Ακολουθεί κείμενο και φωτογραφία της Δάφνης Καψάλη με σκέψεις και συμβουλές για την καραντίνα και την πανδημία των τελευταίων ημερών:
#lockdown, ημέρα δεύτερη: Μερικές σκέψεις και μια προσωπική έκκληση προς τους συντοπίτες μου στη Σίφνο (και παντού).
Έχουμε αναπτύξει ένα καινούργιο λεξιλόγιο αυτές τις μέρες. Η “καραντίνα” που λέγεται αλλά δεν εφαρμόζεται αρκετά, το “lockdown”, καινούργια λέξη για πολλούς, πρωτόγνωρη συνθήκη για όλους, εισαγώμενη από την Ιταλία, όπου άργησε. Η “επιβίωση” αποκτά νέες έννοιες, και το “Μενουμε Σπίτι”, που το ορίζει ο καθένας όπως θέλει, επικίνδυνα. Και παράλληλα, το “Να προσέχεις”, η καθημερινή μας πλέον ευχή, που έχει αντικαταστήσει όλες τις άλλες στις συναλλαγές και τις συναντήσεις μας όπου προσπαθούμε, κάποιοι λιγότερο από τους άλλους, να τηρήσουμε αποστάσεις ασφαλείας που δεν τις πολυκαταλαβαίνουμε.
Και μέσα σ’ όλα, το διεθνές “It’s not about you”: σε ελεύθερη μετάφραση: το θέμα δεν είναι εάν θα αρρωστήσεις ΕΣΥ· το θέμα είναι ότι θα αρρωστήσουν ΑΛΛΟΙ. Από τη δική σου ανευθυνότητα. Από το δικό σου εγωκεντρισμό. Επειδή δεν πρόσεξες, δεν κατάλαβες, δεν ήθελες να καταλάβεις. Επειδή δεν φοβήθηκες, δεν άφησες “έναν ιό” να σου αλλάξει τη ζωούλα. Επειδή εσύ ήξερες καλύτερα, επειδή εσύ εξαιρείσαι. Επειδή οι ΑΛΛΟΙ είναι μακριά, οι χιλιάδες που πεθαίνουν αβοήθητοι επειδή άργησαν να καταλάβουν, κι ΕΣΥ είσαι μια χαρά. Υγιής. Ατρόμητος. Ώσπου να ρθει κοντά, και να σε ρίξει κάτω. Όχι εσένα, ίσως, αλλά τον πατέρα του φίλου σου. Τη θεία σου που έχει ζάχαρο. Τη γιαγιά σου. Ώσπου να σημάνουν οι καμπάνες στα χωριά μας – πόσο πιο κοντά το θες; – και να μη μπορείς εσύ, ο υγιής, να πας καν στην κηδεία. Τότε θα είσαι ΕΣΥ υπόλογος, ΕΣΥ υπεύθυνος – τότε περιμένεις να το καταλάβεις; Πως είμαστε ΟΛΟΙ υπεύθυνοι για ΟΛΟΥΣ και για μια φορά στη ζωούλα μας καλούμαστε να πράξουμε αναλόγως, να βγούμε ΕΞΩ απ τον εαυτούλη μας και να μείνουμε ΜΕΣΑ στο σπιτάκι μας ΠΡΙΝ σημάνουν οι καμπάνες.
Όσο για μένα: μερικοί με ξέρετε, μερικοί όχι. Είμαι η Δάφνη. Είμαι 41 χρονών, καπνίστρια μεν, αλλά υγιής. Περπατάω παντού, τρώω φρέσκα λαχανικά, κι έχω χρόνια να περάσω τίποτα σοβαρότερο από το κλασσικό νησιώτικο κρύωμα της υγρασίας. Γεννήθηκα στην Αθήνα και ζω στον Ελεήμονα, μόνιμα, εδώ και 5 χρόνια. Μόνη μου. Δεν έχω οικογένεια εδώ, δεν έχω καταγωγή. Δεν έχω συγγενείς, αόρατες γιαγιάδες και παππούδες στα σπίτια και στα χωράφια, που κινδυνεύω να χάσω. ‘Εχω φίλους, που τους αγαπάω σαν αδέρφια, αλλά ανήκουνε, οι περισσότεροι, στην ομάδα χαμηλού κινύνου, σαν κι εμένα. Τί έχω εγώ να φοβηθώ; Γιατί να κλειστώ εγώ στο σπίτι, μόνη μου; Γιατί να ξεβολευτώ; Γιατί να μην πάω για καφέ με τους φίλους μου; Γιατί να μην τους αγκαλιάσω, αφού θέλω; Γιατί να μετράω εγώ μέρες από τότε που ήρθα απ την Αθήνα; Γιατί να περιορίσω τις επαφές μου, αφού δεν έχω τίποτα; Γιατί να μπω στη διαδικασία να στέλνω SMS στην κυβέρνηση για να μου δώσει άδεια να βγω να περπατήσω; Για τις άγνωστες, αόρατες γιαγιάδες των άλλων; ΝΑΙ. Για τις γιαγιάδες σας και τους παππούδες σας, για τους γονείς σας, για τα αδέλφια σας – για ΟΛΟΥΣ τους ΑΛΛΟΥΣ. Γιατί IT’S NOT ABOUT ME. Κι αν μπορώ να το καταλάβω εγώ, η μόνη μου, που δεν έχω τίποτα, θεωρητικά, να χάσω, εσείς τί περιμένετε; Τις καμπάνες να σημάνουν;
Να προσέχετε. Να προσέχουμε. Ο ένας τον άλλον. Κι όλοι όλους.
Υ.Γ. Οι ζωούλες μας έχουν ήδη αλλάξει. Για πάντα.
(Και η φωτό δεν είναι τυχαία.)
