Το μονοπάτι που ξεκινά από το Γλυφό (Βλυχό) του Φάρου και καταλήγει στην Χρυσοπηγή της Σίφνου είναι αναμφίβολα ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια του Αιγαίου.
Είναι ένα σύντομο μονοπάτι που προσφέρει, όμως, απίστευτες εικόνες στον περιπατητή.
Δεν κρατά περισσότερο από δεκαπέντε με είκοσι λεπτά της ώρας, αλλά όλες οι αισθήσεις γεμίζουν με χαρά και αγαλλίαση.
Το μονοπάτι ξεκινά από το σπιτάκι που κάποτε έμενε η κερά-Αργυρώ, μια θρυλική μορφή που έμενε μόνη της όλο το χρόνο στο Βλυχό.
Πάνω στην άμμο υπήρχε ένα πηγάδι, από όπου ανέβαζαν νερό με σίγγλες για να ξεδιψάσουν άνθρωποι και ζωντανά
Είχε κα μία γούρνα μαρμάρινη και την γέμιζαν για να πιουν τα ζωντανά.
Το μονοπάτι περνά κάτω από τα παλιά Μεταλλεία που κάποτε γνώρισαν δόξες και τιμές, αλλά έχουν σταματήσει να λειτουργούν περισσότερο από εκατό χρόνια.
Τα απομεινάρια της μεταλλευτικής δραστηριότητας είναι ακόμα ζωντανά και, μακάρι, να γίνονταν εργασίες αποκατάστασης έστω και στην χαρακτηριστική Σκάλα Φόρτωσης όπου έρχονταν τα πλοία για να φορτώσουν το μετάλλευμα.
Ψηλά πάνω από το μονοπάτι στέκει ο Άγιος Γιάννης και πολλές στοές που είχαν ανοιχτεί για την εξόρυξη του μεταλλεύματος διατρέχουν το εσωτερικό του λόφου.
Στοές και πηγάδια για τον αερισμό των στοών που χάνονται στα βάθη του χώρου και του χρόνου.
Η θέα του Φάρου και του Σταυρού του Φάρου είναι μοναδική.
Τις μέρες που η ατμόσφαιρα είναι καθαρή βλέπεις ολοκάθαρα τα γύρω νησιά, την Πάρο, την Σίκινο, την Φολέγανδρο.
Η θέα της Χρυσοπηγής κόβει την ανάσα.
Ο νους και η καρδιά γεμίζουν με εικόνες, με ήχους, με μυρωδιές, με γεύσεις.
Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Τα σχίνα μοσχοβολάνε, οι ρίγανη ευωδιάζει τον τόπο, το θυμάρι ανθίζει σιγά-σιγά.
Ακόμα και στην σημερινή δύσκολη εποχή μας το θαύμα κρατά ακόμα.
«Το Θαύμα είναι ο σίγουρος ανθός της ανάγκης», όπως έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης στο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά».
Ο λόφος του Άη Γιάννη παραμένει αδόμητος και, μακάρι να διατηρηθεί αδόμητος.
Το τοπίο είναι μοναδικό.
Ας μείνει και κάτι άχτιστο.
Στο βάθος η Κιτριανή με την περίφημη Παναγία την Κιτριανή (ή Κυπριανή), μία από τις παλιότερες εκκλησίες της Σίφνου.
Πολλές φορές αναρωτιέται κανείς αν αυτό που βλέπει σε αυτό το μονοπάτι είναι πραγματικό.
Πώς μπόρεσε να διατηρηθεί τόση ομορφιά σε έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν.
Μία στάση στο εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπου είναι επιβεβλημένο.
Ο περιπατητής κάθεται στην πεζούλα και αγναντεύει τη Χρυσοπηγή, τη θάλασσα, τα νησιά.
«Το Θαύμα είναι ο σίγουρος ανθός της ανάγκης».
Πάρτε μία μικρή γεύση από το βίντεο που ακολουθεί:
