Για τα πρόσωπα που φεύγουν,
αλλά που ποτέ δεν θα ξεχαστούν
Ο πρόσφατος μισεμός του παπα-Αντώνη του Λεβαντή προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στη Σίφνο.
Ένας ιερέας που υπηρέτησε την ενορία του για δεκαετίες ολόκληρες με αφοσίωση και αγάπη.
Έφτασε στην ηλικία των ενενήντα πέντε ετών, θα πρέπει να γεννήθηκε το 1926.
Μοιάζει απίστευτο να έχεις ζήσει τόσα πολλά χρόνια και να έχεις βιώσει τόσες πολλές εμπειρίες.
Ένα μεγάλο βιβλίο είναι η ζωή του ανθρώπου γεμάτο από σελίδες που καταγράφουν τα γεγονότα της ζωής του.
Γαμοι, γεννήσεις, απώλειες, μικρές και μεγάλες χαρές.
Η μητέρα μου, το Σμαρώ του Αντωνάκη του Μάρκου, θυμάται τον παπα-Αντώνη τα χρόνια τα παλιά να έρχεται στα Εξάμπελα και να κάνει παρέα με τον αδελφό της τον Γιάννη.
Θυμήθηκε το γάμο του με την αγαπημένη του Μαρία που έγινε στον Άγιο Σπυρίδωνα του Ψυχικού στην Αθήνα.
Κουμπάρα στο γάμο ήταν η κυρία Λουκία Σινιόσογλου.
Μια ακόμα μεγάλη μορφή της Σίφνου.
Η οικογένειά της είχε την περίφημη κλωστοϋφαντουργία «Μουταλάσκη» στη Νέα Ιωνία.
Η ίδια έμενε στο περίφημο σπίτι στη Βορεινή των Εξαμπέλων της Σίφνου.
Σαν να ήταν χθες …
Η Μαρία, η παπαδιά, και οι τρεις αγαπημένες του κόρες.
Μια πολύ όμορφη ζωή.
Δεν ξεχνιούνται όλοι αυτοί οι άνθρωποι.
Συνεχίζουν να ζουν μέσα από τη γυναίκα τους, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τις αναμνήσεις των ανθρώπων που τους έζησαν και τους αγάπησαν.
Και τα μικρά παιδιά που πήγαιναν παπαδάκια στον ’Αη Σπυρί ο παπά-Αντώνης τα υποδεχόταν πάντα με αγάπη και έναν καλό λόγο.
Τίποτα δεν ξεχνιέται.
Και τα μικρά και τα μεγάλα εδώ μένουν.
Και η ζωή συνεχίζεται ….
