Είχε γράψει ιστορία με την παρουσία του στα Ίμια – Πήγαινε στις δύο βραχονησίδες , όπου διατηρούσε περίπου 40 κατσίκια , πριν και μετά από την κρίση του ’96 – Πώς περιέγραφε τις συνεχείς παρενοχλήσεις των Τούρκων – «Δεν τους ένοιαζε αν θα πνιγώ»
Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα, στο νησί Ψέριμο, όπου κατά καιρούς διέμενε, σε ηλικία 94 χρονών ο Αντώνης Βεζυρόπουλος ο οποίος ήταν γνωστός ως ο «βοσκός των Ιμίων».
Ο Αντώνης Βεζυρόπουλος για περισσότερο από 20 χρόνια διατηρούσε περίπου 40 κατσίκια, πάνω στις δύο νησίδες τις οποίες επισκεπτόταν ανελλιπώς για όσο καιρό του επέτρεπε η ηλικία του. Ο εκλιπών έχει γράψει ιστορία με την παρουσία του στα Ίμια και αποτελεί μια εμβληματική μορφή που έχει βάλει τη δική της σφραγίδα σχετικά με την ελληνικότητα των δύο νησίδων.
Η σορός του μεταφέρθηκε στις 7.30 το πρωί από την Ψέριμο στην Κάλυμνο, όπου θα γίνει η κηδεία του. Τον συνόδευαν η σύζυγος του, η κόρη του που έχει έλθει από την Αμερική και ο μικρός του γιός.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα Έθνος της Κυριακής, ο Βεζυρόπουλος είχε μιλήσει για την ενασχόλησή του με τα ζωντανά του τα οποία είχε στα Ίμια. «Μετέφερα για πρώτη φορά τα ζώα μου στη νησίδα το 1984. Έπαιρνα τη βάρκα μου από την Κάλυμνο και πήγαινα εκεί για να τα φροντίζω. Παράλληλα, μπορούσα να ψαρεύω. Σταμάτησα για λίγο λόγω της κρίσης του 1996. Μετά, όμως συνέχισα. Πήγαινα τουλάχιστον δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Με βοηθούσαν πότε τα αγόρια μου και πότε η γυναίκα μου. Τότε έπαιρνα σύνταξη 700 ευρώ το μήνα. Με αυτήν έπρεπε να ζήσω. Μου έδιναν και ένα μικρό ποσό από το Δήμο και έτσι μπορούσα, έστω με δυσκολίες, να βόσκω τα πρόβατά μου», έλεγε.
Σε ηλικία 91 ετών, περιγράφοντας την τουρκική προκλητικότητα στην περιοχή έλεγε: «Με θυμάμαι να ταξιδεύω με τη βάρκα μου για τη νησίδα και να έρχονται δίπλα μου μεγάλα τουρκικά σκάφη κάνοντας ελιγμούς. Σαν τώρα θυμάμαι τα άσπρα μεγάλα πλωτά τους. Δημιουργούσαν απόνερα με σκοπό να με βουλιάξουν. Η βάρκα μου ήταν πολύ μικρή σε σχέση με τα δικά τους σκάφη. Έδειχναν να μην τους ενδιαφέρει αν πέσω στη θάλασσα και πνιγώ από τα κύματα. Τους έδειχνα, όμως, από την πλευρά μου ότι είχα το σθένος να συνεχίσω. Έκανα σαν να μην υπάρχουν. Συνέχιζα να ταξιδεύω προς τον προορισμό μου. Μου είχε τύχει πολλές φορές να βρίσκομαι πάνω στη βραχονησίδα και να περνούν από πάνω μου αεροσκάφη και ελικόπτερα».
