Χθες Παρασκευή 20 του Φλεβάρη του 2026 έλαβε χώρα μία υπέροχη δράση στο Δημοτικό Σχολείο της Σίφνου.
Ο παπα-Γιάννης ο Κουρούλης και ο Γιώργος ο Σταυριανός, ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Σίφνου, ήρθαν στο σχολείο για να μοιραστούν με τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς τα βιώματά από τις παλιές Απόκριες της Σίφνου και το Τριώδιο.
Το Τριώδιο είναι ένα μεγάλο βιβλίο της εκκλησίας που ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνη και τους Φαρισαίου και φτάνει μέχρι το Μεγάλο Σάββατο.
Από το βιβλίο της εκκλησίας παίρνει το όνομά της αυτή η περίοδος του έτους.
Με την ομιλία για τις Απόκριες ακολούθησε βιωματικό εργαστήριο στο οποίο ο παπα-Γιάννης και ο Γιώργος ο Σταυριανός έδειξαν στα παιδιά τον τρόπο με τον οποίο έφτιαχναν τους χαρταετούς στο νησί.
Το θέμα που παρουσίασε ο παπα-Γιάννης ήταν οι καμηλωσιές, τα μασκαρέματα της περιόδου των Αποκριών.
Μεταξύ των άλλων είπε σχετικά για τις καμηλωσιές:
«Τα θέματα τα παίρναμε από την ζωή της Σίφνου.
Μιμούμαστε κάποια πράγματα από την παράδοση του νησιού.
Λέγαμε χαρακτηριστικά πως «Απόψε θα ντυθούμε καμήλες»
Με κάλτσα νάιλον στο πρόσωπο αλλοιώνονταν τα χαρακτηριστικά και πηγαίναμε στα σπίτια των ανθρώπων για να μας αναγνωρίσουν.
Πηγαίναμε καμηλωμένοι μαζί, μικροί και μεγάλοι.
Μουντζουρωνόμασταν με τα τσικάλια και κάποιοι γινόμασταν κατάμαυροι από τα κάρβουνα.
Μιμούμαστε πρόσωπα και καταστάσεις δίχως να βγάλουμε την μουτσούνα που φορούσαμε.
Με πολύ απλά αυλικά, όπως λεμονόκουπα που την βάζαμε στο στόμα μας ή με αλεύρι και νερό στο πρόσωπο.
Πολλές φορές κάναμε καμηλωσιές κάθε βράδυ.
Μία φορά θυμάμαι πως έκανα τον καρεκλά, τον άνθρωπο που ερχόταν στην Σίφνο και έφτιαχνε τις καρέκλες.
Πήρα μία παλιοκαρέκλα και παλιόρουχα και άρχισα να φωνάζω:
«Καρικλάν, καρικλάν, να σιάξουμε καμιά καρέκλα».
Οι Μαρουδιές, δύο γυναίκες της παλιάς εποχής, πίστεψαν πως πράγματι ήμουν ο καρεκλάς.
Κάναμε τον καρεκλά, τον κουρέα, τον τσαγκάρη.
Μια φορά έβαλα στο κεφάλι αυτά που απομένουν από τις πλεξίδες των κρεμιδιών και έκανα τον τουρίστα.
Κάποια στιγμή με είδε στου Χρυσού ο Σωτήρης ο γιατρός και μου είπε μπράβο για την καμηλωσιά.
Μία άλλη φορά ξεσήκωσηα τον δάσκαλο τον Αλημίση που κρατούσε μία σφυρίχτρα που έβγαζε έναν χαρακτηριστικό ήχο (χάρη στο ρεβύθι που είχε).
Πήρα και τέσσερα-πέντε παιδάκια και πήγαινα κοντά τους σφυρίζοντας με την σφυρίχτρα.
Ο κόσμος πίστεψε πως περνούσε ο Αλημίσης.
Οι σχολικές εκδρομές που κάναμε τότε ήταν στον Μύλο και στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο».
Οι καμηλωσιές άπτονταν της παράδοσης και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού της Σίφνου.
Ακολούθησε το εργαστήριο κατασκευής του χαρταετού(που στην Σίφνο τον λένε πουλί) από τον παπα-Γιάννη και τον Γιώργο τον Σταυριανό.
Όλα γίνονταν με απλά υλικά της καθημερινότητας.
Για τα ξύλα χρησιμοποιούσαν καλάμια που κάποια τα έσχιζαν στην μέση.
Για κόλα χρησιμοποιούσαν παλιά την αλευρόκολα (από αλεύρι και νερό).
Ο τρόπος κατασκευής δεν είναι τόσο απλός και χρειαζόταν μεγάλη επιδεξιότητα και προσοχή για να γινόταν σωστός ο αετός και να μπορούσε να πετάξει στον ουρανό.
Τα ζύγια, η ουρά, το σωστό ταίριασμα των καλαμιών, το χαρτί, η κόλα ήθελαν όλα την τέχνη τους.
Η κατασκευή του χαρταετού αποτελεί διαχρονικά μία όμορφη δραστηριότητα για τα παιδιά.
Οι δύο άνθρωποι μεταλαμπάδευσαν σήμερα στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς τον τρόπο και την διαδικασία δημιουργίας του παραδοσιακού χαρταετού..
Σίγουρα κάποια από τα παιδιά που τους είδαν σήμερα θα θελήσουν να φτιάξουν τον δικό τους χαρταετό και να τον πετάξουν ψηλά στον ουρανό της Σίφνου.
Χρόνια Πολλά σε όλους!!!
Καλά Κούλουμα!!!
Η παράδοση παραμένη ζωντανή στην Σίφνο!!!
Δείτε παρακάτω τα δύο βίντεο που είχαμε την χαρά να παραβρεθούμε έπειτα από πρόσκληση του προέδρου του πολιτιστικού συλλόγου Σίφνου κου Γιώργου Σταυριανού.
Της κατασκευής χαρταετού που παλιά όλοι έφτιαχναν τον δικό τους, δεν υπήρχαν έτοιμοι για να αγοράσεις όπως τώρα:
Και της ομιλίας του παπά-Γιάννη για το πως ντυνόταν παλιά μικροί και μεγάλοι μασκαράδες, όχι όμως με έτοιμες στολές και μάσκες όπως τώρα αλλά με κουρέλια, καρβουνα, και ότι έβρισκαν στο σπίτι:
