Στο λιμάνι του Πειραιά ακούστηκε ένα κακό μαντάτο.
Ο Στέλιος ο Πασσάκος βιάστηκε να λύσει του κάβους και να πάει να συναντήσει τον αδελφό του, τον Παναγιώτη.
Ο Παναγιώτης ο Πασσάκος υπήρξε η ψυχή του «ΜΗΛΟΣ ΕΞΠΡΕΣ» των Σταθάκη-Μανούσου.
Ο Στέλιος είχε πει για τον αδελφό του πως «ήταν ο καλύτερος αρχικαμαρώτος της ακτοπλοΐας».
Τα δύο αδέλφια με καταγωγή από την Ελαφόνησο ακολούθησαν τον δρόμο της θάλασσας.
Ο Στέλιος ο Πασσάκος έκανε για χρόνια στο «ΜΙΑΟΥΛΗΣ» όπου είχε καπετάνιο τον καπετάν-Παναγή Παπαδάτο.
Για τον άνθρωπο αυτόν μας είχε πει «ο καπετάν-Παναής ήταν λεβέντης ναυτικός, μαγκιώρος και καλός άνθρωπος με ψυχή μικρού παιδιού».
Τα λόγια αυτά θα μπορούσαν να περιγράψουν και τον ίδιο τον Στέλιο.
Το 1987έκανε θαλαμηπόλος στο «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ» σε κρουαζιέρες από Ισπανία και Λισαβώνα για Μαρόκο.
Η καριέρα του συνδέθηκε με τα πλοία των Αγαπητών και τα πλοία τον καπετάν-Μάκη του Αγούδημου.
Πέρασε από το «ΝΗΡΕΥΣ» της μεγάλης άγονης γραμμής.
Το «ΝΤΑΛΙΑΝΑ» είναι το πλοίο με το οποίο δέθηκε στενά.
Έχει περάσει και από το “MAR JULIA” και σίγουρα από πολλά ακόμα πλοία που εμείς δεν ξέρουμε.
Τα τελευταία χρόνια πέρασε από το «Ταξιάρχης» της ΝΕΛ.
Σε αρκετά πλοία έκανε με τον καπετάν-Σιδερή Μαμίδη.
Ήταν ένας άνθρωπος που αγάπησε τα καράβια και τους ανθρώπους τους.
Πολλές φορές μας μίλησε για καράβια με τα οποία ταξίδεψε για τα οποία δεν γνωρίζαμε πως είχε κάνει.
Είχε αγάπη μεγάλη για τους ναυτικούς.
Ένας πολυταξιδευτής που βρήκε την Ιθάκη του στην Νέα Πέραμο.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
Ο Πειραιάς απόψε έχει σκοτεινιάσει.
