Μια υπέροχη φωτογραφία του μεγάλου Ευάγγελου Παντάζογλου.
Οικεία και αγαπημένη.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο λεύκωμα “Νησάκι μου ΣΙΦΝΟΣ 1934-1994”.
Οι Καμάρες της δεκαετίας του ’50.
Ο παλιός μώλος έχει ήδη κατασκευαστεί, άρα η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μετά το 1953.
Τα χταπόδια είναι κρεμασμένα στην άμμο των Καμαρών.
Ο ψαράς παίρνει έναν γλυκό ύπνο έπειτα από τον κάματο της δουλειάς.
Το καΐκι φαίνεται να έχει μαζέψει τα πανιά του.
Τα σπίτια στις Καμάρες είναι λιγοστά.
Είναι ένας άλλος κόσμος που αποτυπώθηκε μοναδικά στα καρέ που τράβηξε αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος.
To «Λουτσίντα» στις Καμάρες
Σε ένα άλλο ιστορικό καρέ βλέπουμε το «Λουτσίντα» να έχει ρίξει την άγκυρά του στο λιμάνι των Καμαρών.
Είναι η μοναδική φωτογραφία του πλοίου αυτού στις Καμάρες.
Το πλοίο ανήκει στα πλοία που συνήθιζαν να αποκαλούν ως «λόρδικα», με την χαρακτηριστική μακριά πλώρη.
Ήταν πλοία που συνήθως είχαν ναυπηγηθεί πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως θαλαμηγοί και μετά το 1945 βρέθηκαν να συνδέουν τα νησιά μας με τον Πειραιά και τα άλλα λιμάνια της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Το «Λουτσίντα» αποσύρθηκε κάπου στα 1953 από την ενεργό δράση.
Πλοία αυτού του τύπου που εξυπηρέτησαν για χρόνια τη Σίφνο ήταν, μεταξύ άλλων το «Ηλιούπολις», το «Ιόνιον» και το «Μοσχάνθη».
Σε σχέση με το σήμερα όλα αυτά φαντάζουν απίστευτα σε όσους δεν τα έζησαν.
Πρόσωπα, καράβια, ζωντανά, η σιφναϊκή φύση, σπίτια, εκκλησίες, μοναστήρια, μονοπάτια αποτυπώθηκαν και πέρασαν στην αιωνιότητα.
Η ζωή του Ευάγγελου Παντάζογλου δέθηκε στενά με το νησί της Σίφνου.
Μάλλον αγάπησε το νησί πιο πολύ και από τους ίδιους του Σιφνιούς.
Η γυναίκα του ήταν Σιφνιά, η κ. Ειρήνη Δημητριάδη, η αδελφή του Γιάννη του Δημητριάδη, του πατέρα του Λεωνίδα του Δημητριάδη-Βερνίκου.
Πρόσωπα αγαπημένα που δέθηκαν μαζί σε μια όμορφη ζωή που μοιάζει με παραμύθι.
Τον Ευάγγελο Παντάζογλου τον αγάπησαν πολύ οι Σιφνιοί και τον τιμούσαν σε όλη του τη ζωή γιατί και αυτός τους αγάπησε πολύ.
