25 Μαρτίου 2021
Είναι μια μεγάλη μέρα η σημερινή.
Μέρα χαράς, μέρα γιορτής, μέρα μνήμης.
Έχουν περάσει διακόσια χρόνια από τότε που ξέσπασε η Ελληνική επανάσταση.
Ξεκίνησε σαν ένα κύμα απελπισίας που όσο περνούσε ο καιρός δυνάμωνε και θέριευε.
Μια κραυγή ελευθερίας σε έναν κόσμο όπου οι εθνικό-απελευθερωτικές επαναστάσεις ήταν απαγορευμένη λέξη.
Όλα ξεκίνησαν εμπνευσμένα από το όραμα του Ρήγα.
Η Φιλική Εταιρεία είχε προετοιμάσει το έδαφος από το 1814.
Οι καιροί είχαν ωριμάσει.
Ο κόσμος ήταν έτοιμος να αλλάξει.
Όλα ξεκίνησαν με τόσες ελπίδες και τόσες νίκες.
Η επανάσταση συνεχώς θέριευε.
Κάπου, όμως, μέσα στη χαρά της μάχης το μυαλό χάθηκε και άρχισαν οι εμφύλιοι που απείλησαν την επανάσταση και τον αγώνα με ολοκληρωτικό αφανισμό.
Έγιναν απίστευτα πράγματα στα χρόνια των εμφυλίων πολέμων μέσα στην Επανάσταση στα χρόνια 1824-1825.
Αλλά και τα χρόνια που ακολούθησαν οι εμφύλιες διαμάχες δεν έσβησαν ποτέ.
Ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι έκανε αυτούς τους ανθρώπους να μεγαλουργούν στο πεδίο της μάχης απέναντι στον εχθρό και να αντιμάχεται ο ένας τον άλλο στο εσωτερικό πεδίο των μαχών σαν να είχαν απέναντί τους τον χειρότερο εχθρό.
Η επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων έσωσε την Επανάσταση, αλλά οδήγησε σε μία νέα κατάσταση υποτέλειας τη χώρα και τον λαό της.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις εξελίχθηκαν σε έναν νέο ιδιότυπο δυνάστη.
Η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία.
Στην πορεία στο παιχνίδι προστέθηκε και η Γερμανία.
Τυχοδιωχτισμός και πολιτική, ένα μίγμα εκρηκτικό.
Η ξένη παρέμβαση ήταν το πανάκριβο τίμημα των εμφύλιων σπαραγμών και της εσωτερικής αντιπαλότητας.
Ο Διονύσιος Σολωμός, ο κόντες-Σολωμος, βρίσκεται στα χρόνια των μεγάλων μαχών στην Ζάκυνθο.
Ακούει τον ήχο των κανονιών των Τούρκων που πολιορκούν το Μεσολόγγι και εμπνέεται το ποίημα «Ελεύθεροι Ποιορκημένοι».
Από τον λόφο του Στράνη της Ζακύνθου το Μεσολόγγι είναι πολύ κοντά…
Το 1823 ο Διονύσιος Σολωμός γράφει στην Ζάκυνθο τον «Ύμνο εις την Ελευθερία».
Το ποίημα θα τυπωθεί για πρώτη φορά στο Μεσολόγγι.
Λίγοι στίχοι από το ποίημα του Σολωμού θα αποτελέσουν τον εθνικό ύμνο της χώρας μας.
Το «Διονύσιος Σολωμός» της ZANTE FERRIES φέρει το όνομα του εθνικού μας ποιητή.
Ένα υπέροχο πλοίο που φέρει το όνομα ενός υπέροχου ανθρώπου.
Η ελληνική σημαία στην πλώρη του πλοίου κυματίζει περήφανα σήμερα στην Καλδέρας της Σαντορίνης.
Οι ναυτικοί τιμούν την μεγάλη Εξέγερση.
Τιμή και δόξα σε όσους έδωσαν το αίμα τους, την ψυχή τους, τη ζωή τους για τον Μεγάλο Αγώνα του Γένους.
Τιμή και δόξα στον μεγάλο ποιητή που αφουγκράστηκε την αγωνία του πολέμου και προφητικά μαντεύει τα μελλούμενα.
Η ελληνική ιστορία είναι μεγάλη και δοξασμένη, αλλά σε μεγάλο βαθμό άγνωστη.
Και η άγνοια αυτή ίσως και να ανοίγει ρωγμές για τις παρεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων.
Μόνο τα ονόματα των χωρών που καταδυναστεύουν τη Χώρα αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου.
Από την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στη Γαλλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στη Γερμανία, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Η πικρή αλήθεια είναι πως οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν έφυγαν ποτέ από την Ελλάδα.
Λίγοι σκόρπιοι προφητικοί στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερία» του Διονυσίου Σολωμού…
Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βία μετρά τη γη
Μοναχή το δρόμο επήρες,
Εξανάλθες μοναχή
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες
Εάν η χρεία τες κουρταλή
Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
Και κυλάει στη λαγκαδιά,
Και το αθώο χόρτο πίνει
Αίμα αντίς για τη δροσιά.
Απ’τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
