ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ

Στις 6 Δεκεμβρίου είναι η μέρα της μεγάλης γιορτής του Αγίου Νικολάου, ο Προστάτης Άγιος των Θαλασσών και των Ναυτικών.
Ο καπετάν-Νίκος ο Σάρδης είναι ένας από τους καλύτερους καπετάνιους της ακτοπλοΐας μας.
Μια μορφή σεμνή και ταπεινή στις γέφυρες των πλοίων για περισσότερα από τριάντα χρόνια.

Πριν από λίγα χρόνια «σαλπάρησε» για το μεγάλο ταξίδι.
Αύριο αρκετοί είναι αυτοί που θα ανακαλέσουν στη μνήμη τους κάποια από τις γιορτές που έζησαν με τον καπετάν-Νίκο το Σάρδη σε κάποιο από τα ποστάλια της ακτοπλοΐας μας.
Για τους ναυτικούς μας σπάνια δινόταν η ευκαιρία να χαρούν τη γιορτή τους στο σπίτι τους μαζί με την αγαπημένη τους οικογένεια.
Για όσους ευτύχησαν να ζήσουν από κοντά έναν άνθρωπο η ημέρα της ονομαστικής γιορτής και τα γενέθλια ξορκίζουν τη λήθη του πανδαμάτορα χρόνου.

Ο καπετάν-Νίκος ο Σάρδης μας είχε μιλήσει για τη μεγάλη ναυτική του καριέρα. Ήταν στο δρομολόγιο της Παρασκευής 27 Ιουλίου 2012 στη φιλόξενη γέφυρα του «Άγιος Γεώργιος» της Ventouris Sea Lines του Ευάγγελου Βεντούρη.
Τα λόγια του φαντάζουν πάντα τόσο επίκαιρα.
Σε κάθε δύσκολο ρεμέτζο, σε κάθε εφήμερη καταγραφή με βίντεο μιας δύσκολης μανούβρας αναδεικνύεται πόσο δύσκολη είναι η προσέγγιση στο λιμάνι που μόνο λιμάνι δεν είναι.
Και σπάνια η Πολιτεία παρεμβαίνει δημιουργώντας ασφαλείς λιμενικές εγκαταστάσεις.
Στις περισσότερες περιπτώσεις όλα αφήνονται στην ικανότητα πλοιάρχων, μηχανικών, ναυτών και καβοδετών.

Καπετάν-Νίκος ο Σάρδης

«Η γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων με την άγονη της Σικίνου και της Φολεγάνδρου έχει πολλά ζόρια.
Το πιο δύσκολο λιμάνι της γραμμής είναι αυτό της Φολεγάνδρου. Και δεν έχει οδό διαφυγής. Με δυτικούς, νοτιοδυτικούς, με σορόκο και σοροκολεβάντε η προσέγγιση είναι αρκετά επικίνδυνη και δεν είναι λίγες οι φορές που τον μόλο δεν τον βλέπεις καθόλου. Μέχρι να γυρίσεις, σε κάνει μπαλόνι και σε πάει για τα βραχάκια. Φανταστείτε να φτάνουμε και να μην υπάρχουν και φώτα στο μόλο. Και αν σε «χτίσει» ο καιρός και σε πηγαίνει προς την άμμο, τότε μόνο με ανάποδα μπορείς να βγεις. Και δεν είναι λίγες οι φορές που ο καιρός σε στέλνει προς τα μέσα. Και εμείς εκεί, να προσπαθούμε μέχρι να πιάσουμε. Και μια φορά αν δεν καταφέρεις να πιάσεις, μπορεί και να στο κοπανάνε για καιρό».
Και μας δείχνει ότι μέσα στο λιμάνι υπάρχουν ξέρες χωρίς να υπάρχει φανάρι.
«Στην Κίμωλο, τουλάχιστον, έχεις οδό διαφυγής. Και στη Σίφνο τα πράγματα γίνονται συχνά δύσκολα, αλλά τουλάχιστον μπορείς και εκεί να φύγεις. ΄
«Έχουμε περάσει πολλές δύσκολες στιγμές. Μια φορά στη Σίφνο, πριν από δυο-τρία χρόνια, κάναμε τέσσερις προσπάθειες μέχρι να δέσουμε. Είχε δώσει απαγορευτικό, είχε 9-10 δύναμη ο αέρας. Αλλά εμείς δεν φεύγαμε και να αφήσουμε τον κόσμο. Με την τέταρτη φορά καταφέραμε και πιάσαμε. Εκείνη τη φορά, παραλίγο να πέσει ο καβοδέτης στη θάλασσα».
«Κάθε μέρα ο καπετάνιος δίνει εξετάσεις. Μπορεί να έχεις κάνει εκατομμύρια καλά, αλλά ένα κακό να κάνεις αυτό θα θυμούνται».

«Στην Ψάθη της Κιμώλου, ένα βράδυ με σοροκάδα δεν φαινόταν ο μόλος. Είχαμε 10 επιβάτες για την Κίμωλο. Μόλος δεν φαινόταν, πού να καπελώσεις κάβο. Ήταν και η μάνα μου από κάτω. Οι υπόλοιποι μου έλεγαν να φύγουμε, γιατί μπορεί να κάναμε ζημιά. Εγώ επέμεινα και πιάσαμε, τελικά, με την τρίτη προσπάθεια. Στην Ανάφη μια φορά, ο μόλος πάλι δεν φαινόταν καθόλου. Το έδειχνα στον υποπλοίαρχο και αυτός δεν το πίστευε. Τότε στην Ανάφη δεν είχε πάει καράβι για μια εβδομάδα. Δεν έπιανε κανένα καράβι. Με ρώτησε, μάλιστα, ο καπετάν-Νίκος ο Βαγγελάτος πού ήταν ο μόλος. Το πλοίο, δίπλα στο μόλο, έκανε κάτι «κουπασταρίσματα» άλλο πράγμα. Τελικά, πιάσαμε».
Μια φορά στη Σίκινο με το «Εξπρές Σαντορίνη» δέσαμε και πήραμε τρεις ανθρώπους, τον αστυνόμο, τον δάσκαλο και ένα ακόμα. Το μόνο που θέλουμε να ακούμε είναι ένα ευχαριστώ για την ηθική ικανοποίηση».
«Μια φορά στην Κύθνο, γινόταν χάση κόσμου. Ήταν Κυριακή βράδυ, και περίμεναν 450 άτομα και 80 αυτοκίνητα. Με βοήθησε και ο Θεός και έπιασα. Μια άλλη φορά, πάλι στην Κύθνο, ξέσπασε μπουρίνι δευτερόλεπτα αφού είχαμε φύγει. Γινόταν χάση κόσμου, αλλά καταφέραμε να βγούμε από το Μέριχα. Μέσα στο σκοτάδι και στο κακό».