Σύμφωνα με την καταγγελία από τον πατέρα του αγοριού, Θεοφάνη Νικολάου, η οποία κάνει από χθες το γύρω του διαδικτύου προκαλώντας σχόλια και αντιδράσεις, το παιδί του τραυματίστηκε σε περιοχή της Ηλείας, όπου βρίσκονταν οικογενειακώς και χρειάστηκε να επισκεφθούν πέντε νοσοκομεία, διανύοντας τέσσερις πόλεις και πάνω από 300 χιλιόμετρα, προκειμένου να του προσφερθεί αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: αξιοπρεπής υγειονομική περίθαλψη.
Μια απίστευτη ταλαιπωρία που ξεκίνησε από το νομό Ηλείας και κατέληξε στην Αττική βίωσε πριν από μια εβδομάδα ένα εξάχρονο παιδί.
Σύμφωνα με την καταγγελία από τον πατέρα του αγοριού, Θεοφάνη Νικολάου, η οποία κάνει από χθες το γύρω του διαδικτύου προκαλώντας σχόλια και αντιδράσεις, το παιδί του τραυματίστηκε σε περιοχή της Ηλείας, όπου βρίσκονταν οικογενειακώς και χρειάστηκε να επισκεφθούν πέντε νοσοκομεία, διανύοντας τέσσερις πόλεις και πάνω από 300 χιλιόμετρα, προκειμένου να του προσφερθεί αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: αξιοπρεπής υγειονομική περίθαλψη.
Όπως προκύπτει από τα καταγγελλόμενα περιστατικά, ο εξάχρονος Νίκος είχε στις 2 Αυγούστου ένα σοβαρό ατύχημα στην Ηλεία, όπου μετά από πτώση τραυματίστηκε στο στόμα και τα δόντια του μετακινήθηκαν επικίνδυνα. Σύμφωνα με τον πατέρα του, Θεοφάνη Νικολάου «πήγαμε αμέσως στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου, την πρωτεύουσα του νομού. Εκεί, οι γιατροί μας πληροφόρησαν ότι δεν υπήρχε εφημερεύων ούτε οδοντίατρος, ούτε γναθοχειρουργός. Με το παιδί τραυματισμένο και σε κατάσταση πανικού, οδηγήσαμε περίπου 80 χιλιόμετρα μέχρι την Πάτρα, στο Νοσοκομείο του Ρίου. Ήταν μεσάνυχτα Σαββάτου. Η απάντηση των γιατρών ήταν κατά λέξη: ‘’Δεν είμαστε νοσοκομείο τραυμάτων, αλλά πυρετού και παθολογικών καταστάσεων’’. Δεν μπορούσαν, λοιπόν, να μας εξυπηρετήσουν.
Η περιπλάνηση συνεχίστηκε. «Κατευθυνθήκαμε στην Αθήνα, στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού”, ώρα περίπου 3 τα ξημερώματα. Εφημερεύει μεν, αλλά χωρίς παιδοοδοντίατρο ή γναθοχειρουργό. Η ΩΡΛ που μας εξέτασε παραδέχτηκε ότι δεν είναι αρμόδια. Μας προέτρεψε να περιμένουμε το πρωί, ώστε να πάμε στο δίπλα νοσοκομείο ‘’Αγία Σοφία’’. Πήγαμε. Εκεί, η γιατρός – εμφανώς συγκινημένη και απογοητευμένη – μου είπε: ‘’Δεν είναι σωστό να σας εξυπηρετούμε σε περιστατικά που δεν ξέρουμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν είμαι ούτε γναθοχειρουργός, ούτε οδοντίατρος’’.
Απελπισμένος, στις 6 το πρωί επισκέφθηκα το Νοσοκομείο ‘’Σωτηρία’’, όπου υπήρχε εφημερεύων οδοντίατρος. Μου είπαν όμως ότι είναι οδοντίατροι ενηλίκων και δεν μπορούν να παρέμβουν σε παιδί.
Πήγαμε στον Ευαγγελισμό, όπου ο γιατρός – ο μοναδικός διαθέσιμος – δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να εξετάσει το παιδί μου. Σε αυτό το σημείο, κάλεσα το 166, την αστυνομία και τα κανάλια. Τότε – και μόνο τότε – εμφανίστηκε ο διοικητής του νοσοκομείου, λέγοντάς μου: ‘’Θα σας εξυπηρετήσουμε’’. Όμως ο γιατρός απάντησε: ‘’Δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο διοικητής, δεν μπορώ να πάρω την ευθύνη’’, γιατί πρόκειται για παιδί και το νοσοκομείο είναι για ενήλικες.
Ζήτησα γραπτώς την άρνησή του. Με έδιωξαν ξανά. Ξέσπασα σε κλάματα, ένιωσα απόγνωση. Ξανακάλεσα την αστυνομία. Κατόπιν παρέμβασής τους, ο διοικητής επικοινώνησε με την Αρχή Συντονισμού Διαχείρισης Θεμάτων Υγείας του Υπουργείου. Μία ώρα μετά, μας ανακοίνωσε ότι το Υπουργείο αποφάσισε να εξεταστεί το παιδί μου… τη Δευτέρα 4 Αυγούστου, μετά τις 9:30 π.μ. στο Παίδων Πεντέλης.
Με λίγα λόγια, ένα έκτακτο παιδιατρικό περιστατικό, τραύμα στο στόμα και στα δόντια, έμεινε χωρίς ιατρική φροντίδα επί δύο 24ωρα, γιατί κανένα δημόσιο νοσοκομείο στην Ελλάδα – ούτε στην επαρχία, ούτε στην Αθήνα – δεν είχε την υποδομή, τη βούληση ή το προσωπικό να μας εξυπηρετήσει».
