To παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον Θεμιστοκλή Λαζαρή για ένα πλοίο που πέρασε για λίγο από τα νερά του Αιγαίου.
To SARDINIA VERA αναμένεται αυτές τις μέρες να ξεκινήσει το τελευταίο του ταξίδι για τα διαλυτήρια, σε ηλικία 49 ετών.
Το σύντομο πέρασμά του από το Αιγαίο ανήκει πια στη σφαίρα του μακρινού παρελθόντος.
Ήταν το τρίτο μίας σειράς τεσσάρων αδερφών που ναυπηγήθηκαν από το 1974 ως το 1975 στο Bremerhaven της Γερμανίας για λογαριασμό της Stena. Ταξίδεψε τα πρώτα 11 χρόνια της ζωής του ναυλωμένο στον Ανατολικό Καναδά, ως MARINE ATLANTICA.
Από το 1987 και εξής, ως SARDINIA VERA για την Corsica Ferries ταξίδεψε σε αρκετές γραμμές που συνέδεαν την Ιταλία και τη Γαλλία με την Κορσική και τη Σαρδηνία, ενώ δεν έλειψαν και αρκετές ναυλώσεις. Από το 2001 ως το 2006 διέσχιζε τη Μάγχη στη γραμμή Newhaven-Dieppe.
Τον Νοέμβρη του 2007 το πλοίο καταπλέει στον Πειραιά, ναυλωμένο από την Kallisti Ferries. Τα δρομολόγιά του για Ικαρία και Σάμο τα ξεκίνησε εντέλει στα τέλη Ιουνίου 2008 και διήρκεσαν μέχρι τις αρχές Ιουνίου 2009. Η πορεία του, παρά τα οικονομικά εισιτήρια, τους ανακαινισμένους εσωτερικούς χώρους και τις δυνατότητες του γκαράζ, σημαδεύτηκε από σταθερές καθυστερήσεις και κυρίως από τα οικονομικά προβλήματα της εταιρείας του, που οδήγησαν σε επανειλημμένες επισχέσεις εργασίας και εντέλει στην οριστική αποχώρηση του πλοίου από την Ελλάδα.
Η περιπέτειά αυτή υπήρξε ένα μεγάλο πείραμα που θέλησε να εντείνει τον ανταγωνισμό στη γραμμή όταν εκείνη έτεινε προς το μονοπώλιο, και να συνδυάσει την ανάμιξη μιας πρακτικής ναύλωσης με όρους παραδοσιακής ακτοπλοΐας, εφόσον η εταιρεία προσπάθησε να στηριχτεί στην εντοπιότητά της.
Για το πλοίο, που ποτέ δεν απέκτησε ένα ελληνικό όνομα, ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού. Σε μία ιδιαίτερη σύμπτωση φεύγει την ίδια στιγμή με το δεύτερο αδερφό του, Moby Vincent, με το οποίο για δεκαετίες μοιράστηκαν τις ίδιες θάλασσες.
Το τέταρτο της σειράς έχει πάψει από χρόνια να υπάρχει. Είχε άλλοτε κι αυτό περάσει ναυλωμένο από το Αιγαίο ως ΕΛΛΑΣ, συνδέοντας τον Βόλο με τη Λαττάκια της Συρίας.
Κάποτε όλα γίνονται παλιές ιστορίες, και φωτογραφίες στο ήρεμο πρωινό φως σινιάλων που κανείς πια δε θυμάται.
