«ΑΓΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ»
Το μαντάτο ακούστηκε βαρύ…
Ο «ΘΕΟΦΙΛΟΣ» προετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι.
Για το αρχοντοβάπορο της ΝΕΛ πλησιάζουν οι τίτλοι τέλους.
Αναμενόμενο από καιρό, αλλά πάντα πίστευες σε κάποιο θαύμα.
Πλοία με τέτοια ιστορία δεν λένε ποτέ εύκολα το τελευταίο αντίο.
Αυτό προσμέναμε …
Ένα κάποιο θαύμα…
Φαίνεται πως στον καιρό του κορονοϊού τέτοια θαύματα πολύ δύσκολα γίνονται.
Για όλους αυτούς του ανθρώπους που ταξίδεψαν με το πλοίο αυτό η είδηση του τέλους είναι πικρή.
Για τα πληρώματά του, για τους επιβάτες του το «ΘΕΟΦΙΛΟΣ» στάθηκε παλικάρι μέχρι τέλους.
Είχε δύο ατυχήματα στην ελληνική ζωή του, αλλά κατάφερε να τα ξεπεράσει.
Με τα αγριεμένα κύματα ποτέ δεν είχε πρόβλημα.
Αυτό που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει ήταν η απαξίωση από την ίδια του την εταιρεία.
Από το 2012 και μετά τα πράγματα έγιναν δύσκολα.
Οι γραμμές της ΝΕΛ ήταν καλές γραμμές, αλλά η ίδια δεν μπόρεσε να τις στηρίξει μέχρι τέλους.
Τα λιμάνια του Πειραιά, της Χίου, της Μυτιλήνης, της Λήμνου, της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, της Ηγουμενίτσας, της Κέρκυρας, του Μπάρι το καμάρωναν πάντα το καράβι.
Ταξίδεψε σε ελληνικά νερά από το 1994 έως το 2014.
Είκοσι χρόνια γεμάτα χαρές, αγωνίες, αλλά και πίκρες.
Να αναφέρουμε ενδεικτικά τρεις ανθρώπους που το αγάπησαν πολύ αυτό το καράβι.
Ο καπετάν-Σιδερής Μαμίδης το πλοιάρχησε τρεις φορές στην μεγάλη του καριέρα.
Ο Μάρκελος από τη Βολισσό περίμενε πάντα να το ξαναδεί στο λιμάνι της Χίου ή των Μεστών.
Και ο Μανώλης από τη Μυτιλήνη που περίμενε και αυτός το θαύμα ….
Ας επιστρέψουμε νοερά στον Πειραιά του 1995.
Ο “ΘΕΟΦΙΛΟΣ” και το “ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Φ” στο λιμάνι του Πειραιά κάπου στα 1995.
Σύγκριση μεγεθών, σύγκριση εποχών.
Το ΘΗΡΙΩΔΕΣ “ABEL TASMAN”/”NILS HOLGERSSON”/”POLLUX” ταξιδεύει με τα σινιάλα της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου.
Δίπλα του το απαράμιλλης ομορφιάς και τέχνης “ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Φ” του Δημήτρη Φιλιάγκου φαντάζει τόσο μικρό.
Ημέρες δόξης λαμπρές για το πλοίο της Ναυτιλιακής Εταιρείας Λέσβου.
Το “POLLUX” περνάει από την Ventouris Ferries στην εταιρεία του Βορείου Αιγαίου.
Μια κίνηση πετυχημένη που απέδωσε πολύ.
Φαίνεται να είναι η προτελευταία πετυχημένη κίνηση της εταιρείας.
Θα ακολουθήσει άλλη μία τέσσερα χρόνια αργότερα με την απόκτηση του “ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ”/”ΑΓΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ” από την εταιρεία του Αποστόλη του Βεντούρη.
Ακολούθησε το κρεσέντο της ναυπήγησης των ταχύπλοων “Αίολων” που αποδείχθηκαν “Η Μεγάλη Χίμαιρα” της ΝΕΛ και της πολύπαθης ελληνικής ακτοπλοΐας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν το “ΘΕΟΦΙΛΟΣ” έζησε όμορφες και γλυκές εποχές. Πέρασε, όμως, από σαράντα κύματα όταν το 2008 υπέστη σοβαρό ατύχημα ανοικτά των Οινουσσών.
Το γόητρο του πλοίου πληγώθηκε σοβαρά, αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να σταθεί όρθιο και να επανέλθει στα δρομολόγιά του.
Το 2011 αφαιρέθηκε από το πλοίο το “κουτί” της πρύμνης που είχε τοποθετηθεί στην Αυστραλία.
Σιγά-σιγά ο “ΘΕΟΦΙΛΟΣ” έχανε την παλιά του λάμψη.
Ακμή και παρακμή για τον “Μεγάλο Ζωγράφο” από τη Μυτιλήνη.
Άνοδος και πτώση.
Μέχρι ενός σημείου αποδείχθηκε “επτάψυχος”, αλλά φαίνεται πως οι ζωές του τελείωσαν.
«ΘΕΟΦΙΛΟΣ» και «ΦΑΙΔΡΑ»
Στην Ηετιώνια Πύλη δύο πλοία είναι δεμένα με τις πρύμνες τους να βρίσκονται αντικριστά η μία στην άλλη.
Τα δύο πλοία είναι αδελφάκια που οι ρότες τους διασταυρώθηκαν ξανά εκείνα τα καλοκαίρια του 2000 και του 2001.
Είναι το “ΘΕΟΦΙΛΟΣ” και το “ΦΑΙΔΡΑ”.
Το ένα με το θηριώδες “κουτί” στην πρύμνη, το άλλο με την πολυτέλεια και την χάρη που χαρακτήριζε τις Μινωϊκές Γραμμές της παλιάς καλής εποχής.
Το “Θεόφιλος”, τελικά, τη γλύτωσε και συνέχισε να ταξιδεύει και να μας ταξιδεύει μέχρι το 2014.
Το “ΦΑΙΔΡΑ” έφθασε σε μια κορυφή, όπου δεν μπόρεσε όμως να κρατηθεί για πολύ.
Τα παλιά μεγαλεία των Μινωϊκών ξεχάστηκαν σιγά-σιγά στη λήθη του χρόνου.
Η MINOAN FLYING DOLPHINS, δυστυχώς, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει το “ΦΑΙΔΡΑ”, όσο θα μπορούσε.
Έπειτα από μια ναύλωση στη Τυνησία, ο κύκλος του στις ελληνικές θάλασσες του Ιονίου και της Αδριατικής έκλεισε οριστικά.
Το “Φαίδρα” μας άφησε για άλλες χώρες, όπου κακόπεσε και το τέλος του δεν ήταν καλό.
Δέκα χρόνια μετά φαίνεται πως το “ΘΕΟΦΙΛΟΣ» θα ακολουθήσει τη μοίρα της αδελφής του.
