Πικρή είναι η γεύση που αφήνει η φετινή χρονιά στους μελισσοπαραγωγούς που βλέπουν έναν από τους πιο νευραλγικούς κλάδους του πρωτογενούς τομέα να βρίσκεται υπό την απειλή αφανισμού. Η κλιματική αλλαγή, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι πυρκαγιές, αλλά και τα ισχυρά φυτοφάρμακα οδηγούν στο θάνατο εκατομμύρια μέλισσες με τους επαγγελματίες του κλάδου να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και να κάνουν έκκληση για βοήθεια.
Στη χώρα μας υπολογίζεται ότι η μέση κατά κεφαλήν κατανάλωση τον χρόνο είναι δύο κιλά μέλι και θεωρείται από τις πιο υψηλές στην Ευρώπη. Κάτι που ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε πυκνότητα μελισσών και παρά το γεγονός ότι είναι στην 5η με 6η θέση στην παραγωγή μελιού στην Ευρώπη, είναι και ένας κλάδος που αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα τα οποία οφείλονται στις καιρικές συνθήκες (π.χ. ανομβρία, υψηλός κίνδυνος πυρκαγιών, έλλειψη ανθοφορίας), στους εχθρούς και τις ασθένειες των μελισσών και στις απώλειες μελισσοσμηνών, τόσο από την τροφοδότηση μελισσών με ακατάλληλες τροφές ή λανθασμένο τρόπο χορήγησης, όσο και από την εφαρμογή ακατάλληλων σκευασμάτων ή υψηλών δόσεων.
Κάηκαν 10.000 κυψέλες
«Μέχρι τώρα δεν έχει εξαγγελθεί κάποιο συγκεκριμένο μέτρο. Η κυβέρνηση εξέφρασε την πρόθεση να βοηθήσει όμως η μόνη αποζημίωση, που προς το παρόν θεωρείται δεδομένη, είναι αυτή του ΕΛΓΑ, αλλά δεν είναι επαρκής. Το σύνολο της μελισσοκομίας έχει πληγεί σημαντικά. Χάθηκαν από 5.000 έως 10.000 τόνοι μελιού και το πρόβλημα αυτό θα το βρούμε μπροστά μας για τα επόμενα 20 με 30 χρόνια μέχρι να αποκατασταθεί ο κλάδος» λέει στο fortunegreece.com ο Βασίλης Ντούρας, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μελισσοκομικών Συλλόγων Ελλάδος (ΟΜΣΕ).
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι επαγγελματίες του κλάδου είναι η μάχη που θα δώσουν προκειμένου να λάβουν μια θέση για να τοποθετήσουν τα μελίσσια τους. Όπως επισημαίνει ο κ. Ντούρας, θα υπάρξει έντονος γεωγραφικός συνωστισμός, όταν από αρχές Ιουλίου έως και τέλη Δεκέμβρη, παραδοσιακά περί το μισό εκατομμύριο κυψέλες μεταφέρονταν στην Εύβοια και τώρα η παραγωγή θα πρέπει να γίνει σε περιοχές όπως η Χαλκιδική, η Θάσος, η Κεντρική και Νότια Εύβοια καθώς και σε άλλα μέρη της Ελλάδος.
«Σχεδόν 10.000 κυψέλες κάηκαν και οι παραγωγοί θα ταλαιπωρούνται για πολλά χρόνια. Ελπίζω η Πολιτεία να συνεισφέρει ώστε να μην αποχωρήσει κανένας από το επάγγελμα. Τα προβλήματα έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται, όμως θεωρώ ότι θα ξεπεράσουμε σύντομα το πρώτο σοκ της απογοήτευσης. Στα 30 χρόνια που δραστηριοποιούμαι στον κλάδο είναι η πιο δύσκολη χρονιά που θυμάμαι στη ζωή μου. Τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής έχουμε αρχίσει να τις βλέπουμε τα τελευταία 10 με 15 χρόνια. Φέτος από 1 έως 23 Μαΐου είχαμε έναν λίβα διαρκείας που τσάκισε τις μέλισσες» προσθέτει.
Σύμφωνα με τον κ. Ντούρα, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν 2 εκατομμύρια κυψέλες και 25.000 μελισσοκόμοι εκ των οποίων 5.000 οι οποίοι το ασκούν ως κύριο επάγγελμα, 10.000 είναι ετεροαπασχολούμενοι και 10.000 ερασιτέχνες.
Να υπάρξει μέριμνα για όλους τους μελισσοκόμους
Τη δική του εικόνα για την επόμενη μέρα στον μελισσοκομικό κλάδο έδωσε και ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Μελισσοκόμων Αττικής, κ. Άγγελος Καραγιάννης, μιας και από τα 100 μέλη που απαριθμεί συνολικά ο εν λόγω Σύλλογος ένας σημαντικός αριθμός εξ αυτών μεταφέρει τα μελίσσια του στην περιοχή της Ευβοίας.
«Στην Ελλάδα ασκείται η νομαδική μελισσοκομία και η γειτνίαση της Αθήνας με την Εύβοια βοηθάει ώστε να μεταφέρονται τα μελίσσια εκεί. Μιλάμε για αποζημιώσεις και στον εξοπλισμό αλλά και στο ζωικό κεφάλαιο. Δυστυχώς στην Ελλάδα, εν αντιθέσει με την Ευρώπη, δεν υπάρχει δυνατότητα ασφάλισης του ζωικού κεφαλαίου. Το κράτος δεν διαθέτει το κατάλληλο πλαίσιο προστασίας και ο μόνος τρόπος αφορά τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Πρόκειται για ένα πλαίσιο όχι ιδιαίτερα ευέλικτο και φιλικό» υπογραμμίζει στο Fortune ο κ. Καραγιάννης.
Οι μελισσοκόμοι, όπως λέει, βρίσκονται εν αναμονή της καταγραφής των καταστροφών από τα αρμόδια ελεγκτικά όργανα ώστε να καταλήξουν στο ποιος θα λάβει τελικά την προβλεπόμενη αποζημίωση.
«Η Πολιτεία δίνει αποζημιώσεις μόνο σε αυτούς που κάηκαν είτε οι μέλισσες είτε οι εγκαταστάσεις τους. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρξει μέριμνα και για εκείνους που δεν κάηκαν τα ζώα τους, αφού δεν θα λαμβάνουν κανενός είδους αμοιβή όταν οι μέλισσες δεν θα μπορούν να βοσκήσουν και να βγάλουν παραγωγή. Ο τόπος εργασίας είναι το δάσος, μην το ξεχνάμε αυτό».
Ο κ. Καραγιάννης καταλήγει λέγοντας πως στον κατάλογο των προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο κλάδος βρίσκονται παράμετροι όπως: τα φυτοφάρμακα, η κλιματική αλλαγή, ο κατακερματισμός των δραστηριοτήτων αλλά και η έλλειψη της τεχνογνωσίας. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να υπάρξει στοχευμένη στρατηγική από το Κράτος για τη βιωσιμότητα και την ανάπτυξη της ελληνικής μελισσοκομίας τα επόμενα χρόνια.
Παρθένες αγορές για το μέλι οι Τρίτες Χώρες
Πηγή: www.fortunegreece.com
