμνοβολισμένο. Ποτθές εν ηπήε, αλλά εμείς εκεί….να επιμένουμε και να ελπίτζουμε…
Το Γιο του Θόλου
Νοέμβρης 2020
Ευχαριστούμε πολύ για μια ακόμη φορά το Γιό του Θόλου(Γιώργος Βενιός)για το παραπάνω άρθρο,ελπίζουμε και σε επόμενα…
