Άρθρο του Ζαννή Κοντονάσιου για το πρόβλημα του γηπέδου της Σίφνου, το οποίο ο κόσμος της Σίφνου περίμενε να ξεκινήσει η επισκευή τουαλλά μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει κάτι με αποτέλεσμα η ομάδες να κάνουν προπόνηση σε 5χ5 και τα εντός έδρεας παιχνίδια μάλλον να γίνουν σε άλλο νησί όπως πέρυσι:
“Τα παιδιά της Σίφνου δεν μπορούν να περιμένουν άλλο!!!
Χθες η Ελλάδα πανηγύρισε.
Η Εθνική μας νίκησε τη Γερμανία μέσα στη Γερμανία και μας χάρισε στιγμές που μας έκαναν να σηκωθούμε από τον καναπέ, να φωνάξουμε, να συγκινηθούμε, να νιώσουμε ξανά περήφανοι.
Και μέσα σε αυτή τη μεγάλη χαρά, αξίζει να θυμηθούμε κάτι πολύ σημαντικό.
Δεν γεννήθηκαν όλοι αυτοί οι παίκτες μέσα στα μεγάλα και λαμπερά σωματεία.
Από τους 16 ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν χθες απέναντι στη Γερμανία, υπάρχουν παιδιά που ξεκίνησαν από μικρές, τοπικές ομάδες και ακαδημίες.
Ο Κωνσταντίνος Τζολάκης ξεκίνησε από την Ακαδημία Αρένα/Ιωνία στα Χανιά, πριν περάσει από τον Πλατανιά και φτάσει στον Ολυμπιακό.
Ο Χρήστος Τζόλης, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της σημερινής Εθνικής, ξεκίνησε μόλις τεσσάρων ετών από τη Δόξα Πενταλόφου, πριν συνεχίσει στον ΠΑΟΚ. Ένα παιδί από ένα μικρό τοπικό σωματείο που σήμερα αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Ο Βαγγέλης Παυλίδης ξεκίνησε από τους Μπέμπηδες 2000 και έμεινε εκεί για χρόνια, πριν κάνει το μεγάλο βήμα για τη Γερμανία και στη συνέχεια για την κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Ο Ανδρέας Τετέη έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Άτλαντα Κυψέλης και στη συνέχεια στην Κορωνίδα Γαλατσίου, πριν φτάσει στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Ο Δημήτρης Κουρμπέλης γεννήθηκε στο Κορακοβούνι Αρκαδίας και ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Αστέρα Τρίπολης. Και χθες ήταν αυτός που πέτυχε το ιστορικό γκολ της Ελλάδας απέναντι στη Γερμανία.
Και ο Γιώργος Μασούρας; Ένα παιδί από την Κεχρινιά Αιτωλοακαρνανίας, που έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην τοπική Ομόνοια, πέρασε από τον Απόλλωνα Σμύρνης και ξεκίνησε την επαγγελματική του διαδρομή στον Ηλυσιακό, στις χαμηλότερες εθνικές κατηγορίες.
Αυτά είναι τα παραδείγματα που πρέπει να θυμόμαστε.
Μικρές ομάδες.
Μικρές ακαδημίες.
Παιδιά από την επαρχία.
Παιδιά από γειτονιές και μικρές κοινωνίες.
Παιδιά που ξεκίνησαν χωρίς κανείς να ξέρει πού θα φτάσουν.
Αλλά είχαν κάτι ανεκτίμητο:
Είχαν έναν χώρο να παίξουν.
Είχαν ένα γήπεδο.
Είχαν μια ευκαιρία.
Και σήμερα, στην Ελλάδα του 2026, υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν ούτε αυτό.
Υπάρχουν παιδιά στη Σίφνο που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο και δεν μπορούν να προπονηθούν στο δικό τους γήπεδο.
Υπάρχει ο Πανσιφναϊκός, ένα σωματείο που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το ποδόσφαιρο σε ένα μικρό νησί.
Και τι ζητάει;
Όχι γήπεδα εκατομμυρίων.
Όχι εγκαταστάσεις Champions League.
Όχι προνόμια.
Ένα γήπεδο.
Ένα γήπεδο για να μπορούν τα παιδιά να προπονηθούν.
Γιατί σήμερα αυτά τα παιδιά αναγκάζονται να μετακινούνται, να ταξιδεύουν από νησί σε νησί, να ψάχνουν πού θα βρουν διαθέσιμο χώρο για προπόνηση, να επιβαρύνουν τις οικογένειές τους και το ίδιο το σωματείο με έξοδα που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν.
Και εδώ πλέον δεν μιλάμε απλώς για ποδόσφαιρο.
Μιλάμε για παιδικά όνειρα.
Γιατί πόσα παιδιά θα συνεχίσουν να αγαπούν το ποδόσφαιρο όταν κάθε προπόνηση γίνεται μια μικρή περιπέτεια;
Πόσα παιδιά θα σταματήσουν επειδή κουράστηκαν να ταξιδεύουν;
Πόσοι γονείς θα μπορούν να αντέξουν οικονομικά αυτή την κατάσταση;
Και πόσα ταλέντα μπορεί να χαθούν χωρίς κανείς να μάθει ποτέ το όνομά τους;
Χθες πανηγυρίζαμε για τον Τζολάκη, τον Τζόλη, τον Παυλίδη, τον Τετέη, τον Κουρμπέλη, τον Μασούρα και όλα τα παιδιά της Εθνικής.
Αλλά ας σκεφτούμε για λίγο από πού ξεκίνησαν.
Και ας αναρωτηθούμε:
Αν εκείνα τα παιδιά δεν είχαν γήπεδο για να παίξουν, θα τα βλέπαμε σήμερα με τη φανέλα της Εθνικής;
Δεν μπορείς να ζητάς πρωταθλητές αύριο, όταν σήμερα δεν δίνεις στα παιδιά ούτε έναν χώρο να προπονηθούν.
Δεν μπορείς να μιλάς για ανάπτυξη του αθλητισμού, όταν στα μικρά νησιά και στις μικρές κοινωνίες τα αυτονόητα γίνονται πολυτέλεια.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα προς την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Το έργο για τη «Συντήρηση – Βελτίωση Αθλητικών Εγκαταστάσεων Ν. Σίφνου» έχει προϋπολογισμό 500.000 ευρώ και προβλέπει, μεταξύ άλλων, την ανακατασκευή της ποδοσφαιρικής επιφάνειας και την εγκατάσταση ηλεκτροφωτισμού.
Και όμως, τα παιδιά της Σίφνου περιμένουν.
Κύριε Γιώργο Λεονταρίτη,
ως Αντιπεριφερειάρχης Κυκλάδων και Αντιπεριφερειάρχης Αθλητισμού Κυκλάδων, το ερώτημα είναι απλό και περιμένουμε μια ξεκάθαρη απάντηση:
Πότε ακριβώς θα ολοκληρωθεί το γήπεδο της Σίφνου;
Πότε θα μπορούν τα παιδιά του Πανσιθναϊκού να επιστρέψουν και να προπονηθούν στο δικό τους γήπεδο;
Πόσο ακόμη θα πρέπει το σωματείο και οι οικογένειες να πληρώνουν μετακινήσεις και να ψάχνουν γήπεδα σε άλλα νησιά;
Ποιο είναι σήμερα το ακριβές χρονοδιάγραμμα του έργου;
Δεν ζητάμε άλλες γενικόλογες υποσχέσεις.
Δεν ζητάμε φωτογραφίες.
Δεν ζητάμε λόγια.
Ζητάμε ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και μια συγκεκριμένη ημερομηνία.
Γιατί πίσω από αυτό το έργο δεν υπάρχουν απλώς κυβικά χώματος, συνθετικός χλοοτάπητας, φωτιστικά και τεχνικές εργασίες.
Υπάρχουν παιδιά.
Υπάρχουν παιδιά που περιμένουν.
Υπάρχουν γονείς που πληρώνουν.
Υπάρχει ένα σωματείο που παλεύει.
Υπάρχει ένα μικρό νησί που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό τον αθλητισμό του.
Και υπάρχει μια ολόκληρη γενιά παιδιών που δεν πρέπει να μάθει ότι τα όνειρά της σταματούν επειδή γεννήθηκε σε ένα μικρό νησί.
Ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δικαίωμα των παιδιών.
Είναι υγεία.
Είναι χαρά.
Είναι κοινωνία.
Είναι ζωή.
Και μπορεί να είναι και το πρώτο βήμα για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ίσως ο επόμενος Τζολάκης.
Ίσως ο επόμενος Τζόλης.
Ίσως ο επόμενος Παυλίδης.
Ίσως ο επόμενος Κουρμπέλης.
Ίσως να βρίσκεται σήμερα σε ένα μικρό νησί.
Ίσως να είναι ένα παιδί που αυτή τη στιγμή περιμένει να αποκτήσει ξανά το αυτονόητο:
Ένα γήπεδο για να παίξει.
Ας μην του στερήσουμε την ευκαιρία.
Τα παιδιά της Σίφνου δεν μπορούν να περιμένουν άλλο.“
