Για το Λευτεράκι…
Ο Λευτέρης ο Λουκατάρης σαλπάρησε για το τελευταίο ταξίδι.
Επιβιβάστηκε σε μια φρεσκοβαμμένη βάρκα με τα όργανά του και ξανοίχτηκε στο πέλαγος.
Τον περιμένουν ο Νόνικος, ο Μουγάδης, το Από του Γιώργαρου για να συνεχίσουν τα γλέντια τα παλιά.
Το «Λευτεράκι» ομόρφυνε τη Σίφνο και τις ζωές πολλών ανθρώπων.
Άνθρωπος του γλεντιού, του κεφιού και της χαράς.
Ένας Σιφνιός Ζορμπάς.
Γεννημένος για χαρές.
Ούτε και τον καιρό του κορονοϊού δεν θα πρέπει να σταμάτησε καλά-καλά τα γλέντια. Τα είχε μέσα του.
Ήταν έξω καρδιά.
Γεννήθηκε στον Αρτεμώνα το 1932 από τον Μανώλη και την Άννα.
Από τους γονείς του κληρονόμησε το περίφημο ΚΑΦΕ-ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ στον Αρτεμώνα, στέκι γλεντζέδων.
Ξεκίνησε να παίζει λαούτο από παιδάκι του Δημοτικού.
Άκουγε τους δικούς του και αγάπησε πολύ το λαούτο.
Τα γλέντια εκείνα τα παλιά που δεν είχαν προκαθορισμένη λήξη.
«Το λίγο-λίγο ένα μερόνυχτο», όπως έλεγε.
Μέχρι και τρεις νύχτες.
Ποιητικά και τραγούδια που κρατούσαν ώρες και μέρες.
Ήταν για χρόνια τακίμι με τον Γιάννη τον Κόμη, τον περίφημο Νόνικο.
Εκτός από τον Νόνικο έπαιξε για χρόνια και με τον Μουγάδη και πολλούς ακόμα(μάλλον όλους)βιολιτζήδες στη Σίφνο.
Παντρεύτηκε την αγαπημένη του Κατίνα και ευτύχησαν να κάνουν τέσσερα παιδιά, την Τασία, την Μαργαρίτα, τον Μανώλη και τον Κωστή.
Ο Κωστής θυμάται τον πατέρα του να φεύγει για τα γλέντια και να γυρίζει μετά από 2-3 μέρες στο σπίτι ξεκούραστος σαν να μην έπαιξε δύο και τρία μερόνυχτα.
Αυτός είναι ο μαγικός κόσμος του Λευτέρη του Λουκατάρη.
Πήγε σε όλα τα εξωκκλήσια και τα μοναστήρια στη Σίφνο.
Έπαιξε στις αυλές των μοναστηριών.
Έπαιξε και τραγούδησε σε γάμους, σε βαφτίσια, σε χαρές.
Το μελωδικό του παίξιμο γαλήνευε την ψυχή του ανθρώπου και της αφαιρούσε τις πίκρες και τις λύπες της ζωής.
Το Λευτεράκι τη χάρηκε τη ζωή του.
Δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος.
Τέτοιοι άνθρωποι δεν ξαναγίνονται.
Στις γειτονιές των αγγέλων θα παίζει το λαούτο του με τον Νόνικο και τον Μουγάδη στο βιολί και τον Γιώργη το Ζορμπά στο κανονάκι.
Και θα τραγουδά την αγαπημένη του «Ακρίδα» ενάντια σε όλους τους επίγειους καταχτητές.
Άνθρωποι σαν τον Λευτέρη ποτέ δεν πρόκειται να ξεχαστούν.
Αλλά και ποτέ δεν θα ξανα-υπάρξουν.
Στις μαγικές φωτογραφίες του Γιάννη του Βασσάλου (του Διαμάντου)
παρελαύνει μια υπέροχη παρέα φίλων.
Ο Γιάννης ο Κόμης (Νόνικος), ο Αντώνης ο Τρούλλος, ο Γιάννης ο Μάρκου (το Για τ’ Αντωνάκη), ο Θέμης ο Αβρανάς…
Και ο Γιάννης του Διαμάντου να αποτυπώνει με τη δική του μοναδική ευαισθησία την ομορφιά της ζωής.
Πολλά μπράβο στον πολιτιστικό σύλλογο Σίφνου που τον τίμησε εν ζωή όπως του άξιζε(υπάρχουν κι άλλοι Σιφνιοί που αξίζει να τιμηθούν εν ζωή).
Ακολουθεί ένα ακόμη ενδεικτικό βίντεο από ένα γλέντι σε γάμο(2017)και από την βράβευση του(2018)που τραγουδά το”αέρι” παίζοντας λαούτο:
Καλό σου ταξίδι Λευτεράκι…καλό παράδεισο!!!
