Μία φωτογραφία τραβηγμένη από εναν εξαιρετικό άνθρωπο και Καπετάνιο που ταξιδεύει στα λιμάνια της Ευρώπης και του Κόσμου.
Τον ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική του σκέψη να μας στείλει αυτήν την ομορφη φωτογραφία.

Μία φωτογραφία τραβηγμένη στο Σαντούρτσι, μία πόλη-λιμάνι της μητροπολιτικής περιοχής του Μπιλμπάο στον Βισκαϊκό Κόλπο στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία.
Οι Βάσκοι είναι ένας λαός που μιλά την δική του γλώσσα, τα βασκικά, που διαφέρουν πολύ από τα ισπανικά.
Είναι μία περιοχή με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που τη διαφοροποιούν από την υπολοιπη Ισπανία.

Οι Βάσκοι διατηρούν όσο μπορούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους σε μια κοσμοπολιτικη και παγκοποιημενη Ισπανία.

Το Μπιλπάο είναι πολύ γνωστό στους Έλληνες Ναυτικους, συνδεδεμένο με αμέτρητες ιστορίες που έγιναν σε κάποια γωνιά του λιμανιου.

Εδώ βλέπουμε ένα ξύλινο παραδοσιακό σκαρί, ναυπηγημένο το 1968, το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσείο.

Το «Agurtza» είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ξύλινου παραδοσιακού ψαράδικου του Βισκαϊκού Κόλπου, αυτού του Κόλπου που είναι γνωστός για τις απίστευτες τρικυμίες του.
Το σκάγος ναυπηγήθηκε στο ναυπηγείο Murelaga στο Lekeitio το 1968 και ψάρευε κυρίως τον λευκό τόνο.

https://visitsanturtzi.eus/en/experiences/boat-museum-agurtza/

Το «Agurtza» αποτελεί ανεκτίμητο κομμάτι της Βιομηχανικής Κληρονομιάς της Ισπανίας και της Ευρώπης.

Η αλιεία έπαιξε καθοριστικο ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας της πόλης και των κατοίκων του Santurtzi του Μπιλμπάο.

Το «Agurtza» συμβολιζει τη σημασία της αλιείας για μία πόλη που αποτελουσε ένα από τα πιο πολύβουα ψαράδικα λιμάνια του Νοτιου Βισκαϊκού Κόλπου του 20ου αιώνα.
Eίναι ένα τυπικό παραδειγμα ξυλινου παραδοσιακού καϊκιού που ψάρευε στο Santurtzi και σε ολη την έκταση του Νότιου Βισκαϊκού Κόλπου.

Το Agurtza Museum Boat αποτελεί τμήμα του Basque Industrial Tourism Network, το οποίο επιδιώκει να αναδείξει την ιστορία, τις δραστηριότητες και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων αυτής της όμορφης πόλης.

Το πλοίο ανήκει στο «EUROPEAN ROUTE OF INDUSTRIAL HERITAGE».

Αν έλθουμε στην Ελλαδα θα δούμε ελάχιστα τέτοια παραδειγματα.
Πέρα από τα εξαιρετικά θεματικα μουσεία της Τράπεζας Πειραιώς, πέρα από τα ελάχιστα ξύλινα παραδοσιακά σκαριά που έχουν διασωθεί δεν ξέρω πόσα ανάλογα παραδείγματα διάσωσης και ανάδειξης παραδοσιακών ψαράδικων σκαριών έχουν διασωθεί.
Σίγουρα υπάρχουν, αλλά ειναι λιγοστά και αφορούν σκαριά που μετατράπηκαν, κυρίως, σε τουριστικά.

Για μία χώρα που στα καρνάγια της γεννήθηκαν απίστευτης τέχνης σκαριά είναι ντροπή που ελάχιστα από αυτά έχουν διασωθεί και αναδειχθεί.

Στην Ελλάδα τα παραδοσιακά ξύλινα σκαριά καταστράφηκαν έναντι αποζημιώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είναι απίστευτο ότι όλη αυτή η καταστροφή έγινε με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Και αφού η Ευρώπη αποζημίωσε τους ψαράδες για την απόσυρση της αδειας αλιείας, εφόσον ο στόχος ήταν η μειωση των αδειών, γιατί θα έπρεπε να λαμβάνει χώρα αυτό το αποτρόπαιο σπάσιμο του καϊκιού και οχι να αποδίδεται σε κάποιον Δήμο ή σε κάποιον Φορέα που θα αναλάμβανε κάποιο πρόγραμμα ανάδειξης και διάσωσης ανάλογα με αυτό που γίνεται στο Μπιλμπάο;

Advertisements