To καράβι φθάνει στο λιμάνι…
Ο καταπέλτης ανοίγει…
Τα βιλάγια έτοιμα να πεταχτούν στον μώλο για να τα πιάσουν οι καβοδέτες…
Η Αγία Αικατερίνη των Καμαρών σηματοδοτεί το τέλος του ταξιδιού για τη Σίφνο…
Από το βιβλίο του Γιώργου Τράπαλη «ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ» (Εκδόσεις: «ΑΓΡΑ») διαβάζουμε σχετικά:
«ιβιλάϊ, το αγγλικό heaving line: το μακρύ λεπτό σκοινί (με βαρίδι στην άκρη), δεμένο στο άκρο χοντρού σκοινιού (κάβου) σε άλλο πλοίο ή στην προβλήτα για πρόσδεση»
Και στην «ΒΑΡΔΙΑ» του Νίκου Καββαδία διαβάζουμε:
« Ναχετ’ έτοιμα ιβιλάγια, στρωμάτσα, μπαλόνια και την ανεμόσκαλα».
Και λίγο παρακάτω πάλι στη «ΒΑΡΔΙΑ»
«Δυο λιανά σκοινάκια πετάχθηκαν όξω κι’ από πίσω τους οι χοντροί κάβοι δεμένοι. Τέσσερις-πέντε Κινέζοι καπελώσανε τις γάσες (ναυτικές θηλειές στις άκρες των σκοινιών) στις μπίντες (δέστρες).
-Βίρα πλώρα πρύμα. Δώστε springs (ρίξτε τα σκοινιά στο μώλο)… Σιγότερα το βίρα»
Αυτή είναι μέρος της ιεροτελεστίας της πρόσδεσης του πλοίου στο λιμάνι.
Δεν είναι πάντα εύκολη η διαδικασία.
Ο ναύτης και ο λοστρόμος θα το πετάξουν επιδέξια το βιλάϊ/ιβιλάϊ στον μώλο…
Και ο καβοδέτης θα το αρπάξει και θα αρχίσει να τραβά τον κάβο για να τον καπελώσει στην μπίντα.
Και μετά θα αρχίσουν οι ναύτες να βιράρουν τους κάβους για να φέρουν το πλοίο κοντά στο μώλο.
Όταν ο καιρός φρεσκάρει όλα αυτά πρέπει να γίνουν με ταχύτητα και γρηγοράδα για να δέσει το πλοίο με ασφάλεια…
Φανταστείτε τι γίνεται όταν η θάλασσα καβαλάει τον μώλο και οι καβοδέτες μέσα στα κύματα πασχίζουν να τραβήξουν τους κάβους.
Χρόνια πριν ένας καβοδέτης στη Σίφνο κινδύνεψε τη ζωή του για να κόψει τον κάβο του «Ρομίλντα» που κινδύνευε στο λιμάνι των Καμαρών.
Ο καπετάνιος του «Ρομίλντα» δεν ξέχασε ποτέ αυτό το περιστατικό αυτοθυσίας.
Ο κόσμος ο πολύς ελάχιστα αντιλαμβάνεται όλη αυτήν την πολύπλοκη διαδικασία.
Για τους πολλούς όλα αυτά φαίνονται εύκολα και απλά.
Αλλά σίγουρα δεν είναι ….
Ταξιδέψτε χειμώνα με πουνέντε στη Σίφνο για να δει τι τραβούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι για να δέσει το καράβι.
Καπετάνιοι, μηχανικοί, ναύτες, καβοδέτες…
Τίποτα δεν είναι απλό στα νησιά μας…
Ιδίως τον μακρύ και δύσκολο χειμώνα που τα κάστανα από τη φωτιά τα βγάζουν το «Ρομίλντα», το «Άγιος Γεώργιος», το «Αδαμάντιος Κοραής», το «Διονύσιος Σολωμός»το “Αρτεμις”….
Όλα τα άλλα πλοία, τα γρήγορα και λαμπερά, είναι δεμένα στον Πειραιά.
Η μόνη εξαίρεση ήταν ο περσινός χειμώνας με τις γενναίες επιδοτήσεις λόγω της πανδημίας COVID-19.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
