Έχουν περάσει είκοσι ένα χρόνια από ένα ναυάγιο που δεν έπρεπε να έχει γίνει ποτέ.
Μία μαύρη η ερομηνία για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους, για τους ανθρώπους που βρέθηκαν στη θάλασσα και από εκείνη τη νύχτα δεν έπαψαν να βλέπουν εφιάλτες ακόμα και σήμερα.
Ένα ναυάγιο που αποτελεί case-study στη μελέτη και την αποφυγή ναυαγίων.
Το “Εξπρές Σαμίνα” βάζει ρότα για Πάρο-Νάξο-Εύδηλο-Καρλόβασι-Βαθύ.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη τον Αύγουστο του 2000.
Ενάμιση μήνα μετά, στις 26 Σεπτεμβρίου 2000, το πλοίο αυτό θα στιγμάτιζε για πάντα τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων.
Στο μοιραίο δρομολόγιο της 26ης Σεπτεμβρίου 2000 το δρομολόγιο του πλοίου περιλάμβανε προσεγγίσεις στην Πάρο, τη Νάξο, τον Εύδηλο Ικαρίας, το Καρλάβασι και το Βαθύ της Σάμου, την Πάτμο και τους Λειψούς.
Ο καιρός ήταν για τα καλά φρεσκαρισμένος.
Λίγο πριν την Πάρο συνέβη η μοιραία πρόσκρουση του πλοίου στις βραχονησίδες Πόρτες, δυο μίλια έξω από το λιμάνι της Παροικιάς.
Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν μετά την πρόσκρουση δύσκολα περιγράφονται.
Μόνο δυο βάρκες έπεσαν στο νερό με επιβάτες.
Οι περισσότεροι επιβάτες βρέθηκαν στη θάλασσα να παλεύουν με τα αγριεμένα κύματα της Πάρου.
Οι σωτήρες τους ήταν οι ψαράδες του νησιού.
Με τα καΐκια τους αποδείχθηκαν οι απο μηχανής Θεοί στην ζωντανή τραγωδία της Πάρου.
Από κοντά τους και τα τουριστικά σκάφη που βρίσκονταν εκείνη τη νύχτα στο νησί.
Ογδόντα δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα.
Ογδόντα δύο ψυχές χάθηκαν από ένα μοιραίο ανθρώπινο λάθος.
Στα θύματα αυτά προστέθηκε την επομένη και ο Λιμεάρχης Πάρου, ο κ. Μάλαμας.
Αλλά και όσοι έζησαν δύσκολα μπορούν να ξεχάσουν εκείνον τον εφιάλτη.
Ακόμα και εικοσιένα χρόνια μετά δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι πολλά ερωτηματικά γύρω από το ναυάγιο παραμένουν ακόμα αναπάντητα.
Ένα μοιραίο ανθρώπινο λάθος δεκαπέντε χρόνια πριν άλλαξε σε μια νύχτα την ρότα της ελληνικής ακτοπλοΐας.
Οι Πόρτες αποδσείχθηκαν κομβικό σημείο για την ακτοπλοΐα μας.
Από το 1947 μέχρι το 2000 είχαμε τέσσερα μεγάλα ναυάγια επιβατηγών/οχηματαγωγών πλοίων με θύματα εκατόμβες νεκρών.
Στις 19 Ιανουαρίου 1947 το Ατμόπλοιο “Χειμάρρα” προσκρούει στην βραχονησίδα Χαρακωτό (ή Θαρακωτό), κοντά στην Αγία Μαρίνα Μαραθώνα με θύματα περισσότερες από 400 ψυχές.
Δεκαεννιά χρόνια μετά, τον Δεκέμβριο του 1966 το “Ηράκλειον” των αδελφών Τυπάλδου θα εξελισσόταν σε υγρό τάφο για περισσότερους από 200 ανθρώπους.
Δεκαεπτά χρόνια μετά, στις 23 Φεβρουαρίου 1983, το οχηματαγωγό “Χρυσή Αυγή” του Αυγουστή Πολέμη ναυαγεί στα ανοχτά του κόλπου της Καρύστου, έπειτα από έκρηξη στο γκαράζ του πλοίου, με θύματα 27 ψυχές.
Δεκαεπτά χρόνια μετά, το “Εξπρές Σαμίνα” κλείνει αυτόν τον μακάβριο κύκλο των τεσσάρων ναυαγίων.
Η ελπίδα και η ευχή όλων μας είναι μην έχουμε ποτέ ξανά ναυάγιο στις ελληνικές θάλασσες.
