Σαν σήμερα μίσεψε ο μεγάλος Μαραμπού από τον κόσμο τούτο.
Έφυγε πικραμένος από τον κόσμο αυτό.
Δεν είχε το τέλος που ονειρευόταν.
Δεν τάφηκε στην απεραντοσύνη του ωκεανού.
Ένα εγκεφαλικό, μία σύντομη νοσηλεία σε μία θλιβερή κλινική.
«Θά’χω έναν θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες».
Βέβαια κατάφερε το μεγάλο του όνειρο,
να σχίσει τη θολή γραμμή των οριζόντων.
Ισως σε αυτό το τελευταίο ταξίδι να ένιωθε λίγο σαν τον πλοίαρχο Φλέτσερ όταν
«έφυγε για το σκοτεινό λιμάνι του θανάτου».
Στο λιμάνι του Μπρίντεζι, στον Πειραιά, στην Μαρσίγια, στο Πορτ Πεγκάσου,
στην Κωστάντζα, στο Μπραζίλι, στην Αυστραλία, στο Κολόμπο, στην Αλεξανδρεια
Το μαντάτο έπεσε βαρύ στις ψυχές των ναυτικών που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν.
Το «Ποσειδωνία» της ΕΛΜΕΣ ήταν δεμένο στο λιμάνι του Μπρίντεζι.
Το πλοίο βγήκε από το λιμάνι και έκανε ξόδι στη μνήμη του.
Για τους ναυτικούς χάθηκε ο καλόκαρδος μαρκόνης από την Κεφαλονιά.
Ένας υπέροχος τρελοκεφαλονίτης.
Η αγάπη για την πανέμορφη και αινιγματική Fata Morgana πλήγωσε την ευαίσθητη καρδιά του.
Δεν πρόλαβε να πάρει το καραβι και να φύγει.
Για λίγες μέρες το έχασε το πλοίο που θα τον ξανάφερνε στους αγαπημένους του γαλάζιους πόντους.
Ακόμα και σήμερα πολύ λίγα έχουμε καταλάβει για τον άνθρωπο αυτό.
Πέρα από τα τραγούδια και τη μουσική που έντυσε τους στίχους του,
η καρδιά του παραμένει ενα μεγάλο μυστήριο που αναζητά πάντα τον μεγάλο του έρωτα
κάπου μεταξύ Μεσσίνας και Ρέτζιο ντι Καλάμπρια, ή αλλιώς μεταξύ Καλαμαριάς και Χαλκιδικής.
