Μια φωτογραφία του 1956 στην Σίφνο

Μία πραγματικά υπέροχη φωτογραφία που τραβήχτηκε στη Σίφνο στις 5 Μαϊου του 1956.
Μας την έδωσε το Σμαρώ του Αντωνάκη που πρέπει να τράβηξε την φωτογραφία.
Το Σμαρώ μας έδωσε τις πληροφορίες για τα πρόσωπα που βλέπουμε.
Στα αριστερά είναι ο Γιάννης ο Μπενάκης, ο πατέρας της Αιμιλίας, της Φλουρής, της Αγγελικής και του Γιώργη από τα Εξάμπελα.
Ο Γιάννης ο Μπενάκης παντρεύτηκε την θεία την Μαργαρίτα.
Η φωτογραφία πιθανόν να έχει τραβηχτεί στο σπίτι της Αιμιλίας, δίπλα στην Παναγία των Εξαμπέλων.
Ο Γιάννης ο Μπενάκης ήταν αδελφός με τον Απόστολο τον Μπενάκη που είχε παντρευτεί την Ρουμπίνα.
Η Ρουμπίνα και ο Απόστολος έκαναν δύο παιδιά, τον Απόστολο και την Μαρία.
Η Μαρία παντρεύτηκε το Από του Σταυριανού και απέκτησαν τρία παιδιά, την Ρουμπίνα, την Κούλα και την Σοφία.
Και τα δύο αδέλφια είχαν εργαστεί για χρόνια στην Κωνσταντινούπολη.
Εβδομήντα χρόνια μετά ζουν τα πρόσωπα που φέρουν τα ονόματα αυτών των ανθρώπων.
Η σημερινή Ρουμπίνα, ο σημερινός Αντώνης, η σημερινή Αντωνία.
Ο τρίτος από αριστερά είναι ο Σταμάτης του Θωμά του Κατσουλάκη.
Ο Σταμάτης ο Κατσουλάκης είχε Παντοπωλείο στο Σταυρί (Απολλωνία).
Πρέπει να είναι ο πατέρας του Θωμά, του Φρασκίσκου (Φρα) και της Μαριάννας Κατσουλάκη.
Ήταν μία άλλη εποχή όπου στο Στενό της Απολλωνίας υπήρχαν τα Παντοπωλεία του Ξύδη, του Κατσουλάκη, του Βεντούρη με τα φρούτα, Κακάκης, το κρεοπωλείο του Κουτσοσκόρπινου (του θείου του Κωνσταντή του Μάρκου, το μαγαζί του Παράγκα, του Γκίσκου και το κατάσταστημα του Σιδερή όπου λίγο-πολύ μπορούσες να βρεις τα πάντα.
Δίπλα της είναι η Τίτα και παραδίπλα η Κατίνα, οι δύο αδελφές.
Ανάμεσά τους είναι το Αντωνάκη του Μάρκου, ο πατέρας του Σμαρού του Αντωνάκη που τράβηξε την φωτογραφία.
Μπροστά είναι η θεία η Αντωνία, η μητέρα της Φρόσως.
Η Φρόσω είναι η μητέρα της Άντας και της Χρυσούλας.
Από τότε που τραβήχτηκε η φωτογραφία έχουν περάσει κοντά εβδομήντα χρόνια.
Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν σε μία Σίφνο που λίγο μοιάζει με την σημερινή.
Ήταν ένας ολότελα διαφορετικός κόσμος με ολότελα διαφορετικές συνήθειες.
Όσο ζουν οι άνθρωποι που έζησαν αυτήν την εποχή θα μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα πρόσωπα.
Σε λίγα χρόνια δύσκολα θα υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούν να μιλήσουν για τους ανθρώπους που έζησαν σε αυτόν τον τόπο.
Ευχαριστούμε πολύ το Σμαρώ του Αντωνάκη.