Ας επιστρέψουμε νοερά αρκετά χρόνια πίσω.
Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’50 ….
Μάγκες Αλήστου Μνήμης, γράμμα “Ε”.
Δικαιωματικά το γράμμα αφιερώνεται στο “Έλενα” του Λάζαρου Λαγά.
Το πλοίο ταξίδεψε στη γραμμή της Σίφνου από το 1951-1952 έως το 1958.
Στη δεκαετία του ’50 στη γραμμή της Σίφνος ταξίδευαν πλοία όπως:
– Το “Λουτσίντα” (μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεακετίας του ’50)
– Το “Ιόνιον” των αδελφών Τυπάλδου μέχρι το 1958
– Το “Μοσχάνθη” του Τόγια μέχρι το 1960
– Το “Έλενα” του Λαγά μέχρι το 1958 και
– Το “Μαριλένα” μέχρι το 1970 περίπου
Οι συνθήκες ταξιδιού ουδεμία σχέση έχουν με τις σημερινές.
Όταν μιλάμε για επιβάτες με εισιτήριο Γ’ Θέσης μιλάμε κυριολεκτικά για επιβάτες που ταξίδευαν αποκλειστικά στο κατάστρωμα.
Επιβάτες καταστρώματος ….
Στα δεξιά της φωτογραφία βλέπουμε τον παππού μου, το Αντωνάκη (Αντώνιος Μάρκου).
Στα αριστερά του κάθονται τρία ανιψιά του, από το σόϊ της γιαγιάς, του κερά-Μαρώ.
Είναι από αριστερά η Ευαγγελία Κοντροπουλάκη, ο Μανώλης Χρυσόγελος και η Ανδριάννα Κοντροπουλάκη.
Φωτογραφία τραβηγμένη στο πλοίο της γραμμής, σ’ ένα ταξίδι από Σίφνο για Πειραιά ή το αντίστροφο.
Το πλοίο μπορεί να είναι το “Ιόνιον”, το “Ελενα”, ή κάποιο άλλο πλοίο εκείνης της εποχής.
Όταν ο καιρός ήταν καλός όλα ήταν εύκολα.
Όταν, όμως, ο καιρός φρεσκάριζε τότε τα πράγματα δυσκόλευαν πολύ.
Οι επιβάτες της Γ’ Θέσης δεν επιτρεπόταν να μπουν στο σαλόνι ή τα σαλόνια του πλοίου.
Έπρεπε να παραμένουν σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού στο κατάστρωμα.
Η μόνη προφύλαξη που είχαν ήταν οι μουσαμάδες που άνοιγαν στους διαδρόμους του πλοίου.
Η θάλασσα ερχόταν ζωντανή πάνω στο πλοίο και δεν ήταν καθόλου δύσκολο να γίνεις μούσκεμα από κάποιο δυνατό κύμα.
Όλοι προσπαθούσαν να προφυλαχτούν όπως μπορούσαν.
Το “Έλενα” ήταν ένα μικρό καραβάκι.
Ανήκε στον Λάζαρο Λαγά.
Η μητέρα μου, το Σμαρώ του Αντωνάκη (Σμαράγδα Μάρκου-Λαζαρή) με αυτό το πλοίο πρωτοήρθε στον Πειραιά κάπου το 1952.
Οι αφηγήσεις της ήταν χαρακτηριστικές.
Σπάνια μόνο άφηναν τους επιβάτες της Γ’ Θέσης να μπουν στο εσωτερικό του πλοίου.
