ΕΚΘΕΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΙΦΝΟΥ

Ο Χρήστος Αθανασιάδης με την ιδιαίτερη καλλιτεχνική οπτική του έρχεται στο Κάστρο για να εκθέσει μέρος του έργου του και να γίνει αυτόματα συμμέτοχος της γιορτής που έχει στηθεί στον Οικισμό για τα 40 χρόνια του σωματείου μας!

ΕΚΘΕΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ

FRAGMENTS OF MEMORY

23/08 – 06/08

Παλαιό Σχολείο Κάστρου, Κάστρο Σίφνου

Λίγοι γνωρίζουν ότι οι Έλληνες, που εφηύραν πολλές τέχνες, εφηύραν και μια τέχνη της μνήμης, η οποία πέρασε, όπως και οι υπόλοιπες τέχνες τους, στη Ρώμη, και από εκεί στην ευρωπαϊκή παράδοση. Η τέχνη αυτή έχει αντικείμενο την απομνημόνευση και χρησιμοποιεί μια τεχνική αποτύπωσης «θέσεων» και «εικόνων» στη μνήμη. Συνήθως αποκαλείται «μνημοτεχνική», και στη νεότερη εποχή θεωρείται μάλλον επουσιώδης κλάδος της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αλλά σε όλες τις εποχές πριν από την εφεύρεση της τυπογραφίας η ασκημένη μνήμη είχε ζωτική σημασία και η διαχείριση των εικόνων στη μνήμη θα πρέπει να δραστηριοποιούσε μέχρις ενός βαθμού όλες τις ψυχικές λειτουργίες. Επιπλέον, μια τέχνη που χρησιμοποιεί την αρχιτεκτονική της εποχής της για να επιλέξει τις μνημονικές της θέσεις και τις σύγχρονές της αναπαραστατικές τέχνες για τις εικόνες της θα έχει κι αυτή τις περιόδους της, κλασική, γοτθική και αναγεννησιακή. (FRANCES A. YATES, H τέχνη της μνήμης)

Σαν αφορμή της μνήμης ως τέχνη , όπως περιγράφει το περίφημο βιβλίο της Yates , o Αθανασιάδης αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο την έκθεση του στο Παλαιό σχολείο του Κάστρου στην Σίφνο. Παραθέτοντας έργα διαφορετικών εποχών της πορείας του αναγνωρίζει κανείς μέσα από την χρονική τους διαφορά την ίδια αίσθηση ύφους καθώς και την ξεχωριστή τους θεματολογία διαμορφώνοντας έτσι ένα ενδιαφέρον πλαίσιο ανάδειξης της ζωγραφικής του αίσθησης. Έτσι μέσα από τα σημεία μνήμης του ή ιδιαίτερα τα κομμάτια της προσωπικής μνήμης που αναφέρονται τα έργα , διαμορφώνεται ένα σύμπαν εικόνων τόσο διαφορετικό και τόσο ίδιο συνάμα. Ένα σύμπαν που σηματοδοτείται από τις διάφορες περιόδους και θέσεις του καλλιτέχνη και καταλήγει σε ένα ενοποιημένο σύνολο σαν να περιγράφεται μέσα από την «μνημοτεχνική» ο ενιαίος λόγος της οπτικής του Αθανασιάδη….

Όπως άλλωστε γράφει χαρακτηριστικά ο ιστορικός τέχνης Χριστόφορος Μαρίνος για την δουλειά του Αθανασιάδη. «Εντέλει, σημασία έχει πρωτίστως εδώ η ζωγραφική επιφάνεια, στην οποία εστιάζει το βλέμμα μας, και η διαρκής μάχη που διεξάγει με αυτήν ο καλλιτέχνης – πρόκειται για μια επιφάνεια, πάντα ίδια και πάντα διαφορετική, όπως οι αμμόλοφοι της ερήμου που μετακινούνται από τον άνεμο».