Τρεις φωτογραφίες και μία carte-postale με το Νήσος Χίος της Ναυτιλιακής Εταιρείας Χίου.
Στην carte-postale βλέπουμε το πλοίο με την κόκκινη φορεσιά του που την είχε από τα χρόνια που ταξίδευε για την VIKING LINE με το όνομα “KAPELLA”.
To πλοίο είναι δεμένο στον Λιμένα Μεστών.
Στις τρεις άλλες φωτογραφίες βλέπουμε το πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά, όπου παρέμεινε παροπλισμένο από το 1994 έως το 1998.
Είναι το «Νήσος Χίος» της Ναυτιλιακής Εταιρείας Χίου.
Στη Ραφήνα το πρωτογνωρίσαμε το 1979 με την κόκκινη εντυπωσιακή φορεσιά του που την είχε από τα χρόνια της VIKING LINE.
Αργότερα μας ήρθε στη Ραφήνα και με την λευκή φορεσιά του.
Το πλοίο δρομολογήθηκε το 1979 για την Ναυτιλιακή Εταιρεία Χίου σε δρομολόγια στη γραμμή από τη Ραφήνα για τον Λιμένα Μεστών Χίου.
Στη Ραφήνα έμεινε για τρία χρόνια μέχρι που άλλαξε γραμμή και ήρθε στο λιμάνι του Πειραιά για να κάνει δρομολόγια για Χίο και για Χίο-Μυτιλήνη.
Από το πλοίο πέρασαν μεγάλα ονόματα Καπεταναίων.
Ο Καπετάν-Σπύρος ο Θηραίος και ο Παναγιώτης Γεωργίου, οι οποίοι ταξίδεψαν με το πλοίο ως πλήρωμα, ανέφεραν κάποια από αυτά τα ονόματα.
Καπετάν-Ανδρέας Καπάκης με ύπαρχο τον καπετάν-Σπύρο τον Θηραίο.
Καπετάν-Κώστας Θεοχάρης
Καπετάν-Μαθιός Πνευματικάκης
Καπετάν-Λεωνίδας Καλλιδώνη
Καπετάν-Αλέκος Χαψιάς
Ο ανταγωνισμός με την ΝΕΛ ήταν πολύ μεγάλος και σε κάποιες περιπτώσεις αθέμιτος.
Οι κάτοικοι της Χίου δεν το στήριξαν όσο θα άξιζε.
Το πλοίο το 1986 πέρασε στην πλοιοκτησία της εταιρείας που συστάθηκε από την ΕΤΒΑ με την ονομασία “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΤΟΠΛΟΪΑ”.
Ήταν συνολικά οκτώ πλοία (“ΝΑΞΟΣ”. “ΠΑΡΟΣ”, “ΣΑΜΑΙΝΑ”, “ΙΚΑΡΟΣ”, “ΝΗΣΟΣ ΧΙΟΣ”, ΣΧΟΙΝΟΥΣΑ”, “ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ”, “ΙΟΝΙΣ”).
Το εγχείρημα δεν στέφθηκε από επιτυχία.
Στο λιμάνι της Ραφήνας επέστρεψε ξανά το 1994 για μερικούς μήνες.
Ο Δημήτρης Παπαλιός έγραψε πως το πλοίο παροπλίστηκε οριστικά στις 4 Σεπτεμβρίου του 1994.
Ακολούθησε ο μακροχρόνιος παροπλισμός αρχικά στο λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια στο Πέραμα και στο Κερατσίνι.
Στο τέλος απέμεινε η πικρία και πολλά χρωστούμενα στα μέλη του πληρώματος.
Το πλοίο ήταν στενά συγγενικό (“αδελφό πλοίο”) με το «Αλκαίος» της Ναυτικής Εταιρείας Λέσβου.
Δύο πλοία που κατασκευάστηκαν σε Ναυπηγεία της Γιουγκοσλαβίας αντάμωναν για πολλά χρόνια στα λιμάνια του πειραιά, της Χίου και της Μυτιλήνης.
Και στην Ραφήνα, το 1994, το “Αλκαίος” διαδέχτηκε το αδελφό του πλοίο στην γραμμή για Άγιο Ευστράτιο-Λήμνο-Καβάλα.
Μία καλή φίλη του Μίλτος Χαλάς , η οποία κατάγεται από τη Χίο, ξενιτεμένη εδώ και τρία χρόνια. έγραψε για το πλοίο αυτό και την προηγούμενη φωτογραφία του πλοίου που ανεβάσαμε που ήταν δεμένο στης Καρβουνόσκαλα:
“
Ναι είναι το “Νήσος Χίος”, το μοναδικό καράβι που είχε η Χίος και που η συγκίνηση μας ήταν τεράστια και η περηφάνια μας. Η γραμμή του ήταν Πειραια για Χίο.
Χιώτες ναυτικοί και πολύ ευγενικοι θυμάμαι πάντα μας ξεχώριζαν.
Έπιανε Χίο Μυτιλήνη Πειραιά.
Χιλιάδες συναισθήματα με έκανες να νιώσω βλέποντας το πλοίο.
Θυμάμαι τον θείο μου που δούλευε εκεί ως ναύτης.
Το κόκκινο χρώμα ήταν το αρχικό.
Μετά το έβαψαν λευκό !
Περιττό να σου πω ότι όλοι οι Χιώτες θέλαμε να ταξιδεύουμε με αυτό και υπήρχε μια κόντρα φιλική με τους Μυτιληνιούς.
Φιλική βέβαια εφόσων είναι 2 ώρες από τη Χίο και ένα νησί αγαπημενο.
Θυμάμαι οταν ήμουν Πειραιά και ήθελα να επιστρέψω έψαχνα το δικό μας καράβι, το “ΝΗΣΟΣ ΧΙΟΣ” σαν να έψαχναγια συγγενείς αγαπημένους.
Ήταν κομμάτι του εαυτού μας !
Δούλευαν πολλοί σε αυτό.
Στο τέλος δε ξέρω γιατί, ή μάλλον ίσως δεν έλεγαν, δεν είχαν χρήματα να πληρωθεί ο κόσμος.
Οι περισσότεροι έφυγαν το καράβι το έδεσαν.
Κάποιοι έπρεπε να το φυλάνε.
Ένας από αυτους ήταν ο θεός μου ο Νίκολας που έκατσε χωρίς να πληρώνεται και σε συνθήκες δύσκολες στο άδειο ανοιχτό γκαράζ του πλοίου χωρίς θέρμανση και με μια σόμπα αλογόνου θυμάμαι ….και του έλεγαν θα τα χάσεις τα χρήματα φύγε.
Δεν έφυγε, δεν μπορούσε να προδώσει, έκατσε μέχρι το τέλος.
Δε ξέρω αν τελικά πληρώθηκε, ξέρω όμως γιατί συζητούσαμε ότι δε θα το εγκατέλειπε ποτέ γιατί τέτοια καρδιά είχε”.
Την ευχαριστούμε πάρα πολύ την κυρία που έγραψε αυτό το εκπληκτικό σχόλιο.
Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω είναι πως τα χρόνια από το 1999 έως το 1998 κατέβαινα συχνά στο λιμάνι του Πειραιά.
Και τους έβλεπα τους ανθρώπους που κάθονταν λίγο μέσα από τον καταπέλτη του πλοίου.
Ήταν τα σιωπηλά πρόσωπα μίας ιστορίας που δεν είχε καλό τέλος για το πλοίο.
Εκείνοι, όμως, οι άνθρωποι έμειναν αμετακίνητοι στο γκαραζ του πλοίου.
Περιμένοντας τον Γκοντό, κατά το γνωστό θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ…
Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους συνέβαλαν να γραφτεί αυτό το κείμενο.
Ευχαριστούμε πολύ τον ακπετάν-Σπύρο Θηραίο, τον Παναγιώτη Γεωργίου, τον Σπύρο Σεϊμένη, τον Μίλτο και την καλή φίλη από την Χίο που έγραψε όσα έγραψε.
