Το “Ρομίλντα” στο λιμάνι των Καμαρών της Σίφνου το καλοκαίρι του 2008.
Το αγαπημένο μας καράβι με φόντο τα βουνά των Καμαρών. Ο Προφήτης Ηλίας και ο Άγιος Συμεών φυλάνε ολημερίς και ολονυχτίς το λιμάνι.
Είναι το τελευταίο καλοκαίρι του “Ρομίλντα” στην ελληνική ακτοπλοΐα.
Με τον καπετάν-Ισίδωρο Λιγνό από τη Σαντορίνη και τον μάστρο Γιάννη Ζούρα από την Άνδρο το πλοίο ταξίδευε στη γραμμή από τον Πειραιά για Κύθνο-Σέριφο-Σίφνο-Κίμωλο-Μήλο-Φολέγανδρο-Σίκινο-Ίο-Θήρα-Ανάφη και, αν θυμάμαι καλά, πρέπει να έκανε και ένα ακόμα δρομολόγιο στη γραμμή από τον Πειραιά για Πάρο-Νάξο-Ίο-Σίκινο-Φολέγανδρο-Ίο-Σαντορίνη.
Το πλοίο ξεκίνησε δρομολόγια στην ελληνική ακτοπλοΐα το φθινόπωρο του 1993 σε δρομολόγια για τα Δωδεκάνησσα, μέσω Αμοργού-Πάρου-Νάξου.
Πριν από αυτό έκανε δρομολόγια στη γραμμή από την Πάτρα για Κεφαλλονιά-Ηγουμενίτσα-Κέρκυρα-Μπρίντεζι με τον καπετάν-Γιώργη το Χλωρό στα χειριστήρια.
Από το 1993 μέχρι την άνοιξη του 2009, το “Ρομίλντα” δεν άφησε ούτε ένα λιμάνι του Αιγαίου που να μην το τίμησε με την παρουσία του.
Ταξίδεψε σε όλες τις Κυκλάδες, εκτός ίσως από την Άνδρο και την Κέα. Αυτό, βέβαια, με επιφύλαξη γιατί με το “Ρομίλντα” δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι δεν έπιασε σε ένα λιμάνι.
Ταξίδεψε στα Δωδεκάννησα.
Ταξίδεψε στην άγονη γραμμή Αλεξανδρούπολης-Λήμνου-Μυτιλήνης-Χίου-Σάμου-Πάτμου-Κω-Ρόδου.
Ταξίδεψε στις Βόρειες Σποράδες.
Έκανε ένα δρομολόγιο από τη Ραφήνα για Άγιο Ευστράτιο-Λήμνο-Καβάλα.
Ταξίδεψε ακόμα και στη γραμμή Πάτρας-Σάμης-Ιθάκης ένα χειμώνα αντικαθιστώντας το Jet Ferry.
Στο τελευταίο του δρομολόγιο δεν πρέπει να έγιναν τελετές αποχαιρετισμού για να το ευχαριστήσουν για την προσφορά του.
Ίσως στην Ανάφη, ίσως στην Κίμωλο, ίσως στη Σίφνο, ίσως στη Σέριφο κάποιοι να κατέβηκαν να το αποχαιρετήσουν διακριτικά.
Ακολούθησαν δυομισι χρόνια παροπλισμού στα “διακοσάρια”.
Όταν έφυγε, κάποιοι λίγοι κατέβηκαν να το αποχαιρετήσουν.
Σε σχέση με την προσφορά του όλα αυτά είναι σίγουρα πολύ λίγα.
Δεν είναι, όμως, λίγοι αυτοί που νιώθουν ότι το “Ρομίλντα” δεν έφυγε ποτέ. Συνεχίζει να μας ταξιδεύει στην άγονη γραμμή του Αιγαίου.
Από όλα τα καράβια του Μάκη του Αγούδημου νιώθω ότι αυτό δεν έφυγε ποτέ.
Η πρωϊνή άφιξη στην καλδέρα στο πλωριό μπαλκονάκι του είναι ότι πιο μαγικό μπορεί να ζήσει κανείς.
Η ψυχή και η καρδιά του ηρωϊκού “Ρομίλντα” είναι πάντα εδώ.
