Μια φωτογραφία από το Αρχείο του Γιάννη του Ξύδη που γράφει πραγματικά ιστορία.
Το «ΙΟΝΙΟΝ» εισέρχεται καμαρωτό-καμαρωτό στο λιμάνι των Καμαρών.
Φυσικά πρέπει να μιλάμε για το παλιό «ΙΟΝΙΟΝ» των αδελφών Τυπάλδου.
Όταν οι παλιοί Καμαριανοί μιλούσαν για το «ΙΟΝΙΟΝ» αναφέρονταν πάντα σε αυτό το πλοίο με το μαύρο χρώμα και την ψηλή την τσιμινιέρα.
Όλα αυτά, βέβαια, με κάθε επιφύλαξη γιατί μόνο από φωτογραφίες έχουμε δει εμείς οι νεώτεροι αυτό το πλοίο.
Βρισκόμαστε κάπου μεταξύ του 1953 και του 1958.
Ο παλιός μώλος των Καμαρών πρέπει να ολοκληρώθηκε το 1953.
Και το καράβι αυτό αποχώρησε από τη γραμμή το 1958.
Διαδέχτηκε στη γραμμή το «ΛΟΥΤΣΙΝΤΑ» και παρέδωσε τη σκυτάλη στο «ΛΗΜΝΟΣ».
Πρόκειται για ένα πλοίο που στη φωτογραφία είναι σίγουρα 60 ετών.
Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1894 στο Fevig (Arendal) της Νορβηγίας ως επιβατηγό πλοίο με το όνομα «DRONNINGEN», 661 gt, και ξεκίνησε δρομολόγια από την Χριστιανία (Όσλο) για το Μπέργκεν της Νορβηγίας.
Το μήκος του ήταν 184 πόδια, κάπου 60 μέτρα.
Το 1948 αποκτήθηκε από την εταιρεία των αδελφών Τυπάλδου και μετονομάστηκε σε «ΙΟΝΙΟΝ».
Η φωτογραφία στο λιμάνι του Πειραιά προέρχεται από το εξαιρετικό βιβλίο “MEDITERRANEAN SHIPPING” του LAURENCE DUNN (εκδόσεις: “CARMANIA PRESS”).
Για την εταιρεία των αδελφών Τυπάλδου ταξίδεψε μέχρι το 1958.
Από τη γέφυρά του πέρασαν ο καπετάν-Σπύρος ο Μπιλίνης και ο καπετάν-Κώστας ο Κασβίκης.
Ύπαρχος για ένα διάστημα έκανε ο καπετάν-Κώστας ο Σάρδης, ο πατέρας του καπετάν-Νίκου του Σάρδη.
Αυτό το πλοίο έγραψε μεγάλη ιστορία.
Ταξίδεψε στη γραμμή μας για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Όταν αποχώρησε ήταν κοντά 65 χρονών.
Οι συνθήκες του ταξιδιού δεν είχαν καμία σχέση με τις σημερινές.
Είναι ένας άλλος κόσμος, είναι μια άλλη Ελλάδα…
Βαπόρια που μας ταξίδεψαν σε δύσκολους καιρούς.
Τεράστιος σεβασμός σε όλους τους ναυτικούς που ταξίδεψαν αυτά τα μικρά σκαριά που χόρευαν στα κύματα του ταραγμένου Αιγαίου.
Τεράστιος σεβασμός και σε όλους όσους θαλασσοδέρνονταν για να πάνε και να παραλάβουν τους συνήθως λιγοστούς επιβάτες του πλοίου με τις βάρκες τους στο λιμάνι των Καμαρών.
Και τους πράκτορες που αγωνιούσαν στο μώλο πότε θα φτάσει το πλοίο που συχνά αργούσε.
Και τους ανθρώπους των Καμαρών με τα μαγαζιά που ξημεροβραδιάζονταν για να προσφέρουν μια ζεστή γωνιά στους επιβάτες του πλοίου της γραμμής.
Με μόνο κέρδος έναν καφέ, μια φασκομηλιά, ένα υποβρύχιο.
Δίχως συχνά να υπάρχει καμία επικοινωνία με το πλοίο και με παντελώς άγνωστη την τελική ώρα άφιξης του.
Ήταν τα περίφημα «Καμένα Χρόνια» που έλεγαν οι παλιοί.
Δύσκολα, αγωνιώδη και ανασφαλή.
Αλλά με τα χρόνια η νοσταλγία πάντα περισσεύει…
