Το παρακάτω κείμενο είναι σκέψεις αναγνώστη μας,παιδί ναυτικού:
Αφιερωμένο σε όλους γνωστούς και άγνωστους…
Ζούμε εδώ, κυκλωμένοι από θάλασσα, μα δεν τους βλέπουμε ποτέ. Δεν τους σκεφτόμαστε, δε μας περνάνε απ’ το μυαλό καθώς περνάνε απ’ τα λιμάνια μας και χάνονται. Αυτοί που φέρνουνε και παίρνουν, αυτοί που μας συνδέουν με όλα τ’ άλλα για να μπορούμε εμείς να είμαστε εδώ. Κι αυτοί να μη μπορούν να είναι πουθενά αλλά παντού, από λιμάνι σε λιμάνι, και μόνο μία χούφτα μέρες μες το χρόνο να σταματάν, σε άδεια, στο σπίτι, για να γνωρίσουν τα παιδιά τους πάλι απ’ την αρχή και να τους λένε ιστορίες απ’ τα πλοία. Αυτοί που λείπουν για να μείνουμε εμείς εδώ, να ζούμε στα νησιά μας όπως θέλουμε – και για να ζήσουμε, ακόμα, καμιά φορά, τότε που βρέθηκε ένας καπετάνιος να αψηφήσει τον καιρό και να ‘ρθει να μας πάρει στην ανάγκη. Κι ύστερα: πού οι ναυτικοί; Περαστικοί, περνάνε, χάνονται. Δε μας περνάνε απ’ το μυαλό, δεν τους σκεφτόμαστε. Ας τους σκεφτούμε, αυτούς που λείπουν. Και μας λείπουν.
