Οι καπετάνιοι και τα πληρώματα που περνούν από την Σίφνο και γενικά από τις Δυτικές Κυκλάδες ήταν,είναι,και θα είναι αναγκαστικά από τους καλύτερους.Οι λόγοι είναι πολλοί με βασικότερο ότι τις περισσότερες φορές προσπαθούν να δέσουν πάνω σε ένα κομμάτι μπετόν που κάποιοι το λένε και μώλο με 8,και 9 μποφόρ,πολλές φορές νύχτα,με βροχή ομίχλη ή καταιγίδα.
Το καλοκαίρι τα πράγματα δεν είναι καλύτερα,πρέπει πάνω σε αυτό το κομμάτι μπετόν να αποβιβασθούν και να επιβιβασθούν χιλιάδες κόσμου,ταυτόχρονες πολλές φορές οι αφίξεις,ο κόσμος φωνάζει βιάζεται,βρίζει,οι μανούβρες πολλές φορές είναι χειρουργικές,οι ευθύνες και τα ρίσκα τεράστια,οι λοστρόμοι κυριολεκτικά γίνονται ταχυδακτυλουργοί .Ο κόσμος συνήθως στα ταχύπλοα έχει περισσότερες απαιτήσεις,καπετάνιος και πλήρωμα είναι κυριολεκτικά υπ ατμόν.
Τα πράγματα στην ξηρά δεν είναι καθόλου καλύτερα,άνδρες και γυναίκες των Λιμεναρχείων προσπαθούν να στοιβάξουν αυτοκίνητα και κόσμο αξιοποιώντας και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό.Οι καβοδέτες προσπαθούν και αυτοί να βοηθήσουν από όπου και όσο μπορούν.Όταν κάποιο πλοίο έχει καθυστέρηση κ ήδη έχουν περάσει μέσα αυτοκίνητα για αυτό,το πως περνάνε τα αυτοκίνητα του επόμενου είναι θαύμα,οι λιμενικοί είναι όλη την ώρα με ένα ασύρματο στο χέρι και τα ακούνε κι από πάνω μερικές φορές.
Επειδή λοιπόν είμαστε 365 μέρες το χρόνο πάνω στο μώλο και τα βλέπουμε προτείνουμε δύο πράγματα:
1.Το λιμάνι της Σίφνου που έχουμε προβλέψει πως δεν θα γίνει,πρέπει πάση θυσία να γίνει,παίζουμε με ζωές .θα θρηνήσουμε θύματα,θα κλείσουν σπίτια κυριολεκτικά.Κρούουμε δυνατά τον κώδωνα του κινδύνου,ας το καταλάβουμε έστω και αργά,o καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.
2.Καλό θα ήταν κάποια αρχή,σύλλογος,φορέας κλπ να τιμήσει τους καπεταναίους,πληρώματα,Λιμενικούς,καβοδέτες,(ακόμα και βαρκάρηδες εκείνης της εποχής) που έχουν περάσει από τα νησιά μας.Κάποιοι από αυτούς τους καπεταναίους δεν ζουν πια.Υπάρχουν όμως ορισμένοι εν Ζωή,είναι οι καπετάνιοι που έβγαζαν κόσμο με βάρκες,που έδεναν στον μικρό μώλο,που τους έσπαζαν 2 και 3 φορές οι κάβοι για να δέσουν,που έχουν σώσει κόσμο από ατυχήματα(το Αδαμάντιος Κοραής μόνο φέτος 3 φορές συμμετείχε σε επιχειρήσεις διάσωσης.)που έχον επιστρέψει να παραλάβουν ασθενείς και πόσα άλλα.
Ακόμη και οι καπετάνιοι των ταχύπλοων που πάντα τους κυνηγά ο χρόνος.
Καλώς ή κακώς τα νησιά μας χωρίς αυτούς δεν ζούν.
Ας αφήσουμε ασχολίαστο το γεγονός ότι με την πρώτη στραβή κάποιοι(ευτυχώς ελάχιστο ποσοστό)αμέσως γίνονται καπετάνιοι,Λιμενικοί,μετεωρολόγοι κλπ.βρίζοντας και γράφοντας διάφορα,λες και συμφέρει τον καπετάνιο και το πλήρωμα να αργήσει,να μην δέσει κλπ,λες και αυτοί δεν έχουν σπίτια,οικογένοιες,παιδιά να πάνε όταν γυρίσουν στον Πειραιά.
