Διαβάζουμε στο https://naxospress.gr :
Την Παρασκευή 11 Ιουλίου, μια απομονωμένη παραλία της Δονούσας μετατράπηκε σε σκηνή απελπισίας, ψυχραιμίας, αυτοθυσίας — και τελικά, ελπίδας. Όχι χάρη στους θεσμούς, αλλά παρά την απουσία τους.
Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι, όταν ξαφνική ριπή αέρα ξήλωσε μια παραλιακή ομπρέλα και τη μεταμόρφωσε σε φονικό βέλος. Χωρίς καμία προειδοποίηση, το μεταλλικό στέλεχος καρφώθηκε βαθιά στον μηρό μιας γυναίκας. Οι λουόμενοι πάγωσαν. Οι στιγμές που ακολούθησαν δεν έμοιαζαν με καλοκαιρινές διακοπές — έμοιαζαν με επεισόδιο επείγουσας επιβίωσης.
Δεν υπήρχε δρόμος. Δεν υπήρχε μόλος. Δεν υπήρχε σχέδιο. Υπήρχε όμως ανθρώπινο αντανακλαστικό.
Η αγροτική ιατρός του νησιού, μαζί με νοσηλεύτρια, έφτασε με καΐκι. Το τραύμα ήταν σοβαρό, αλλά ευτυχώς δεν επλήγη η μηριαία αρτηρία. Σταθεροποίησαν το πόδι πρόχειρα, με ό,τι υπήρχε. Και μετά;
Η ώρα της αλήθειας
Δεν υπήρχε κρατικό μέσο διάσωσης. Ούτε Λιμενικό. Ούτε ΕΚΑΒ. Ούτε ελικόπτερο σε ετοιμότητα. Δεν υπήρχε καν πρωτόκολλο. Και όμως, έπρεπε να γίνει η μεταφορά.
Ένας ηλικιωμένος με ιδιωτικό φουσκωτό σκάφος προσφέρθηκε να μεταφέρει την τραυματία. Λουόμενοι έγιναν τραυματιοφορείς. Πέρασαν τα κύματα, έφτασαν στο λιμάνι του Σταυρού. Από εκεί, η γυναίκα διακομίστηκε με ελικόπτερο στην Αθήνα.
Ζει. Αλλά όχι χάρη στο κράτος. Χάρη στους ανθρώπους.
Ένα σύστημα που δεν υπάρχει
Το συμβάν ανέδειξε την τρομακτική αλήθεια: Σε νησιά με απομονωμένες παραλίες, δεν υπάρχει σχέδιο διάσωσης. Κανένα. Η επιβίωση επαφίεται στη συγκυρία και στον καλό Σαμαρείτη.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Κι αν δεν αλλάξει κάτι, ίσως υπάρξει μια επόμενη που δεν θα τελειώσει καλά.
Τι χρειάζεται
Πρωτόκολλο έκτακτης ανάγκης για παραλίες χωρίς οδική πρόσβαση.
Ειδικά σκάφη διάσωσης, μικρά και ευέλικτα, σε κάθε νησί.
Μόνιμη εκπαίδευση εθελοντών και δημοτών.
Υγειονομική υποδομή που δεν εξαρτάται από την τύχη ή την ηλικία ενός καπετάνιου που «απλώς έτυχε να βρίσκεται εκεί».
Η Δονούσα δεν ζητάει θαύματα. Ζητάει το αυτονόητο: Να μην είναι μόνη όταν χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου.
Επίλογος
Αν δεν υπήρχε ο π. Πέτρος στο νησί. Αν δεν υπήρχε το φουσκωτό. Αν η γυναίκα είχε χτυπηθεί λίγα εκατοστά πιο πάνω… Τότε δεν θα μιλούσαμε για θαύμα, αλλά για θρήνο.
Το φετινό καλοκαίρι ας γίνει η αφετηρία μιας πολιτικής αφύπνισης. Ας μην αφήσουμε την ευθύνη της σωτηρίας στους πολίτες. Δεν είναι δική τους δουλειά.
Αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι, ας το αποδείξουμε πριν να είναι αργά.
