Γεια σας… με λένε Τιραμισού και ειμαι τρισήμιση χρόνων.
Πιθανότατα γεννήθηκα στο Κάτω Πετάλι, μέχρι που με βρήκαν δύο καλοί άνθρωποι, με πήραν κοντά τους και με έκαναν μέρος του μικρού τους κόσμου. Με ονόμασαν Τιραμισού και μόνο αργότερα ανακάλυψαν πως είμαι κουφή.
Η ζωή δεν ήταν πάντα πολύ τρυφερή μαζί μου.
Κάποτε είχα δύο ματάκια, αλλά δυστυχώς έχασα το ένα σε έναν καυγά του δρόμου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, με χτύπησε και αυτοκίνητο, αφήνοντας την ουρίτσα μου χωρίς πολλή αίσθηση. Μάλλον δεν ήμουν και η πιο τυχερή σε αυτή τη ζωή… αλλά εντάξει, μου μένουν ακόμη οχτώ ζωές
Και παρ’ όλα αυτά, παρέμεινα η πιο γλυκιά μικρή ψυχούλα.
Είμαι ένα αληθινό μωρό στην καρδιά. Λατρεύω να κοιμάμαι με τις ώρες, λατρεύω τις ζεστές αγκαλιές και λατρεύω να νιώθω ασφάλεια μέσα στα ανθρώπινα χέρια. Πάνω απ’ όλα, αγαπώ απλώς να βρίσκομαι κοντά στους ανθρώπους — δίπλα τους, πάνω τους, γύρω τους — να νιώθω την παρουσία τους και να μοιράζομαι ήσυχες στιγμές μαζί τους.
Είμαι η συντροφιά που μπορεί να κάνει ακόμη και τις πιο γκρίζες μέρες να μοιάζουν πιο απαλές και πιο φωτεινές.
Λατρεύω επίσης να βρίσκομαι έξω. Η φύση με κάνει ευτυχισμένη. Μου αρέσει να τριγυρίζω, να μυρίζω λουλούδια, φυτά και καθαρό αέρα, εξερευνώντας το περιβάλλον μου με περιέργεια όπως κάθε μικρή εξερευνήτρια. Επειδή είμαι κουφή και έχω μόνο ένα μάτι, το να κάνω καινούριους φίλους δεν είναι πάντα εύκολο για μένα, όμως με τους ανθρώπους η καρδιά μου ανοίγει εντελώς.
Τρώω μόνο δύο φορές την ημέρα — μία το πρωί και μία πριν τον ύπνο — οπότε δεν είμαι καθόλου απαιτητική όταν πρόκειται για φαγητό.
Αυτό που πραγματικά ζητώ είναι χάδια, τρυφερότητα και αγάπη.
Αχ… και μία ακόμη σημαντική λεπτομέρεια: λιώνω όταν κάποιος μου αγγίζει και μου χαϊδεύει απαλά τις μικρές μου πατούσες.
Ψάχνω τώρα το παντοτινό μου σπίτι γιατί οι άνθρωποι που με έσωσαν φεύγουν από το νησί και ακόμη αναζητούν πού θα βρίσκεται το δικό τους μελλοντικό σπίτι στον κόσμο. Όμως το αληθινό μου σπίτι με περιμένει. Η πιο ευτυχισμένη ζωή για μένα θα ήταν με κάποιον που μπορεί να μου προσφέρει ηρεμία, φύση και ιδανικά έναν κήπο όπου θα μπορώ να συνεχίσω να κάνω αυτό που τόσο αγαπώ: να μυρίζω λουλούδια, φυτά και τον αέρα.
Έχω επιβιώσει από πολλά μέσα σε αυτή τη μικρή ζωή και τώρα το μόνο που ονειρεύομαι είναι ένα ήσυχο παντοτινό σπίτι, γεμάτο ζεστασιά, αγκαλιές για να κοιμάμαι, ανθρώπους να αγαπώ και γιατί όχι, νέους ζωικούς φίλους.
Θα μπορούσε αυτό το σπίτι να είναι το δικό σας;
