Μια επιστροφή στο παρελθόν.
Περίπου σαράντα χρόνια πριν…
Στο Βαθύ των υπέροχων παιδικών αναμνήσεων…
Στο Βαθύ της ανεμελιάς και της χαράς…
Στο Βαθύ όπου ένιωθες πως ο χρόνος είχε σταματήσει να κυλά…
Γύρω στο 1980…
Η θεία το Φλω στα αριστερά, το κυρά-Μαρώ στα δεξιά, η Ανδριάννα της θείας του Φλου και η Φλώρα του Γιάννη του Κοντροπουλάκη.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο προσφωνούσαμε τα πρόσωπα της φωτογραφίας.
Σπάνια χρησιμοποιούσαμε επίθετα.
Εδώ γίνεται μία εξαίρεση γιατί το επίθετο Κοντροπουλάκης είναι σπάνιο στη Σίφνο.
Η μάνα μου, το Σμαρώ του Αντωνάκη, μου είπε πως οι Κοντροπουλάκηδες θα πρέπει να είχαν έρθει από την Κρήτη και έμειναν στη Σίφνο.
Την ίδια διαδρομή από την Κρήτη ακολούθησαν πολλοί ακόμα συμπολίτες μας που έγιναν Σιφνιοί.
Η θεία το Φλώ παντρεύτηκε τον Χαράλαμπο τον Κοντροπουλάκη, ο οποίος ήταν πολύ ψηλός και η γιαγιά μας, το κυρά-Μαρώ, αποκαλούσε πάντα ένα φωτιστικό/γλόμπο που είχαμε ως «Χαράλαμπο», ή πιο σωστά «Χαράμπαλο», γιατί της θύμιζε τον άνδρα της αδελφής της.
Το κυρά-Μαρώ και η θεία το Φλω ήταν το γένος Τρούλου.
Ήταν επτά αδέλφια.
Ήταν τέσσερις αδελφές, το Μαρώ, η Μαργαρίτα του Φορτσάρη, το Φλω και η Χρυσούλα.
Και τρεις αδελφοί, ο Κωνσταντής του Παληκαριού, ο θείος ο Απόστολος (της Μπενάκαινας) και το μπαρμπα-Γιο που παντρεύτηκε τη θεία τη Σφυρα.
Η μητέρα τους πέθανε από την λεγόμενη ισπανική γρίπη, την πανδημία που χτύπησε την ανθρωπότητα έναν αιώνα.
Ονομάστηκε «ισπανική γρίπη» γιατί η Ισπανία ήταν μια χώρα που δεν μετείχε στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και στις εφημερίδες της χώρας γίνονταν αναφορές για τη γρίπη, σε αντίθετα με τις υπόλοιπες χώρες που βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση.
Μετά την απώλεια της το κυρα-Μαρώ ανέλαβε σε πολύ μικρή ηλικία τα χρέη της μητέρας.
Αυτό πρέπει να έγινε στα 1918.
Ήταν πολύ δύσκολες εποχές τότε που μοιάζουν κάπως με τις συνθήκες της πανδημΐας που βιώνουμε τώρα.
Η διαφορά της τότε πανδημίας ήταν ότι τα περισσότερα θύματα της αποκαλούμενης «ισπανικής γρίπης» ήταν νέοι σε ηλικία, ενώ οι πιο ηλικωμένοι είχαν ανοσία έναντι της ασθένειας.
Η θεία η Χρυσούλα ήταν τότε μόλις δεκαέξι μηνών όταν «έφυγε» η μαμά τους.
Η θεία η Χρυσούλα είναι η μαμά της Μαρίας του Λευτέρη του Σίμου.
Η γιαγιά μου, το κυρά-Μαρώ, παντρεύτηκε το Αντωνάκι του Μάρκου και έκαναν οκτώ παιδιά, πέντε αγόρια και τρία κορίτσια.
Με τη σειρά που γεννήθηκαν ήταν/είναι ο Γιάννης, η Ανδριάνα, ο Νίκος, η Ροδόπη, ο Γιώργης, ο Μανώλης, η Σμαράγδα και ο Παναγιώτης.
Οι τρεις έχουν μισέψει για μακριά (ο Γιάννης, ο Νίκος και η Ροδόπη).
Η κοπέλα στο βάθος εϊναι η Ανδριάννα του Γιώργου Βενικουά, η κόρη της θείας του Φλού.
Παντρεύτηκε τον Βενικουά που ήταν καπετάνιος στα εμπορικά καράβια και ταξίδευε συχνά μαζί του.
Η μοίρα στάθηκε πολύ σκληρή με την Ανδριάνα και την πήρε μακριά βυθίζοντας στο πένθος ολη την οικογένεια και ολόκληρη την Καταβατή.
Η θεία το Φλω ποτέ δεν ξεπέρασε τον τόσο πρόωρο θάνατό της.
Ήταν το πιο σκληρό χτύπημα για τη θεία το Φλω, την οποία όλοι θυμούνται για τον πρόσχαρο και ευγενικό χαρακτήρα της.
Η μεγάλη της αδυναμία ήταν ο Άη Νηλιάς, ο αψηλός, που τον φρόντιζε σαν το σπίτι της.
Η μικρή κοπέλα είναι η Φλώρα η Κοντροπουλάκη, η κόρη του Γιάννη και της Ευαγγελίας Κοντροπουλάκη.
Ο Γιάννης μίσεψε και αυτός πρόσφατα για ταξίδι μακρινό.
Ήταν πολύ όμορφος άνθρωπος, με χιούμορ ξεχωριστό.
Το χιούμορ και η εξυπνάδα ήταν χαρακτηριστικό αυτής της οικογένειας.
Ο μεγάλος γιος ήταν ο Παύλος, ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος.
Παντρεύτηκε την Ιωάννα και έκαναν δύο κόρες, την Κατερίνα και τη Φλώρα.
Με την οικογένεια της θείας του Φλου είμασταν πολύ δεμένοι γιατί η γιαγιά μου την αγαπούσε πολύ.
Τους θυμαμαι όλους τα καλοκαίρια στο Βαθύ ή στο σπίτι τους στην Καταβατή.
Ο Παύλος, ο Γιαννης, η Ανδριάννα.
Σε βεγγέρες όμορφες εκείνες της εποχής.
Αυτά τα πρόσωπα τα αγαπήσαμε πολύ.
Ακόμα και αν κάποια στιγμή χαθήκαμε και είχαμε χρόνια να τα δούμε.
Η Φλώρα η Κοντροπουλάκη του Γιάννη, μαζί με την Κατερίνα και τη Φλώρα Κοντροπουλάκη του Παύλου είναι οι απόγονοι αυτού του κλάδου της οικογένειά μας.
Να είναι καλά να τους θυμούνται όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους.
