Η Σαρδηνία είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου, λίγο μικρότερη από την Σικελία.
Σε σχέση με την Κύπρο είναι κατά πολύ μεγαλύτερο.
Διαθέτει τέσσερα μεγάλα λιμάνια με τακτική σύνδεση με την ηπειρωτική Ιταλία (Τσιβιτα Βέκια, Λιβόρνο, Νάπολη, Γένοβα), την Ισπανία και την Γαλλία.
Τα κύρια λιμάνια είναι η Όλμπια στα βορειο-ανατολικά, το Πόρτο Τόρρες στα βορειο-δυτικά, το Κάλιαρι στα νότια, και το Αρμπαταξ στα ανατολικά.
Τα πλοία που συνδέουν την Σαρδηνία με την ηπειρωτική Ιταλία και τις άλλες χώρες είναι κατά κύριο λόγο πλοία που ναυπηγήθηκαν μέσα στα τελευταία είκοσι χρόνια με λιγοστές εξαιρέσεις.
Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν πως σε ένα πρακτορείο της Όλμπια θα βρίσκαμε ένα μοντέλου ενός πλοίου που ναυπηγήθηκε πριν από 58 χρόνια.
Το μοντέλο είναι ενός πλοίου από την σειρά που πήραν τα ονόματα Canguro και είχαν αυτό το χαρακτηριστικό καγκουρό στο πλάι.
Ήταν το «CANGURO AZZURRO» (1965), το «CANGURO ROSSO» (1965), το CANGURO BIANCO (1967, το CANGURO BRUNO (1967) και το «CANGURO VERDE» 1967.
Τα πλοία ναυπηγήθηκαν για την εταιρεία Traghetti Sardi (Οχηματαγωγά πλοία της Σαρδηνίας).
Δύο από τα πλοία αυτά ήρθαν στην Ελλάδα για την STRINTZIS LINES.
Ta πλοία αυτά ήταν το “CANGURO BRUNO” και το “CANGURO VERDE”, τα οποία πήραν τα ονόματα “IONIAN FANTASY” και “IONIAN HARMONY”, αντίστοιχα.
Στην αρχή ταξίδεψαν στη γραμμή από Πάτρα για Ηγουμενίτσα-Αγκώνα-Ντουμπρόβνικ και Σπλιτ. Ήταν μία γραμμή μεγάλη επιτυχία. Δυστυχώς, λόγω των συνθηκών η γραμμή δεν μακροημέρευση για την STRINTZIS LINES.
Κάποια στιγμή τα πλοία ναυλώθηκα και στο εξωτερικό.
Στη συνέχεια το “IONIAN FANTASY” πήρε το όνομα “IΟΝΙΑΝ SΕΑ” και με το όνομα αυτό ταξίδεψε στη γραμμή της Δωδεκανήσου, εξυπηρετώντας την άγονη γραμμή με εξαιρετικό τρόπο, κάτι που συστηματικά απόφευγε να κάνει η ΔΑΝΕ.
Το 1994 το πλοίο φόρεσε τα σινιάλα της GA Ferries και πήρε το όνομα “ΔΗΜΗΤΡΑ”.
Το πλοίο ανήκε από κοινού στη GA Ferries και τη ΔΑΝΕ.
Και κάπου στα 1997 το πλοίο πήρε το όνομα “ΛΕΡΟΣ” και φόρεσε τα σινιάλα της ΔΑΝΕ.
Ήταν το μόνο πλοίο που συνέχιζε να ταξιδεύει όταν τα υπόλοιπα πλοία της εταιρείας είχαν δέσει λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Δυστυχώς, όμως, δεν μακροημέρευσε με τα σινιάλα αυτά. Ένα κερί αρκούσε για να σβήσει για πάντα τη λάμψη του όμορφου αυτού πλοίου.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1998, το πλοίο πήρε φωτιά μέσα στο λιμάνι του Πειραιά. Κάποιο αναμμένο κερί, ή κάποιο μισοσβησμένο τσιγάρο ήταν η αιτία, σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα.
Το πλοίο ήταν δεμένο στα “Διακοσάρια” και δίπλα του ήταν δεμένο το “Παναγία Εκατονταπυλιανή” της Agapitos Lines, το οποίο κινδύνεψε και αυτό να καεί και γλύτωσε την τελευταία στιγμή.
Το πλοίο εκείνη την εποχή είχε ναυλωθεί για να κάνει κρουαζιέρα την επόμενη άνοιξη με τούρκους εκδρομείς σε ελληνικούς προορισμούς.
Λιμάνι αναχώρησης θα ήταν τα Άδανα της Τουρκίας και το πλοίο θα έπιανε στην Κω, τη Ρόδο, τη Μύκονο και σε κάποια ακόμα λιμάνια.
Αυτό ανέφερε ο καπετάν-Θεοχάρης Τσουκαλάς στη συνέντευξη του στο Αrxipelagos.com
Ο καπετάν-Θεοχάρης Τσουκαλάς ήταν ο τελευταίος πλοίαρχος του “ΛΕΡΟΣ”.
Το πλοίο κατέληξε στην Ελευσίνα, στον Κόλπο των Θαυμάτων σε μία
ντάνα με το “Mir” (πρώην “Vergina”), το “Queen Vergina” της Vergina Ferries, καθώς και το “La Palma” (το πρώην “Δελφοί” του Ευθυμιάδη).
Ίσως λίγοι θα θυμούνται πως το «ΔΗΜΗΤΡΑ» πέρασε και από το λιμάνι της Σίφνου.
Το «Δήμητρα» στα 1994-1995 έκανε το δρομολόγιο της μεγάλης άγονης.
Ξεκινούσε από το λιμάνι του Πειραιά για Κύθνο-Σέριφο-Σίφνο-Μήλο- Κίμωλο-Θήρα-Ηράκλειο-Κάσο-Κάρπαθο-Ρόδο.
