Χαίρομαι που η τοπική κοινωνία της Σίφνου οργάνωσε πρόσφατα μια τιμητική βραδιά για τον εξαιρετικό άνθρωπο και γιατρό Θωμά Γοζαδίνο. Ο Θωμάς είναι πράγματι ένας άνθρωπος που τιμάει τον όρκο στον Ιπποκράτη, επέστρεψε στο νησί και βοηθάει ακούραστα τρέχοντας παντού. Θα μπορούσε να βγάζει λεφτά, να είναι ο γιατρός του σαββατοκύριακου, να το βλέπει όλο αυτό ως ευκαιρία για εύκολο κέρδος. Κι όμως, είναι πρώτα από όλα άνθρωπος-γιατρός ή γιατρός-άνθρωπος.
Υπάρχουν ακόμα πολλοί σαν το Θωμά; Υπάρχουν αλλά όχι πάρα πολλοί. Έχω γνωρίσει μερικούς. Αλλά κυρίως δεν έχουμε ένα σύστημα που θα ενθαρρύνει αυτό το μοντέλο υγείας.
Θα έλεγα ότι ο Θωμάς και ότι εκφράζει, θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση – το έχουμε συζητήσει πολλές φορές μαζί – για ένα μοντέλο “κοινοτικής ιατρικής”, δηλαδή ένα μοντέλο που ξεκινάει από τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και των πολιτών και δομείται από τα κάτω προς τα πάνω. Δεν περιμένει τον υπουργό να κάνει τους διορισμούς κεντρικά, δεν βασίζεται στην αναμονή συνάντησης με τον υπουργό (είτε είναι ο Γεωργιάδης είτε ο Ξανθός είτε ο Λοβέρδος), αλλά οργανώνεται τοπικά, και διεκδικεί φυσικά από το κράτος και την πολιτεία την δική τους συμμετοχή με πόρους και επιμερισμό ευθυνών.
Καλά παραδείγματα υπάρχουν είτε από την Ελλάδα είτε από άλλες χώρες. Δεν τα έχουμε αξιοποιήσει. Αντί να δούμε πώς είχαν οργανωθεί οι κοινωνίες και ιδιαίτερα οι νησιωτικές, και να βελτιώσουμε μοντέλα που αναπτύχθηκαν (πχ πόσοι ξέρουν ότι η Σέριφος είχε νοσοκομείο που είχαν οργανώσει οι εργάτες ή η Γερμανία έχει μοντέλα όπου γιατροί, σχολεία, κέντρα αθλητισμού ή διατροφής αποτελούν από κοινού ένα κοινοτικό μοντέλο υγείας).
Ναι, οι νησιωτικές κοινωνίες πρέπει να καινοτομήσουν μια και όσο περνάει ο καιρός θα έχουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα αποστελέχωσης ιατρικού και νοσηλευτικού – βοηθητικού προσωπικού. Είναι εκτός πραγματικότητας όσοι περιμένουν να στελεχωθεί με 30.000 επιπλέον γιατρούς και νοσηλευτές το δημόσιο σύστημα υγείας. Δεν θα υπάρχουν αυτοί – αφού ένα μεγάλο ποσοστό έχει φύγει ήδη εκτός χώρας – και το κεντρικά ελεγχόμενο σύστημα δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δημογραφικές και κοινωνικές αλλαγές που συντελούνται.
Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε και δεν αναλάβουμε πρωτοβουλίες για νέα μοντέλα από τα κάτω αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσουμε την κατάρρευση, μεγαλύτερη στην περιφέρεια και σταδιακά και στο κέντρο.
Υπήρχαν από πριν τα προβλήματα, αλλά στο μέλλον θα υπάρχουν γενιές, ξεκινώντας από την δικιά μας, που θα βρεθεί χωρίς πρόσβαση σε ένα σοβαρό δημόσιο σύστημα υγείας, ακόμα κι αν υπάρχουν οι πόροι για να δημιουργηθεί. Δυστυχώς καμία κυβέρνηση δεν είναι ειλικρινής να μιλήσει τι θα συμβεί σε 10-20-30 χρόνια. Άλλες χώρες το έχουν συνειδητοποιήσει και γιαυτό έχουν προσελκύσει χιλιάδες γιατρούς και νοσηλευτές προσφέροντας σημαντικά κίνητρα, Αυτό όμως ήδη στερεί από άλλες το ανθρώπινο δυναμικό. Όμως έχουν αξιοποιήσει και το προσφυγικό, μια και ανάμεσα στους πρόσφυγες υπάρχουν πολλοί γιατροί και νοσηλευτές που με κατάλληλη εκπαίδευση θα μπορούσαν να είχαν στελεχώσει το δημόσιο σύστημα υγείας, ιδίως σε νησιωτικές και ορεινές – απομακρυσμένες περιοχές που έχουν σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το κάνει η Σουηδία, η Γερμανία κα
Εμείς οι πολίτες νοιαζόμαστε για ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας που είναι στραμμένο στην διατήρηση της υγείας, την πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες, πρόληψη και πρωτοβάθμια φροντίδα και όταν χρειάζεται σε νοσηλευτική φροντίδα, που δεν καταστρέφει την ζωή και την προσωπική οικονομία των πολιτών;
