Ο Μάρκος Δραγούμης σαλπάρησε για το τελευταίο μεγάλο ταξίδι στα ογδόντα εννιά του χρόνια.
Ένας άνθρωπος του Πολιτισμού με απίστευτο έργο στην μουσική και τη μουσικολογία.
Τα λόγια είναι πολύ πτωχά για έναν τέτοιο άνθρωπο.
Γόνος μίας μεγάλης οικογένειας, τόσο από την πλευρά του πατέρα του όσο και από την πλευρά της μητέρας του.
Εγγονός του πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και ανιψιός του Ίωνα Δραγούμη, του μεγάλου διπλωμάτη που δολοφονήθηκε στις 31 Ιουλίου 1920 από τους Βενιζελικούς, πυροδοτώντας την οργή του λαού και συμβάλλοντας στην νίκη της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920.
Από τη μεριά της μητέρας του ήταν εγγονός του Ιωάννη Βαλαωρίτη, διοικητή της Εθνικής Τράπεζας και δισέγγονος του μεγάλου Ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Μεταξύ του πολυσχιδούς έργου του περιλαμβάνεται και ένας δίσκος με
τραγούδια της Σίφνου, στον οποίο περιλήφθησαν ανέκδοτες ηχογραφήσεις από το 1930-1998.
Η έκδοση έγινε από το κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, τους Φίλους Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου «Μέλπως Μερλιέ», με την αρωγή της Εταιρίας Σιφναικών Μελετών.
Στον Μάρκο Δραγούμη οφείλουμε την μουσικολογική ανάλυση και τα σχόλια του πολύ σημαντικού αυτού δίσκου.
Τα κείμενα έφεραν την υπογραφή του Μάρκου Φ. Δραγούμη, του Θανάση Μωραϊτη, του Αντώνης του Τρούλλου, του Τζώνη Ζερβουδάκη, της Νεφέλης Κονταρίνη και του Γιώργου Θώμου.
Ο γιος του, Φίλιππος Δραγούμης, αποχαιρέτησε τον πατέρα του με τα ακόλουθα λόγια στον λογαριασμό του στο Facebook:
«Πέθανε ο πατέρας μου εχθές το βράδυ.
Ήταν στο νοσοκομείο από λίγο πριν τα Χριστούγεννα.
Ένας άνθρωπος πολυσχιδής, πολύπλευρος, δημιουργικός, ιδιαίτερος και ιδιόρρυθμος. Μουσικολόγος, βαθύς ερευνητής της μουσικής μας παράδοσης, Βυζαντινής, δημοτικής αλλά και ρεμπέτικων.
Καθηγητής της ιστορίας της μουσικής, συγγραφέας πολλών επιστημονικών βιβλίων, αλλά και ποιητής και άνθρωπος πλατειάς μόρφωσης.
Σήμερα σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι.
Από μικρό παιδί, οι πρώτες εικόνες μου από αυτόν είναι δύο μπομπίνες παλαιού μαγνητοφώνου να γυρίζουν ή να μου βάζει έναν δίσκο του αγαπημένου του συνθέτη, του Μπερλιόζ, και να μου περιγράφει φανταστικές εικόνες που φέρνει στον νου η μουσική ή να παίζει πιάνο, με εμένα μόνον ακροατή και να μου εξηγεί κλίμακες και θεωρία.
Αν παίζω μουσική σήμερα, σε αυτόν το οφείλω.
Τον θυμάμαι με μια γόμα και μολύβι να γράφει και να σβήνει νευρικά στο πεντάγραμμο δημοτικές μελωδίες που είχε καταγράψει.
Δεν θα ξεχαστεί.
Ο κόσμος της μουσικής είναι φτωχότερος.
Φτωχότερος είναι και ο κόσμος του πολιτισμού και της τέχνης στη χώρα μας, χώρος που ούτως ή άλλως βάλλεται…
Για μένα ο θάνατος του δεν είναι μόνο του πατέρα μου, αλλά σηματοδοτεί την απώλεια ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια: της εποχής που οι άνθρωποι ενδιαφέρονταν για τη γνώση, ακόμη κι αν αυτή δεν είχε άμεση πρακτικά και οικονομική σκοπιμότητα.
Η κηδεία του θα γίνει στο πρώτο Νεκροταφείο στις 11 το πρωί της Δευτέρας».
Λίγες μέρες πριν ο Φίλιππος Δραγούμης είχε γράψει στον λογαριασμό του στο Facebook με αφορμή το πρόσφατο Προεδρικό Διάταγμα για τους ανθρώπους του Πολιτισμού:
«Ο πατέρας μου καλά τα κατάφερε για απόφοιτος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης».
Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους ανθρώπους του Μάρκου του Δραγούμη και σε όλους όσους είχαν την τύχη και την χαρά να τον έχουν συναντήσει, ή έστω να έχουν γίνει κοινωνοί του δικού του απίστευτου έργου ζωής.
Καλό Ταξίδι στον Μάρκο Φιλίππου Δραγούμη.
