Η ομορφιά της ζωής κρύβεται στην ίδια την καθημερινότητά της.
Σε απλές καθημερινές σκηνές που ομορφαίνουν και φωτίζουν αυτόν τον κόσμο. Στο λύσιμο ενός κάβου.
Στον σύντομο αποχαιρετισμό του πλοίου και των ναυτικών του.
Στο μικρό παιδί που σηκώνει τα χεράκιά του για να χαιρετίσει και αυτό.
Ο παππούς, ο εγγονός, ο κάβος, το “ΑΡΤΕΜΙΣ” και ο κόσμος που γίνεται για λίγο πιο χαρούμενος.
Ίδια επαναλαμβανόμενη σκηνή με το «Διονύσιος Σολωμός».
Μόνο που εδώ το παιδί έχει στα χέρια του και το γλυκό που του το τρατάρισαν στο πλοίο.
Να χαιρετίσει το βαπόρι, αλλά και το γλυκό είναι πειρασμός.
Αυτά τα βιώματα γράφονται για πάντα στον εγκεφαλο των παιδιών.
Και ο ίδιος ο σημερινός παππούς από μικρό παιδί μεγάλωσε μέσα στα καϊκια.
Στο «Άγιος Σπυρίδων» από μικρός με τον καπετάν-Γιώργη τον Καμπουράκη.
Δείτε το βίντεο:
