Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011.
Δύσκολη εκείνη η μέρα για το «Μιλένα» του Μάκη του Αγούδημου.
Φθάνοντας στην Ελευσίνα το μεσημέρι εκείνης της ημέρας το είδαμε να έχει απομακρυνθεί από τη ντάνα των υπόλοιπων πλοίων.
Το ρυμουλκό στο πλάϊ του δεν έμοιαζε με καλό οιωνό.
Η ώρα για το ταξίδι του αποχαιρετισμού είχε σημάνει.
Όλοι θα θέλαμε το πλοίο να έφευγε για να ταξιδέψει κάπου αλλού, σε ένα μέρος που θα είχαν ανάγκη ένα γέρικο, μα δυνατό πλοίο.
Το πλοίο αφέθηκε παροπλισμένο για τρία χρόνια σε Πειραιά και Ελευσίνα.
Ο Peter Knego είχε γράψει κάποτε ότι «ο Κόλπος της Ελευσίνας αποτελεί την πιο σύντομη οδό για τον Άδη».
Πόσα και πόσα πλοία δεν έφυγαν από εδώ για το τελευταίο τους ταξίδι.
Λίγα είναι τα πλοία που γλυτώνουν, ιδίως όταν ο παροπλισμός είναι μακροχρόνιος.
Εμείς τον Κόλπο της Ελευσίνας τον ονομάζουμε και Κόλπο των Θαυμάτων, γιατί πάντοτε κρύβει εκπλήξεις και μικρούς ή μεγάλους καραβολατρικούς θησαυρούς.
Μακάρι το «Μιλένα» να μην είχε ρότα για την κολασμένη ακτή της Αλιάγα στην Τουρκία.
Πρωτοήρθε στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1988 για να φέρει την επανάσταση στην ακτοπλοΐα που υποσχόταν ο Μάκης ο Αγούδημος και η GA Ferries.
Μετασκευάστηκε στην Ελλάδα μαζί με το αδελφάκι του, το ηρωϊκό «Νταλιάνα», και απέκτησε πολυτέλεια και σαλόνια που στην πατρίδα του την Ιαπωνία δεν συνηθίζονται σε πλοία της ακτοπλοΐας.
Πρωτοταξίδεψε τον Ιούνιο του 1989 στη γραμμή Πειραιάς-Σάμου-Ικαρίας (αυτό με μικρή επιφύλαξη).
Με ένα τεράστιο γκαράζ, πολλές καμπίνες, πολυτελή σαλόνια, τα καινούρια πλοία της GA FERRIES έφερναν έναν νέο αέρα στα ακτοπλοϊκά δρώμενα της χώρας μας.
Από το «Ίκαρος» και το «Σάμαινα» στο «Μιλένα» και από το «Νάξος», το «Πάρος», το «Λήμνος» και το «Σαντορίνη» (των Καρρά-Ποντικού) στο «Νταλιάνα».
Η διαφορά έμοιαζε χαώδης, τουλάχιστον όσον αφορά την μεταφορική ικανότητα.
Με τον καιρό τα πλοία του καπετάν-Μάκη του Αγούδημου αυγάτισαν και έφτασαν σε ένα σημείο να ταξιδεύουν σχεδόν σε όλο το Αιγαίο.
Το «Μιλένα» δεν άφησε γραμμή στο Αιγαίο που να μην εξυπηρετήσει.
Μεταξύ άλλων ταξίδεψε στη γραμμή της Σάμου (Πειραιάς-Πάρος-Νάξος-Ικαρία-Άγιος Κήρυκος-Καρλόβασι-Βαθύ και ενίοτε με προέκταση για Πάτμο-Λειψούς), της γραμμής των Δωδεκανήσσων (Πειραιάς-Πάτμος-Λέρος-Κάλυμνος-Κως-Ρόδος), της γραμμής από Πειραιά για Αμοργό-Αστυπάλαια-Κάλυμνο-Κω-Ρόδο, της Κασοκαρπαθίας (Πειραιάς-Σαντορίνη-Ηράκλειο-Κάσο-Κάρπαθο-Διαφάνι-Χάλκη-Ρόδου), των Δυτικών Κυκλάδων, της Μυτιλήνης (Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη), της γραμμής Θεσσαλονίκη-Κρήτης (Θεσσαλονίκη-Σκιάθος-Σύρος-Τήνος-Νάξος-Σαντορίνη-Ηράκλειο), της γραμμής Βόλου-Μυτιλήνης και πολλών άλλων γραμμών του Αιγαίου.
Eκείνο το μεσημέρι το πλοίο αναχώρησε από τον κόλπο της Ελευσίνας αφού πρώτα αποχαιρέτησε τους παλιούς του συντρόφους, το «Ροδάνθη»και το «Ανθή Μαρίνα».
Μετά από μια-δυο ώρες πέρασε αργά-αργά από μπροστά μας υπερήφανο και γενναίο όπως πάντα.
Η τελευταία μας εικόνα έχει από τη μία φόντο την Ψυττάλεια και τον φάρο της και από την άλλη τα μικρά και μεγάλα πλοία που έτυχε εκείνη την ώρα να περνούν από δίπλα του.
Είπαμε μόνο καλό ταξίδι γλυκό «Μιλενάκι».
Και, όπως έγραψε και ο Νίκος Γκάτσος στο τραγούδι «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι «Καληνύχτα, Κεμάλ.
Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνοδοιπόρους της Ελευσίνας εκείνη την ημερα, τον Γιώργο τον Χωριατέλλη και τον Γιώργο τον Ψυχαράκη.
